บทที่ 320 รุ่งอรุณอันเจิดจรัส

ฝนชนในตลาดที่สังสรรค์ในเมืองหลวงนั้น มีคนสามหรือห้าคนรวมตัวกันเพื่อหารือเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในอนุเคราะห์พิภพ และคนส่วนใหญ่ก็ยังคงมีที่ทัศนคติรอดู เพราะพวกเขายังไม่ทราบว่าคนที่ถูกผ้าท้องนั้นตายหรือยัง แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการอภิปรายของพวกเขาที่มีต่อเซี่ยจินอาน

จนเมื่อนางกลับมาจากตรอกและเดินผ่านตลาดที่สังสรรค์นั้น ทุกคนก็มองดูนางด้วยสีหน้าที่แปลก

เซี่ยจินอานไม่สนใจ และกลับไปโรงหมอที่หนึ่งโดยตรง ทันใดนั้นในโรงหมอนั้นก็มีผู้ป่วยเข้ารับการรักษาสองคน ซึ่งทำให้เจียงซือกับเจียงยี่และคนอื่นๆต้องยุ่งขึ้น แต่ก็ไม่ใช่ว่ายุ่งตนไม่ได้พัก แต่ก็ดีกว่าตอนว่างกินเมล็ดทานตะวันนั้น

เซี่ยจินอานก็ตรวจร่างกายของสู้นจื่อกับต้าจู้ไปสักพัก หลังจากสู้นจื่อตื่นมาแล้วก็รีบขอบคุณเซี่ยจินอานที่ช่วยชีวิตเขาไว้ เซี่ยจินอานก็ยิ้มและยอมรับ

จากนั้นเซี่ยจินอานก็ลงไปชั้นล่างและเรียกจื่อโม่ออกมา "เจ้าช่วยข้าสืบเรื่องหนึ่ง"

"ประมุขโปรดพูดมาเลย"

"สืบตอนยุทธการจันทร์เพ็ญนั้น ตรวจสอบเรื่องต้นเหตุปลายผลในการเปิดประตูเมือง"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ จื่อโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ยังมีคนสงสัยประมุขอยู่อีกรึ?"

เซี่ยจินอานส่ายหัวและพูดว่า:"ไม่ใช่ ข้าแค่ต้องการคืนความจริงให้กับเรื่องนี้สักหน่อย เพื่อให้ดวงวิญญาณของวีรบุรุษสามแสนคนนั้นได้ไปสู่สุคติ"

"ข้ารับทราบ"

"หากไม่พบข้อมูลที่เป็นประโยชน์ที่เมืองยาน อู่ ฉินทั้งสามเมือง ก็สืบจากซีจาวกับเป่ยตี๋"

"อืม"

ที่จริงแล้วเรื่องนี้หยุนฝู้เฉินก็แอบสืบมาโดยตลอด แต่ทุกวันนี้นางมั่วยุ่งอยู่กับเรื่องในโรงหมออย่างเดียว จึงไม่ค่อยได้ติดต่อกับเขา และไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้มากนัก

เซี่ยจินอานจับตั๋วเงินในแขนเสื้อของตนเอง หรือว่าเอาข้ออ้างที่ว่าไปคืนเงินไปหาเขาที่จวนดีกว่า?

เงยหน้ามองดูท้องฟ้าที่เริ่มมืดในนอกห้อง ก็ถอนหายใจในใจ

พระอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าแล้ว พรุ่งนี้ค่อยไปดีกว่า

"อีกสามคนไปทำอะไรกันแล้ว?" เซี่ยจินอานถาม

"จิ่วชวนได้รวบรวมวัสดุสำหรับวิชาการผลิตเหล็กกล้าเรียบร้อยแล้ว เขาไปทำเหล็กแล้ว เสียนไปสอนหนังสือที่สถานสงเคราะห์ตามคำสั่งของท่านแล้ว และหลานจิ่นได้รับรายการที่ยาก และไปปฏิบัติงานด้วยตัวเองแล้ว" จื่อโม่เอาขนมถั่วออกจากอ้อมแขน ปอกเปลือกและโยนเข้าปากไป หลังจากกัดมันแล้ว ในปากนั้นก็เต็มไปด้วยกลิ่นหวานของมัน