บทที่ 331 คุณหนูเซี่ยเข้าวังเพื่อตีกลองร้องทุกข์

บนเวทีประลองในสนามฝึกทหารนั้น

สี่องครักษ์คนสนิทเทียน ตี้ เสวียน หวงกำลังฝึกวิชากับหยุนฝู้เฉิน ประลองกันด้วยมือเปล่า ตีกันอย่างมัน ทำให้จวนทหารที่ดูนั้นรู้สึกดุเดือด หน้าตาผ่องใสยิ่งนัก!

ขณะที่หยุนฝู้เฉินเตะเทียนเฟิงที่อยู่บนเวทีประลองเป็นคนสุดท้ายลงมานั้น จวนทหารที่ส่งข่าวนั้นก็เดินเข้ามาใกล้พอดี

"ท่านอ๋อง มีข่าวส่งมาจากในวัง"

ขณะที่หยุนฝู้เฉินดึงสายรัดข้อมือออกไปด้วยก็เดินลงมาจากบนเวทีประลองไปด้วย จากนั้นก็ยื่นสายรัดข้อมือให้กับจวนทหารที่อยู่ข้างๆและพูดอย่างเฉยชาว่า: "เรื่องใด?"

"คุณหนูเซี่ยตีกลองร้องทุกข์และเข้าไปในพระราชวังแล้ว!"

เมื่อได้ยินข่าวนี้ สีหน้าของหหยุนฝู้เฉินก็ตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มมุมปากจางๆ

สามารถคิดเดินก้าวนี้ได้ด้วย

แต่ว่าข่าวของสำนักซื่ออิ่งนี้ก็เร็วพอจริงๆ

"เข้าวัง"

หยุนฝู้เฉินสวมเสื้อคลุมสีดำ แต่ไม่ได้เปลี่ยนเสื้อยศ และพาเทียนเฟิงเข้าไปในพระราชวังโดยตรงเลย

ณ ตำหนักกระดิ่งทอง เนื่องจากคำพูดบางอย่างของเซี่ยจินอาน ทำให้สถานการณ์เข้าขั้นดุเดือดอีกครั้ง และสีหน้าที่ขรึมของหยุนเทียนยิ่นนั้นก็จะดำเหมือนถ่านหินแล้ว

"เจ้าบังอาจนักเซี่ยจินอาน!นางหวงเป็นท่านแม่ของเจ้า การกระทำเช่นนี้ของเจ้าก็คือการไร้มารยาทไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! "

เมื่อเซี่ยจินอานได้ยินประโยคนี้ ก็หัวเราะเยาะเย้ย "หม่อมฉันถูกคนที่เรียกว่าพ่อแม่นี้ไล่ออกจากบ้านตอนอายุห้าขวบ มีชีวิตอยู่ก็ดีแค่ไหนแล้ว จะไปมีเวลาที่ไหนมาเรียนรู้มารยาท! นางหวงก็ถือว่าได้รับผลกรรมที่ตนทำไว้เอง! "

ตอนนี้เซี่ยจินอานแม้แต่คำว่าฮูหยินก็ไม่เรียกแล้วและเรียกนามสกุลทีเดียวเลย

เมื่อไท่จื่อได้ยินคำเหล่านี้ ก็เดินออกมาจากในกลุ่มเหล่าขุนนาง แล้วมองดูเซี่ยจินอาน และโต้กลับด้วยสีหน้าสงบนิ่ง:"คุณหนูเซี่ย ที่เจ้าพูดมันไม่ถูก ไม่ว่าจะอย่างไรแม่ทัพเซี่ยกับฮูหยินเซี่ยก็เป็นพ่อแม่ของเจ้า เจ้าจะแค้นพวกเขาเพราะเหตุนี้ได้อย่างไร?"

"ไท่จื่อดูออกได้อย่างไรว่าหม่อมฉันแค้น?หากหม่อมฉันแค้นจริง เจ้าคิดว่าพวกเขายังสามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้รึ?"

เซี่ยจินอานพูดอย่างเย็นชา