บทที่ 332 ข้าใส่ร้ายอย่างไร

เซี่ยยิวหรานแม่ลูกได้ยินคำเหล่านี้ ก็ตัวสั่นพร้อมกัน และกลืนน้ำลายอย่างลำบาก

หวงย่านอวิ๋นบังคับให้ตัวเองสงบสติอารมณ์ และค่อยๆเงยหน้าขึ้นหันมองเซี่ยจินอานด้วยความแค้น:"คุณหนูรอง ต่อให้เจ้าจะแค้นข้าเพียงใด ก็ไม่ควรใส่ร้ายยิวหรานเช่นนี้"

เซี่ยจินอานยืนมองหวงย่านอวิ๋น "เจ้าบอกมาสิว่าข้าใส่ร้ายอย่างไร?"

"วันนี้คุณหนูรองพาคนมาเยอะเช่นนี้ คงจะเขียนบทละครเตรียมเอาไว้แล้ว เพื่อให้พวกข้าสองแม่ลูกไม่สามารถแก้ตัวได้!" หวงย่านอวิ๋นทำหน้าน้อยใจ ในดวงตานั้นมีน้ำตาปะปนอยู่ ราวกับว่าได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างมาก

เซี่ยจินอานหัวเราะเบาๆ

สมกับเป็นผู้หญิงที่สามารถจับเซี่ยฉู่เหรินไว้ในกำมืออย่างแน่นๆจริง

ประโยคนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะทำลายหลักฐานในมือของนางไปเลยทีเดียว

แต่เซี่ยจินอานให้นางสมหวังได้อย่างไร

"ข้าไม่ใช่คนปัญญาชน ข้าจะเขียนบทละครเป็นได้อย่างไร แต่ว่าฮูหยินเซี่ยกลับเหมาะกับไปเล่นละครดีนัก" เซี่ยจินอานพูดประชด

เช่นนี้ก็ลดขั้นของนางให้เป็นคนมายาที่ต่ำต้อยไปเลยทีเดียว สีหน้าของหวงย่านอวิ๋นดูแย่มาก!

ไอ้นังสารเลวนี้มันจงใจทำให้นางอับอายต่อหน้าขุนนางและแม่ทัพทั้งหลาย! เพื่อล้างความแค้นในอดีต!

เซี่ยจินอานหันมองไปหยุนเทียนยิ่นที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรและพูดว่า:"หากฝ่าบาทไม่เชื่อ สามารถสอบสวนนางหวางทั้งสองดูได้"

คำเหล่านี้ทำให้หยุนเทียนยิ่งต้องรับเอาไว้ และมองไปทางนางหวางทั้งสองที่กำลังคุกเข่าอยู่ด้านล่างและแต่งกายด้วยคนธรรมดา"คำที่เซี่ยจินอานพูดนั้นเป็นจริงหรือไม่?"

เมื่อนางหวางได้ยินหยุนเทียนยิ่นถาม ในใจก็ค่อนข้างกลัว เพราะนี่มันคือฝ่าบาท! เป็นผู้ปกครองที่สูงสุด

"จริง จริงเพคะ!" นางหวางพูดติดอ่าง

ผู้ชายมักจะใจกล้ากว่าอยู่แล้ว ลุงจ้าวเห็นภรรยากลัวจนพูดไม่รู้เรื่อง ก็รีบพูดต่อว่า: "สิ่งที่คุณหนูเซี่ยพูดนั้นเป็นจริง!" ลูกสาวของกระหม่อมถูกใส่ร้ายจริงพ่ะย่ะค่ะ! "