บทที่ 344 ข้าไม่ชอบให้ใครมาใส่ร้ายป้ายสีเจ้า

หยุนฝู้เฉินได้ยินเช่นนี้ หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เดินต่อไปที่โรงเหล้าที่อยู่ไม่ไกลนั้น

และกล่าวอย่างไม่สนใจว่า:"เรื่องอะไรจะสามารถทำให้ข้าน้อยใจได้?"

"เป็นวีรบุรุษที่ปกป้องบ้านเมืองแท้ๆ แต่กลับถูกผู้คนเข้าใจผิด ประชาชนเห็นเจ้าก็เหมือนเห็นผี ท่านไม่รู้สึกน้อยอกน้อยใจเลยหรือ?" เซี่ยจินอานถามกลับ

หยุนฝู้เฉินได้ยินเช่นนี้ ก็กำมือไว้แน่นๆ และก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อปกปิดความมืดมิดในดวงตาทั้งหมด

และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ในตาก็เย็นชาเหมือนเดิม

"ทำไมข้าต้องสนใจสายตาของผู้อื่นด้วย"

เซี่ยจินอานได้ยินคำนี้ ก็ก้าวไปตรงหน้าหยุนฝู้เฉิน ปิดกั้นทางของเขา บังคับให้หยุนฝู้เฉินหยุดเดิน

เงยหน้าขึ้นมองดูดวงตาของหยุนฝู้เฉินอย่างจริงจัง "ท่านไม่สนใจจริงๆหรือ?"

หยุนฝู้เฉินไม่กล้าสบตาเซี่ยจินอาน จึงเอียงหัวเล็กน้อย:"ไม่สนใจ"

เซี่ยจินอานหัวเราะเบาๆ แล้วหลีกให้ทาง เดินไปด้วยพูดไปด้วยว่า:"แต่ว่าข้าสน!"

จากนั้นก็หันหลัง และพูดอย่างจริงจังว่า:"ข้าไม่ชอบให้ใครมาใส่ร้ายป้ายสีท่าน"

เพราะอาชีพในชาติที่แล้ว นางจึงชื่นชมและนับถือทหารมาโดยตลอด

โดยเฉพาะคนอย่างหยุนฝู้เฉินเช่นนี้ ที่เป็นวีรบุรุษใช้กำลังของตัวเองเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ แล้วได้ปกป้องบ้านเมือง

นางไม่ชอบให้ใครมาใส่ร้ายป้ายสีวีรบุรุษอยู่แล้ว และแน่นอนว่าไม่ชอบให้ใครมาใส่ร้ายป้ายสีหยุนฝู้เฉิน

อารมณ์หยุดหงิดโมโหง่ายของหยุนฝู้เฉินเช่นนี้ก็ไม่ใช่เจตนาของเขา แต่เป็นเพราะมีคนจงใจใส่ร้ายเขา!

ตอนโรคเขากำเริบขึ้น เขาใช้สุนัขสีดำตัวใหญ่มาระบาย ยิ่งกว่านั้นในจวนเซ่อเจิ้งหวางนั้นยังมีกรงเหล็กด้วย!

หากไม่ใช่เพราะคำสั่งของเขา ผู้ใต้บังคับบัญชาของจะกล้าเอาเขาไปขังไว้ในกรงเหล็กได้อย่างไร!

ก็คงจะเป็นวิธีที่ไม่อยากทำร้ายผู้อื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง!

เพราะตลอดมาเขาก็ไม่ใช่คนเลวอยู่แล้ว

แต่คำพูดของเซี่ยจินอานนี้กลับทำให้นัยน์ตาของหยุนฝู้เฉินหดตัว หัวใจที่เงียบสงบไปนานนั้นเริ่มเต้นอย่างรุนแรง และปลายหัวใจเหมือนมีบางสิ่งจะล้นออกมา และเริ่มกระจายไปทั่วร่างกายของเขา

มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันเป็นอารมณ์ที่แปลกๆ ทำให้เขาสับสนเล็กน้อย แต่ก็อยากจับมันเอาไว้อย่างบ้าคลั่ง

ความสับสนเช่นนี้มีอยู่จนกระทั่งทั้งสองคนกินข้าวเสร็จและระหว่างเขากลับไปที่จวนเซ่อเจิ้งหวาง