บทที่ 350 แขวนไว้ที่ประตูเมืองเพื่อให้สาธารณชนเห็น

"เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไรกัน!" ชายวัยกลางเริ่มไม่มั่นใจ

"ส้มเป็นของเย็น คนที่เป็นโรคไอกินไม่ได้ ข้าคิดว่าเรื่องนี้น่าจะมีคนเตือนเจ้าแล้ว! โดยเฉพาะอย่างยิ่งโรคไอของแม่เจ้าเป็นมาหลายปีแล้ว มีเสมหะในลำคอ และยิ่งไม่สามารถกินของเย็นได้! "

"พวกนี้เจ้าไม่รู้เลยหรือ?" เซี่ยจินอานกล่าวอย่างเย็นชา!

เมื่อผู้คนได้ยินเช่นนี้ ในใจก็พอเข้าใจแล้วบ้าง

แม่ของเขาเสียชีวิตเพราะกินของที่ต้องห้ามเข้าไป! ลูกชายจึงอยาก ขู่กรรโชกโรงหมอ จะมาหาเรื่องที่นี่!

"เจ้า เจ้าพูดเหลวไหล! ข้าจะให้แม่ข้ากินของพวกนี้ได้อย่างไร!"

"ข้าพูดไปมั่วหรือเปล่า ให้ผู้ชันสูตรมาตรวจดูก็รู้แล้ว" เซี่ยจินอานกล่าวอย่างเย็นชาว่า "หลังจากคนตายไปร่างกายก็จะหยุดการทำงาน และของในกระเพาะอาหารนั้นยังไม่ถูกย่อยแน่นอน"

ใบหน้าของชายวัยกลางเต็มไปด้วยความตื่นเต้น กลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก และดวงตาของเขาก็เหลือบมองไปที่อนุเคราะห์พิภพที่อยู่ตรงข้ามนั้นอย่างไม่รู้ตัว

เซี่ยจินอานที่สังเกตการกระทำของอีกฝ่ายเห็นอยู่ตลอดนั้น แน่นอนว่าต้องเห็นการกระทำนี้ของเขาอยู่แล้ว ดังนั้นจึงหรี่ตาลง สีหน้าเย็นชา

"เจ้าใส่ร้ายเกียรติของโรงหมอของข้าเช่นนี้ ข้าจะไม่จบแค่นี้แน่นอน!" ออร่าของเซี่ยจินอานเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และน้ำเสียงก็เย็นชา!

"ลากเขาลงไปแขวนไว้ที่ประตูเมืองเพื่อให้สาธารณชนเห็น!" ถือเป็นการตักเตือนให้ผู้คนซะ! "

นักฆ่าที่อยู่ด้านข้างเก็บกระบี่ของตัวเอง และลากชายวัยกลางออกไปข้างนอกโดยตรง

ชายวัยกลางคนนี้หวาดกลัวจนเหงื่อเย็นไหลเต็มตัว และตะโกนว่า:"ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิดคุณหนูเซี่ย! เป็นเพราะมีคนเบื้องหลังสั่งให้ข้าน้อยทำเช่นนี้!"

เมื่อได้ยินคำนี้ เซี่ยจินอานก็โบกมือและส่งสัญญาณให้ผู้ใต้บังคับบัญชาหยุด

จากนั้นก็ค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ชายวัยกลาง"ใครสั่งเจ้า?"

"คือ คือคุณหนูฉีของโรงหมอตรงข้ามนั้น!" ชายวัยกลางคุกเข่าลงกับพื้น และสารภาพเรื่องทั้งหมดออกมา

เมื่อวานฉีเซียวเซียวมาหาชายคนนี้ ให้เงินเขาห้าสิบตำลึง ให้เขาทำร้ายคนเฒ่านี้ แล้วไปหาเรื่องที่โรงหมอที่หนึ่ง ทำให้ชื่อเสียงของโรงหมอที่หนึ่งนั้นเสื่อมเสีย เพื่อให้เซี่ยจินอานสิ้นหวังอีกครั้ง!

ชายวัยกลางผู้นี้กลับหวั่นไหวเพียงเพราะเงินห้าสิบตำลึง วันนี้ก็ซื้อส้มมาให้คนเฒ่านี้กิน และทำให้คนเฒ่านี้เสียชีวิตไป!