บทที่ 358 ชายที่งามที่สุดในใต้หล้า

เซี่ยจินอานถามอย่างสงสัยว่า"ฝ่าบาทกวนโมโหเจ้าหรือ?"

หยุนจวินหงพยักหน้าก่อน แล้วก็ส่ายหน้าตามทีหลัง ตอบกลับอย่างคลุมเครือ

การแสดงออกของเขาก็เศร้าลง

ตั้งแต่ที่เสด็จพี่รองได้รับคำสั่งให้ตาย และเสด็จพี่สี่ออกบวช เขาก็ไม่ได้หวังสิ่งใดกับคนที่เป็นพ่อคนนี้อีกเลย

หยุนจวินหงไม่เต็มใจที่จะพูด เซี่ยจินอานก็ไม่ได้กดดันเขา บรรยากาศระหว่างทั้งสามคนก็เย็นลงเพราะเหตุนี้ ตอนนี้เองเสี่ยวเอ้อก็นำกับข้าวมา ท้องของเซี่ยจินอานก็หิวแล้วจริงๆ จึงอดใจรอไม่ไหวลิ้มรสไปสองสามคำ กินรองท้องไป

ขณะที่กินข้าวกันอยู่ก็ได้ยินเสียงรางๆจากโต๊ะข้างๆที่กำลังพูดถึงอันดับคนงามห้าแคว้น

"นี่ก็เข้าเดือนสิบเอ็ดแล้ว การโหวตรายชื่ออันดับคนงามห้าแคว้นก็ใกล้จะเริ่มขึ้นแล้วน่ะสิ?"

"ใช่แล้วล่ะ ข้าเห็นโรงตั๋วเงินตี้ยีเริ่มออกบัตรลงคะแนนแล้ว"

"ข้ารู้สึกว่ารายชื่อฝ่ายหญิงของอันดับคนงามปีนี้จะมีการเปลี่ยนแปลง"

"ข้าเองก็รู้สึกเช่นนั้น ก็คนนั้นไงเจ้าของโรงหมอที่หนึ่งเซี่ยจินอาน เกรงว่าคงจะเป็นคนที่มีรายชื่ออยู่บนอันดับแรกของคนที่ได้รับความนิยม!"

"ฝ่ายหญิงจะมีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร แต่อันดับหนึ่งในรายชื่อฝ่ายชายก็คงจะยังเหมือนเดิม!"

"เป็นเขาทุกปี น่าเสียดายที่เคยพบเพียงในภาพวาด ไม่เคยพบตัวจริง!"

"เว่ยฉางยางจะงามสักเพียงใด ก็เป็นแค่คนอายุสั้นคนหนึ่ง!"

ทันทีที่คำนี้พูดออกมา ทุกคนต่างก็ถอนหายใจ

เซี่ยจินอานดื่มน้ำชา แอบฟังอยู่ตรงมุมห้องอย่างเงียบๆ สุดท้ายก็มองไปที่หยุนจวินหงแล้วเอ่ยถามว่า "อันดับคนงามห้าแคว้นคือสิ่งใด?"

"มันเป็นรายการจัดอันดับของชายและหญิงที่งามที่สุดในห้าแคว้น"หยุนจวินหงกล่าว

ห้าแคว้นที่กล่าวถึง ก็คือตงเฉิน ซีจาว หนานซิง เป่ยตี๋ ฉีสุ้น

จื่อโม่ฟังถึงตรงนี้ ก็หยุดตะเกียบที่อยู่ในมือของตัวเอง แล้วอธิบายเพิ่มเติมว่า "อันดับคนงาม แบ่งออกเป็นฝ่ายชายและฝ่ายหญิง รายชื่ออันดับแรกของฝ่ายชายทุกปีจะเป็นขององค์ชายเจ็ดแห่งแคว้นตงเฉินนามว่าเว่ยฉางยาง"