บทที่ 359 รู้สึกว่าตัวเองถูกปฏิบัติอย่างสองมาตรฐาน

"แต่ข้ารู้สึกสงสัยว่าภายใต้หน้ากากของเซ่อเจิ้งหวางจะเป็นใบหน้าแบบไหนกัน หากถอดหน้ากากออกก็ไม่รู้ว่าจะได้ขึ้นในรายชื่อหรือไม่"

"สวมหน้ากากอยู่ก็ต้องน่าเกลียดอยู่แล้ว!"

"ในรายชื่อมีคนงามเพียงหนึ่งร้อยคนจากห้าแคว้น เขาจะขึ้นได้อย่างไร!"ชายคนหนึ่งพูดอย่างดูถูกเหยียดหยาม"นี่ไม่ใช่รายชื่อจัดอันดับชายน่าเกลียดเสียหน่อย!"

"จริงด้วย ฮ่าๆๆ!"

คำพูดของชายคนนั้นทำให้ทุกคนหัวเราะ

"เขาก็คือคนหน้าตาน่าเกลียดคนหนึ่ง!"ภายในเสียงหัวเราะมีเสียงพูดจาเสียดสีจากชายคนหนึ่ง

"คนคนนี้ยังโหดเหี้ยมอำมหิตอีก จะคู่ควรกับรายชื่ออันดับคนงามได้อย่างไร"

"ใช่แล้วๆ!"

คนที่หยุนจวินหงเคารพมากที่สุดก็คือเสด็จอาของเขา เมื่อได้ยินคนอื่นพูดจาดูถูกเหยียดหยามเสด็จอาของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ในใจของเขาก็มีความรู้สึกโกรธ อยากจะเข้าไปเถียง

แต่คิดไม่ถึงว่าจะมีคนตัดสินใจเร็วกว่าเขา พุ่งเข้าไปอย่างอุกอาจพร้อมกับมือที่ถือเก้าอี้ยาวอยู่!

"ปึ่ง!"

เซี่ยจินอานโยนเก้าอี้ยาวในมือของตัวเองลงบนโต๊ะอาหารของคนกลุ่มนั้น ทำให้ทุกคนตกใจจนหวาดหวั่น!

"พูดเจื้อยแจ้วอะไรกัน!"

"พวกเจ้าปากพล่อยเสียจริง!"

หยุนจวินหงตกตะลึง

ว้าว มันเลยสิ!

"ใครว่าสวมหน้ากากแล้วจะน่าเกลียด!"เซี่ยจินอานกล่าว"ที่สวมหน้ากากก็เพื่อกันคนที่ว่างจนผายลมอย่างพวกเจ้าพูดวิจารณ์นินทาว่าร้าย!"

"พูดไร้สาระให้เปลืองลิ้นกันไปทำไม! ก่อนจะวิจารณ์ผู้อื่นเหตุใดจึงไม่ดูตัวเองก่อน! แต่ละคนปากแหลมแก้มตอบเหมือนลิง หัวมันหน้ามัน หน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ หน้าใหญ่ตาเล็กแล้วยังมีหน้าไปวิพากษ์วิจารณ์ผู้อื่นไปเรื่อยอีก"

"หากพวกเจ้าหล่อแล้วทำไมถึงไม่ได้ขึ้นไปอยู่ในรายชื่อ!"

"หยุนฝู้เฉินสามารถอ่านหนังสือได้ตั้งแต่อายุสามขวบ สามารถฝึกยุทธ์ได้ตั้งแต่อายุเก้าขวบ อายุสิบสามออกรบพร้อมกับกองทัพ อายุสิบห้ามีชื่อเสียงทั่วหล้า ฝืนชะตาเปลี่ยนโชคบ้านเมืองตั้งแต่อายุยังน้อย ทำให้ฉีสุ้นรุ่งเรือง แล้วพวกเจ้าล่ะ? มีปัญญาอะไร!"

"หากไม่ใช่เพราะมีหยุนฝู้เฉินเป็นคนนำทัพทหารหมื่นนาย ออกรบในสนามรบ ปกป้องบ้านเมืองขับไล่ศัตรู เจ้าคิดว่าพวกเจ้าจะยังสามารถหายใจอยู่บนโลกนี้ได้อีกหรือ! คงตายจากการถูกศัตรูต่างเมืองย่ำยีไปนานแล้ว!"

เซี่ยจินอานเหลือบมองคนสองสามคนบนโต๊ะที่ถูกขู่จนตกใจ ยิ้มขึ้นอย่างเสียดสี"ด้วยความกล้าเพียงแค่นี้ของพวกเจ้ายังจะกล้าวิจารณ์หยุนฝู้เฉินอีก น่าขยะแขยงเสียจริง!"