บทที่ 362 ชายป่วยรูปงาม

แต่อาการป่วยนี้ก็ไม่จำเป็นต้องให้ระบบบอกวิธีรักษา เพราะนางรู้ว่าต้องรักษายังไง

ทันใดนั้นกลไกเสียงของระบบก็ดังขึ้น----

"หลังจากรักษาโรคนี้หาย สามารถให้ครีมเรียกเนื้อแก่เจ้าสิงร่างเป็นรางวัล"

มีรางวัล? เจ้าครีมเรียกเนื้อนี้มันคืออะไรกัน?

"ครีมนี้มีสรรพคุณอะไร?"

กลไกเสียงของระบบตอบ"สามารถรักษาแผลเป็นทุกอย่าง!"

เซี่ยจินอานเข้าใจแล้ว กล่าวคือตราบใดที่เป็นแผลเป็นไม่ว่าอาการบาดเจ็บจะรุนแรงแค่ไหนมันก็จะหายเป็นปกติ

น่าดึงดูดจริงๆ แม้ว่านางคิดจะพัฒนาตัวยาชนิดนี้อยู่แล้ว แต่หากบาดแผลของคนผู้นั้นลึกเกินไปจนบาดเจ็บไปถึงกล้ามเนื้อหรือกระดูก นางเองก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะรักษาให้เขาได้จนไม่มีแผลเป็นเหลือแม้แต่น้อย

น่าดึงดูดก็น่าดึงดูดเถิด แต่ขนาดใบหน้าของคนป่วยนางยังไม่ได้เห็นอย่างชัดเจนเลย!

ณ เวลานี้ บนห้องชั้นสูงของโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากโรงหมอที่หนึ่ง มีชายรูปงามผู้หนึ่งนั่งอยู่

ชุดสีขาวพลิ้วไหวราวกับเทพเซียน ร่างกายผอมเพรียว เอวบางกว่าเอวของผู้หญิงเล็กน้อย ราวกับสามารถถูกคนจับไว้ได้

แม้ว่าชายผู้นั้นจะนั่งอยู่ แต่ก็ดูออกได้ไม่ยากว่าขาของเขาตรงและเรียวมาก

มือที่ถือถ้วยน้ำชาอยู่ ห้านิ้วมือเรียวยาว ผิวบริเวณปลายนิ้วบอบบาง คิดว่าคงเหมาะกับการดีดพิณเป็นอย่างมาก

ถือน้ำร้อนมายังริมฝีปากที่เรียวงาม แล้วจิบเบาๆ จากนั้นก็เงยหน้าแล้วเอ่ยถามว่า "ไปสอบถามมาแน่ชัดแล้วหรือยัง?"

ตอนนี้เองใบหน้าทั้งหมดของเขาถูกเปิดเผยต่อหน้าผู้คน รูปลักษณ์ของเขางดงาม แต่ใบหน้าของเขาเย็นชาเหินห่าง ราวกับอยู่แต่ในโลกของตัวเอง

แม้ว่าจะอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่กลับเหมือนว่ายืนอยู่บนกลีบเมฆ

แต่นัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นช่างน่าหลงใหล มีความงามที่พร่ามัวอยู่ในทุกการเคลื่อนไหว

"ข้าน้อยได้สอบถามมาแน่ชัดแล้ว โรงหมอที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวงนี้ มีมาอยู่ตั้งนาน ทักษะทางการแพทย์ของพวกเขายังไม่เท่าหมอเซียนเลย แต่หลายวันมานี้มีโรงหมอแห่งหนึ่งที่เพิ่งเปิดขึ้นมาใหม่ ดูมีความแปลกใหม่อยู่บ้าง "