บทที่ 363 ที่รักแม่รักเจ้า

เซี่ยจินอานดึงเสื้อคลุมสีแดงบนตัวนาง ต้องบอกว่าขนที่ปกเสื้อนั้นนุ่มนิ่มมาก ทำให้นางอดไม่ได้จนต้องเอาใบหน้าด้านข้างถูมัน มุมปากกระตุกยิ้มอ่อนโยนขึ้น

ทันใดนั้น หางตานางก็รู้สึกถึงเงาสีขาวๆคนหนึ่ง จึงทนไม่ไหวเงยหน้ามองขึ้นไป

เห็นเพียงคนผู้นั้นมีใบหน้าที่งดงามอย่างยิ่ง ราวกับเป็นเทพเซียน

เพียงแต่มีสายตาเย็นชา ราวกับว่ามองความอบอุ่นและความเยือกเย็นของโลกใบนี้ออกจนหมด

เขานั่งอยู่ริมหน้าต่างชั้นสองแบบนั้นอยู่เงียบๆ สายตาล่องลอยไม่รู้ว่ามองไปทางใด

ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเซี่ยจินอานก็เห็นชายรูปงามมานักต่อนักแล้ว อย่างไรเสียรูปลักษณ์ที่เป็นนิยมชั้นสูงแบบนั้นก็ไม่ใช่เล่นๆ!

แต่นางก็ยังถูกคนคนนี้ทำให้ตกตะลึง

ระบบที่ส่งสัญญาณเตือนอย่างบ้าคลั่งในหัวนางก็ไม่สนใจ!

ชายผู้นั้นเหมือนจะรู้สึกได้ถึงสายตาอันร้อนแรงที่กำลังจดจ้องอยู่บนถนน จึงได้มองลงมา

สายตาสบกันกลางอากาศ มองจากที่อันห่างไกล

ในสมองของเซี่ยจินอานเกิดม่านบังขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

ว้าว รูปลักษณ์เช่นนี้ฆ่าข้าให้ตายเสียเถิด!

นี่มันชายหนุ่มที่ไร้เทียมทานแบบไหนกัน!

ชายหนุ่มรูปงามคนแรกในรอบ 4,000 ปี!

ที่รัก แม่รักเจ้า!

สุดท้ายแล้วเป็นระบบที่ส่งสัญญาณเตือนอย่างบ้าคลั่งในหัวที่ดึงสติของนางให้กลับมา เซี่ยจินอานเช็กระบบดูรอบหนึ่ง ตอนนี้ถึงได้พบว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นผู้ป่วยโรคหอบหืดที่ระบบตรวจสอบเมื่อวานนี้

นี่เป็นผู้ป่วยรูปงามคนหนึ่งเลยด้วย

คนที่งามขนาดนี้ เป็นโรคมันดูน่าเสียดายออก

เพื่อรูปลักษณ์นี้แล้ว ก็ต้องรักษาสิ

ผู้ป่วยรูปงามมองคนที่อยู่ข้างล่าง ดวงตาของเขาเกิดความประหลาดใจแวบผ่านไปครู่หนึ่ง