บทที่ 4 ข้าต้องการชีวิตนาง

เซี่ยจินอานเข้าใจในทันทีว่า คนผู้นี้น่าจะเป็นไท่จื่อ ที่ต้องการที่จะแย่งชิงอำนาจทางทหารจากชายสวมหน้ากากคนนั้น

นางอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหยุนฝู้เฉิน ทหารม้าที่อยู่ด้านหลังเขาลงจากหลังม้าไปนานแล้ว มีเพียงเขาที่นั่งอยู่บนหลังม้านิ่งเฉยราวกับขุนเขา เอ่ยเสียงเรียบว่า

"เหตุผล?"

ไท่จื่อหยุนจวินเฮ่อที่อยู่ด้านบนของกำแพงเมืองเห็นเขากลับไม่ได้โกรธอะไร ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปาก ขันทีคนสนิทที่อยู่ด้านข้างที่รีบร้อนจะเอาหน้าจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น

"บังอาจ! ไท่จื่อเป็นองค์รัชทายาท เมื่อท่านเห็นองค์รัชทายาทแล้วกลับยังไม่ลงจากหลังม้าเพื่อโค้งคำนับ ควรจะรับโทษอย่างไร!"

เมื่อคำพูดนี้จบลง สีหน้าของผู้คนในที่นี้ก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน หยุนฝู้เฉินสีหน้าเย็นเฉียบ เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนคนมองไม่เห็น ทุกคนเห็นเพียงกระบี่ยาวเล่มหนึ่งพุ่งผ่านอากาศไปพร้อมกับสายลม ได้พุ่งผ่านศีรษะของขันทีผู้นั้น และได้นำขันทีผู้นั้นไป ปักลงบนกำแพงเมืองด้านหลัง!

ขันทีเบิกตากว้าง ปากอ้าออกเล็กน้อย เลือดสีแดงสดค่อยๆ ไหลลงมาจากหน้าผากของเขา ไม่นานก็รวมตัวไหลเป็นสายเลือด

ประตูเมืองอันกว้างใหญ่พลันเงียบกริบ

เซี่ยจินอานจ้องมองไปที่ศพของขันทีนั้น และมองไปที่ชายบนหลังม้า เหงื่อเย็นๆ ไหลลงมาจากหลังข้างหลัง

นี่เป็นครั้งแรกที่นางตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่านางได้ข้ามมิติมาแล้ว และได้ข้ามมิติมายังยุคที่มองเห็นชีวิตมนุษย์เป็นผักเป็นปลา และบุรุษตรงหน้าผู้นี้ ช่างเป็นยมบาลตัวจริงจริงๆ

หยุนฝู้เฉินไม่ได้มองศพนั้นอีก เขาพลิกตัวลงจากม้าอย่างคล่องแคล่ว แผ่นหลังตั้งตรงมือประสานทำความเคารพ

"ถวายบังคมไท่จื่อ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไท่จื่อหยุนจวินเฮ่อก็ราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน เขาได้กลั้นหายใจอยู่ภายในใจ แต่ใบหน้ากลับไม่ปรากฏให้เห็น จึงได้พลิกตัวลงมาจากกำแพงด้วยวิชาตัวเบา และเดินไปหาหยุนฝู้เฉิน แล้วก้มตัวลงโค้งคำนับให้กับเขา

"เสด็จอา หลานรับไว้ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ ควรเป็นตัวหลานที่ต้องคารวะให้เสด็จอาถึงจะถูก"

หยุนฝู้เฉินหลุบตาลง มองแวบเดียวก็เห็นรอยแดงระเรื่อบนไหล่ของเขา เป็นเลือดของขันทีที่เพิ่งตายได้สาดกระเซ็นไปใส่เขา......

องครักษ์ส่วนตัวเทียนเฟิงที่อยู่ด้านข้างเห็นแววตาของเขาผิดปกติ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปมาก จึงตะโกนเสียงดังว่า

"ไท่จื่อโปรดถอยหนึ่งก้าวพ่ะย่ะค่ะ!"

หยุนจวินเฮ่อเงยหน้าอย่างตื่นตระหนก เพียงแวบเดียวก็ชนเข้ากับดวงตาที่แดงก่ำของหยุนฝู้เฉิน

"สะ......เสด็จอา......"

หยุนจวินเฮ่ออดที่จะถอยไปข้างหลังไม่ได้ แต่ก็ไม่ทันการณ์แล้ว หยุนฝู้เฉินได้ยื่นมือ หมายจะดึงกระบี่ยาวออกจากร่างของเทียนเฟิง แต่กลับถูกร่างเล็กร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งกระโจนเข้าใส่

ปัง----

เซี่ยจินอานนั่งบนร่างของหยุนฝู้เฉิน นางอดทนต่อสัญญาณเตือนภัยที่บ้าคลั่งในหัวอีกครั้ง ที่ปลายนิ้วมีเข็มเงินสามเล่มที่ดึงออกมาจากระบบ ดวงตาสั่นสะท้าน ขณะที่กำลังจะยกมือจะแทงลงไป กลับพบว่าชายผู้นี้สวมชุดเกราะ ทำให้นางไม่สามารถแทงเข้าไปได้!!

หยุนฝู้เฉินเงยหน้าจ้องมองนาง ดวงตาแดงระเรื่อ

"อื้อ!"