บทที่ 5 ชาตินี้ไม่ทำให้ประเทศผิดหวัง

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ใบหน้าของเซี่ยจินอานก็เปลี่ยนไปทันที แน่นอนว่านางไม่ได้โง่พอที่จะคิดว่าหยุนฝู้เฉินต้องการชีวิตนาง แต่คำพูดนี้ก็หมายความว่า ชีวิตน้อยๆ ของนางเปลี่ยนจากการจัดการของฮ่องเต้ ให้มาเป็นบุรุษที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้

"เสด็จอา ผู้หญิงคนนี้ฆ่าเป็นกบฏของทหารสามแสนนายของราชวงศ์ฉีสุ้นของข้า ท่านคิดจะปกป้องนางหรือ?"

หยุนฝู้เฉินพลิกตัวขึ้นหลังม้าโดยไม่สนใจคำพูดของหยุนจวินเฮ่อ เขาเตะหลังม้าเบาๆ ม้าก็เดินไปหาเซี่ยจินอานโดยอัตโนมัติ และจับเซี่ยจินอานทิ้งไว้บนหลังม้าอย่างชำนาญอีกครั้ง

"ฮัลโหล ท่านให้ข้านั่งดีๆ ไม่ได้เหรอ?"

อิตาบ้านี่มักจะโยนนางไว้บนหลังม้าเหมือนกระสอบอย่างไรอย่างนั้น! เมื่อม้าวิ่ง อวัยวะภายในของนางต่างต้องถูกกระแทกแทบจะออกมาแล้ว!

หยุนฝู้เฉินไม่สนใจการประท้วงของนาง เขาหันหน้าไปมองหยุนจวินเฮ่อแวบหนึ่ง แล้วทิ้งคำพูดเย็นชาไว้ประโยคหนึ่งว่า

"เงื่อนไขที่สอง ข้าต้องการให้เจ้าเจ็ดมาจัดการป้ายทหารแทนชั่วคราว"

พูดจบ เขาก็ไม่มองหยุนจวินเฮ่อที่มีสีหน้าดำคล้ำเพราะคำพูดของเขาอีก แวบหนึ่งได้ควบม้ากลับจวน

สี่องครักษ์คนสนิทเทียน ตี้ เสวียน หวงรีบโค้งคำนับกล่าวทูลลา จากนั้นขึ้นหลังม้าตามไป ทหารม้าผู้แข็งแกร่งก็หันหลังกลับและจากไป พร้อมกับฝุ่นฟุ้งลอยขึ้นมา

"แค่กๆ!"

หยุนจวินเฮ่อปัดฝุ่นที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าดำคล้ำ แล้วพูดอย่างโมโหว่า

"นำศพนั้นไปด้วย แล้วกลับไปที่วังเพื่อรายงานเสด็จพ่อ!"

"พ่ะย่ะค่ะ!"

......

ครึ่งชั่วยามต่อมา หน้าประตูจวนเซ่อเจิ้งหวาง

เซี่ยจินอานถูกโยนลงพื้นเหมือนกระสอบอีกครั้ง คราวนี้ท่าทางกลิ้งของนางยิ่งชำนาญมากขึ้น ยังไม่ทันที่นางลุกขึ้น ก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของหยุนฝู้เฉินเอ่ยว่า

"จับขึ้นมา แล้วนำนางไปที่คุกใต้ดินเพื่อสอบปากคำ"

ร่างกายของเซี่ยจินอานแข็งค้าง เงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ

"เฮ้ ไม่ว่ายังไงข้าก็เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตท่าน แล้วท่านจะเนรคุณแบบนี้ได้อย่างไร?! เฮ้----"

น่าเสียดายที่ไม่มีใครได้ยินนางแก้ต่าง บ่าวรับใช้ที่เฝ้าประตูก็เข้าไปปิดปากนาง แล้วลากคนเข้าไป

......