บทที่ 69 มอบถุงบุหงาให้ท่านอ๋อง

ซูหยาวฟังอย่างตั้งใจ สุดท้ายพบว่านั่นคือเสียงท้องร้องของเซี่ยจินอาน

เซี่ยจินอานหน้าแดงด้วยความเขินอาย "หิวแล้ว"

"ข้าน้อยจะไปที่ห้องครัวด้านหลังเอาอาหารมาให้ท่าน" ซูหยาวกล่าว

เซี่ยจินอานพยักหน้า ซูหยาวได้รับคำสั่งหันหลังเดินจากไป

มองดูผ้าเช็ดหน้าที่ปักไปครึ่งหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ เซี่ยจินอานลูบคางไปมา

ทำถุงบุหงาให้หยุนฝู้เฉิน จะต้องปักถุงเหอเปาขึ้นมาก่อนใช่ไหม?

เซี่ยจินอานนั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะ หยิบผ้าเช็ดหน้าที่เสร็จไปเพียงครึ่งเดียวขึ้นมาดู แล้วหยิบเข็มขึ้นมาทำท่าทำทางอยู่ครู่หนึ่ง

ช่างเถอะ มันยากเกินไปแล้ว ให้ซูหยาวเป็นคนปักถุงบุหงาดีกว่า ถึงเวลานางค่อยใส่ยาสมุนไพรเข้าไปก็พอ

มือเท้าของซูหยาวว่องไว จัดอาหารกลางวันชั้นยอดมาเต็มโต๊ะอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่อิ่มหมีพีมันแล้ว เซี่ยจินอานนึกถึงยาสมุนไพรจำพวกที่ใช้รักษาโรคไขข้อที่ตนเองซื้อมาได้

ดังนั้นจึงยืนบดสมุนไพรอยู่ในลานคนเดียว จากนั้นก็เคี่ยวสมุนไพรให้กลายเป็นครีม

หลังจากที่ทำทุกอย่างนี้เสร็จ ท้องฟ้าก็มืดแล้ว

สาวใช้ทั้งสองก็ยังคงขลุกอยู่ด้วยกัน หารือกันเรื่องเย็บปักถักร้อยอยู่ เซี่ยจินอานเพียงแต่สังเกตการณ์อยู่ด้านข้าง

"ซูหยาว สองสามวันนี้เจ้าช่วยปักถุงเหอเปาให้ข้าอันหนึ่ง ข้าจะใช้ทำถุงบุหงา เลือกใช้ผ้าที่ดีที่สุด เย็บตะเข็บให้ประณีตหน่อย" จู่ๆเซี่ยจินอานก็กล่าวขึ้นมา

"คุณหนูเซี่ยท่านจะใช้เองหรือเจ้าคะ?"

เซี่ยจินอานส่ายหน้า: "ให้ท่านอ๋องของพวกเจ้าใช้ ข้าจะทำถุงยาให้เขาอันหนึ่ง ปักรูปอะไรเจ้าตัดสินใจเอาเองเลย"

ซูหยาวอยากจะพูดแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา สุดท้ายก็กลืนมันลงท้องไป

แต่ว่าซูหลานปากไวพูดตรงไปตรงมา: "ถุงบุหงาที่ท่านจะมอบให้ท่านอ๋อง ท่านน่าจะเป็นคนปักเองไม่ใช่หรือ?"

ของที่จะมอบให้คนอื่น ยังจะให้ผู้อื่นปักแทนตน ไม่มีความจริงใจเลยสักนิด!

แต่แล้วเซี่ยจินอานก็เหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง ระเบิดขึ้นมาทันที "ใครบอกว่าจะมอบให้ท่านอ๋องของพวกเจ้า! นี่มันถุงยาข้า ใช้รักษาโรค! อีกอย่างข้าก็ปักไม่เป็นด้วย!"

ซูหลานจะตอกกลับไปตามความเคยชิน แต่ว่าถูกซูหยาวดึงเสื้อหยุดเอาไว้ด้วยรอยยิ้มเป็นการส่วนตัว ส่งสัญญาณให้ซูหลานว่าไม่ให้พูดมากไปกว่านี้