บทที่ 70 ศัตรูมักจะพบกันได้ง่าย

จู่ๆนางก็ขมวดคิ้วขึ้นมา รีบใส่เสื้อผ้าให้เสร็จในทันที หยิบครีมยาขึ้นมาแล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

จู่ๆคืนนี้ฝนก็ตกลงมา โรคไขข้อของตาแก่ต้องกำเริบแน่นอน

หลังจากที่ฝนตกรอบนี้แล้วอากาศต้องเย็นลงอย่างแน่นอน ขาของตาแก่จะต้องทนไม่ไหวอย่างแน่นอน

คิดถึงตรงนี้ เซี่ยจินอานก็ไม่สนใจแล้วว่าตาแก่จะมีนิสัยหัวรั้นแค่ไหน หยิบครีมยาขึ้นมากางร่มเสร็จก็พุ่งออกจากประตูไป

ซูหยาวที่กำลังเตรียมเสื้อผ้าแห้งให้กับเซี่ยจินอาน เห็นดังนั้นก็รับพุ่งตัวออกมาทันที

"คุณหนูเซี่ย ท่านจะไปไหน?"

เซี่ยจินอานโบกมือโดยที่ยังหันหลังให้กับนางพร้อมกับกล่าวว่า: "ข้าจะไปหาพ่อบ้านเสียหน่อย เจ้าไม่ต้องตามข้ามา"

เมื่อได้ยินดังนั้นซูหยาวก็ถอยฝีเท้ากลับมา มองดูเซี่ยจินอานออกไปจากหน้าลาน

สิ่งที่เซี่ยจินอานคิดไม่ผิดเลย ตอนนี้โรคไขข้อของพ่อบ้านกำเริบแล้วจริงๆ

หลายวันมานี้อากาศมืดครึ้มทุกวัน และยังเป็นช่วงที่อุณหภูมิลดลงอีกด้วย ขาของพ่อบ้านปวดมาหลายวันแล้ว

เพียงแต่ว่าพายุฝนในวันนี้ ทำให้อาการป่วยของเขาแย่ลงไปอีก

พ่อบ้านนอนอยู่บนเตียง เจ็บจนทุบตีขาทั้งสองข้างของตัวเองไม่หยุด อยากจะให้ความเจ็บปวดทุเลาลง แต่ว่าวิธีเช่นนี้กลับไม่มีประโยชน์อะไรเลย

คนรับใช้ชายยืนอยู่ด้านข้างกล่าวด้วยความกังวลใจ: "พ่อบ้าน ให้ข้าน้อยไปเรียกหมอจวนมาดูท่านหน่อยดีกว่าไหม"

ใบหน้าของพ่อบ้านเจ็บจนเหงื่อกาฬไหลพรู หายใจหอบแรง พูดอะไรไม่ออกเลย!

"ท่านจะอดทนเอาไว้ตลอดอย่างนี้ก็ไม่ได้นะ ท่านไม่อยากให้ท่านอ๋องรู้ ข้าน้อยจะแอบไปเรียกหมอจวนมา"

สีหน้าพ่อบ้านซีดขาวราวกับกระดาษ ยกมือขึ้นมาโบกอย่างอ่อนแรง

คนรับใช้ชายได้รับการเห็นชอบจากพ่อบ้านก็รีบไปหาหมอจวนในทันที

หมอจวนอยู่ไม่ไกลจากลานของพ่อบ้าน สะพายกล่องยามาอย่างรวดเร็ว

พ่อบ้านอ่อนแรงจนไม่สามารถลืมตาได้แล้ว ความรู้สึกเจ็บปวดที่ขาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เจ็บยิ่งกว่ากระดูกแตกเสียอีก

หมอจวนถกขากางเกงของพ่อบ้านขึ้นมาแล้วตรวจดูอาการ

แล้วก็จับชีพจร จากนั้นก็ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา: "อาการป่วยมันเข้าไปถึงกระดูกแล้ว รักษาไม่ได้แล้ว ทำได้แค่อดทนเท่านั้น"

เมื่อคนรับใช้ชายได้ยิน ดวงตาก็แดงขึ้นมาในทันที ปกติแล้วพ่อบ้านจะให้การดูแลเขามากเป็นพิเศษ เห็นพ่อบ้านเจ็บป่วยเช่นนี้ในใจเขารู้สึกอึดอัดมากจริงๆ