บทที่ 76 ปักเส้นแบบกากบาท

หยุนฝู้เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย ราวกับนึกถึงเรื่องอะไรที่ไม่ดีขึ้นมาได้ น้ำเสียงเยือกเย็นจนเข้ากระดูก: "ไม่เคย"

เซี่ยจินอานได้ยินคำตอบนี้ ลูบคางของตนด้วยมือข้างหนึ่ง คิดพิจารณาแล้วกล่าวว่า:

"ไม่สมควรนะ คนที่จองหองอวดดีเช่นท่าน ไม่มีคนทนดูไม่ได้แล้วเอาถุงกระสอบคลุมหัวแล้วซ้อมท่านจริงๆหรือ?"

"เจ้าอยาก?" น้ำเสียงบางเบา ทำให้คนฟังจับอารมณ์ความรู้สึกไม่ถูก

"ก็อยากอยู่…" เซี่ยจินอานตอบไปโดยสัญชาตญาณ แต่ทันใดนั้นนางก็รู้สึกถึงไอความเย็นพัดมากระทบตัว รีบกลับคำพูดด้วยรอยยิ้มทันที: "กับผีน่ะสิ"

หยุนฝู้เฉินเก็บสายตากลับมา ก้าวเท้าเดินจากไป

เซี่ยจินอานมองดูแผ่นหลังของเขา กำยำสูงใหญ่ อกผายไหล่ผึ่ง

ไม่มีใครเห็นผู้ชายคนนี้ขัดหูขัดตา แอบลงมือลับหลังจริงๆหรือ?

เช่นนั้นพิษในตัวของเขาใครที่เห็นเขาขัดหูขัดตาเป็นคนวางล่ะ?

หลังจากที่เซี่ยจินอานกลับไปถึงจวนอ๋อง ก็กลับไปที่ลานของตนเองโดยตรง

ซูหลานเห็นคนกลับมา กล่าวออกมาโดยตรงว่า: "ไม่สบายยังจะวิ่งไปทั่วอีก ท่านนี่ไม่ทำให้คนหมดห่วงจริงๆ"

"ข้าไปเอายา เอา รบกวนเจ้าช่วยข้าต้มหน่อย"

เซี่ยจินอานยื่นยาที่อยู่ในมือให้ซูหลาน ซูหลานรับมาแล้วก็ตรงไปทางห้องครัวด้านหลัง

ซูหยาวได้ยินเสียงสนทนาของทั้งสองคน รีบเดินออกมาทันที ในมือถือถุงบุหงาที่เย็บเสร็จแล้วหนึ่งอัน

"คุณหนูเซี่ย ถุงบุหงาที่ท่านให้ข้าน้อยเย็บ ข้าน้อยเย็บเสร็จแล้ว"

เซี่ยจินอานรับถุงบุหงาในมือของซูหยาวมา มองดูครู่หนึ่ง

ปักไผ่เขียวเอาไว้กลุ่มหนึ่ง สมจริงราวกับมีชีวิต

ฝีเย็บละเอียดและแม่นยำ แค่มองก็รู้ว่าทักษะพื้นฐานของช่างปักไม่ธรรมดา

"ไม่เลว ฝีมือการปักผ้าของเจ้าไม่เลวเลยจริงๆ แต่ข้าดูลายตะเข็บนี้ไม่ใช่ต้นตะลุยที่เจ้ากับซูหลานคุยกันเมื่อวานนี้"

ซูหลานยิ้มแล้วกล่าวว่า: "นี่คือปักเส้นแบบกากบาท"