บทที่ 77 ไม่มีนิสัยเสียอะไร

"ไม่รู้จริงๆว่าเขากำลังวางท่าอะไรอยู่! โรคที่ตัวเองรักษาไม่หาย ยังไม่ยอมให้คนอื่นรักษาอีก!

"คุณหนูเซี่ยรักษาโรคของพ่อบ้านหายแล้วจริงๆหรือ?"

"ยังไม่หายขาดหรอก ต้องใช้ยาอีกสามวัน"

"ทักษะทางการแพทย์ของคุณหนูเซี่ยเก่งกาจเป็นเลิศจริงๆ! หมอเซวียใช้เวลาสามปียังไม่สามารถรักษาให้หายได้ แต่คุณหนูเซี่ยคนนี้กลับรักษาให้หายได้ในเวลาสามวัน!"

"ไม่เพียงเท่านั้นนะ หมอเซวียรักษาโรคให้พ่อบ้าน มองผิวเผินคือความเจ็บปวดลดน้อยลง แต่ว่าอาการป่วยกลับยิ่งอยู่ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ!"

คนรับใช้ชายติดตามพ่อบ้านมานานหลายปี เขาเห็นอาการป่วยของพ่อบ้านอยู่ในสายตา รู้เรื่องเหล่านี้ชัดเจนที่สุดแล้ว

"หากเป็นอย่างที่เจ้าพูด ทักษะทางการแพทย์ของคุณหนูเซี่ยล้ำเลิศกว่าของหมอเซวียอยู่มากโขเลย!"

คำพูดเหล่านี้เข้าไปในหูของหมอจวน เขาโกรธจนสั่นไปทั้งตัว!

ทักษะทางการแพทย์ของผู้หญิงคนนั้นอยู่สูงกว่าตนเอง? นั่นมันเป็นไปได้อย่างไร!

ใบหน้าของหมอจวนเต็มไปด้วยความดุร้ายน่ากลัว!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อย่าโทษที่เขาโหดร้ายแล้วกัน!

ยามบ่าย หมอจวนมาที่ลานของพ่อบ้านอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ทันทีที่เข้าประตูก็เห็นพ่อบ้านนอนอยู่บนเตียง คนรับใช้ชายช่วยเขาเปลี่ยนยา

หมอจวนเห็นดังนั้น นัยน์ตาเต็มไปด้วยมืดครึ้ม

"พ่อบ้าน ได้ยินว่าคุณหนูเซี่ยรักษาอาการป่วยของท่านหายแล้วหรือ?" หมอจวนกล่าวอย่างตื่นเต้น

ใบหน้าพ่อบ้านก็เต็มไปด้วยความสุขที่ปิดไม่อยู่เช่นกัน ถึงแม้ว่าจะยังไม่หายขาด แต่เขาก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าโรคไขข้อของตนทุเลาลงไปมากแล้ว

"ยังไม่หายขาดหรอก แต่ว่าข้าเห็นสัญญาณของอาการที่ดีขึ้นมาแล้ว"

หมอจวนมองไปที่ครีมยาที่ทาอยู่บนขาของเขาแล้วกลอกลูกตา กล่าวถามอย่างหยั่งเชิงว่า: "ครีมยาบนขาของท่านก็คือยาที่คุณหนูเซี่ยสั่งให้ท่าน?"

พ่อบ้านพยักหน้า: "อืม ท่านดูครีมยาดำปี๋ แต่ก็ใช้ได้ผลดีเลย"

"สูตรลับเช่นนี้ข้าเพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรก ยืมให้ข้าดูสักครู่หนึ่งได้หรือไม่?"