บทที่ 79 นางคลั่งไคล้ในความงามของท่าน

หว่างคิ้วของเขาขมวดขึ้นด้วยความสงสัย เขาจำได้ว่าครีมยาไม่ได้เยอะขนาดนี้

หรือเขาจะจำผิดไป?

"สุ้นจื่อ เป็นอะไรไป?" พ่อบ้านมองไปที่สุ้นจื่อที่ยังไม่ลงมือเสียที ส่งเสียงกล่าวถาม

"ไม่มีอะไรขอรับ" สุ้นจื่อตอบสนองกลับมา ทาครีมยาที่ขาให้กับพ่อบ้าน

ปริมาณยานี้เขาน่าจะจำผิดไปเอง

พ่อบ้านก็ไม่ได้ถามอะไรอีก

ราวกับว่านี่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยธรรมดาเท่านั้น ทั้งสองคนต่างก็ไม่ได้ใส่ใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น เซี่ยจินอานถือถุงบุหงาที่ทำเสร็จแล้วในมือ ไปหาหยุนฝู้เฉินโดยตรง

เซี่ยจินอานเดินมาถึงในลาน น่าแปลกมากที่สี่องครักษ์ไม่มีใครอยู่ มีแต่หยุนฝู้เฉินที่ฝึกหอกอยู่ในลานตามลำพัง

เซี่ยจินอานนั่งอยู่บนเก้าอี้หินใต้ต้นอู๋ถง ชื่นชมภาพอันรื่นรมย์ที่อยู่เบื้องหน้าอย่างเงียบๆ

ข้างกำแพงทางใต้มีต้นงิ้วแดงอยู่ต้นหนึ่ง ดอกงิ้วแดงหล่นร่วงอยู่เต็มพื้น หอกของหยุนฝู้เฉินกวาดไปบนพื้น ดอกงิ้วแดงลอยละล่อง ราวกับอยู่ในสรวงสวรรค์

เซี่ยจินอานค่อยๆเคลิบเคลิ้ม

ในใจเต็มไปด้วยคำว่าแม่งโคตรหล่อเลย!

หยุนฝู้เฉินเก็บหอกหันกลับมา เห็นเซี่ยจินอานที่กำลังยิ้มคลั่งไคล้อยู่ เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

สีหน้าท่าทางแบบนี้อีกแล้ว ทุกครั้งที่เขาฝึกหอกก็จะเห็นท่าทางเคลิบเคลิ้มบ้าผู้ชายเช่นนี้ของนาง

วันนี้ได้เห็นมันอีก ในใจกลับรู้สึกมีความสุขเล็กน้อย

แต่ว่ามีความสุขก็ส่วนมีความสุข คำพูดโหดร้ายก็ยังต้องพูดอยู่

"เหลาะแหละ"

เสียงนี้ทำให้เซี่ยจินอานได้สติกลับมาในทันที สายตาที่มองหยุนฝู้เฉินก็กลับคืนสู่ความสงบ

แม่งเอ้ยโคตรหล่อจริงๆเลย! ทันทีที่ผู้ชายคนนี้เปิดปาก ก็ทำลายจินตนาการทั้งหมดของเธอ

"ใช่แล้ว ข้ามันเหลาะแหละ ไม่ได้รักษาความบริสุทธิ์และรักตัวเองเท่าท่านอ๋อง"

แต่พอพูดถึงเรื่องนี้ ก็ทำให้เซี่ยจินอานนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

หยุนฝู้เฉินคนนี้ดูเหมือนจะรักษาความบริสุทธิ์และรักตัวเองจริงๆ ไม่มีเมียสามอนุสี่ ไม่มีเมียบ่าว แม้แต่ข่าวซุบซิบนินทานางก็ยังไม่เคยได้ยินมาก่อน

ทุกวันก็มีแต่สี่องครักษ์คนสนิทเทียน ตี้ เสวียน หวงที่ติดตามอยู่ข้างกายเขา