บทที่ 80 ทะเลาะกับท่านอ๋องอีกแล้ว

โยนถุงบุหงาเข้าไปในอ้อมอกของเซี่ยจินอานสำเร็จ

"ถุงบุหงาอันนี้ข้าไม่เอาแล้ว!" หยุนฝู้เฉินกล่าวเสียงเย็นชา

เซี่ยจินอานรู้สึกมึนงงเล็กน้อย เมื่อกี้ยังบอกว่ารับไว้อยู่เลย ทำไมแค่กะพริบตาก็ไม่เอาแล้ว?

ผู้ชายคนนี้เอาแน่เอานอนไม่ได้จริงๆ

เซี่ยจินอานก็มีอารมณ์เช่นกัน

เจ้าไม่เอา ข้ากลับไม่ให้แล้ว!

แต่ว่าเซี่ยจินอานนึกถึงเมื่อวานเขายังช่วยชีวิตตนเอาไว้ สุดท้ายเลยอดกลั้นอารมณ์ของตนเองเอาไว้

ได้แต่ถามด้วยน้ำเสียงนิ่มนวล: "เพราะอะไร?"

หยุนฝู้เฉินไม่ได้ตอบคำถาม ในใจยังรู้สึกโกรธอยู่เล็กน้อย

ผู้หญิงคนนี้ส่งถุงบุหงาอันหนึ่งยังไม่มีความจริงใจ ให้คนอื่นช่วยปักลาย

ข้าเป็นคนที่จะรับถุงบุหงาที่ผู้หญิงคนอื่นเป็นคนปักง่ายๆหรือ?

เดิมทีหยุนฝู้เฉินอยากจะบอกว่าเขาชอบถุงบุหงาอันนี้ แต่คำที่พูดออกมากลับกลายเป็นอีกรูปแบบหนึ่ง: "ข้าไม่ชอบลายนี้"

เซี่ยจินอานรู้สึกหมดคำพูดเล็กน้อย

ของขวัญจากคนอื่น ยังอนุญาตให้เจ้าเลือก?

"จะเอาหรือไม่แล้วแต่ท่านเลย!" เซี่ยจินอานกล่าวด้วยความโมโห จากนั้นก็คว้าถุงบุหงายัดกลับเข้าไปในอก

หยุนฝู้เฉินมองต่ำลงไปเล็กน้อย มีประกายความผิดหวังแวบขึ้นมาเล็กน้อย

"ข้าไม่เคยพบเคยเห็นผู้หญิงที่ทำอะไรแบบขอไปทีเช่นเจ้ามาก่อน" หยุนฝู้เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง จากนั้นก็หันหลังจากไปไม่สนใจเซี่ยจินอานอีก

เซี่ยจินอานตะลึงงัน จากนั้นหัวเราะด้วยความโมโห

มอบถุงบุหงาให้เจ้าด้วยความหวังดี เจ้ายังจะรังเกียจหาว่าข้าทำอะไรขอไปทีอีก!

ทำไมเจ้าถึงได้เย่อหยิ่งเช่นนี้!

เซี่ยจินอานก็โกรธเช่นกัน กลับออกไปโดยตรง

กลับเข้าไปในลานของตนเอง โยนถุงบุหงาลงบนโต๊ะด้วยความโกรธ ซูหยาวที่กำลังบดยาอยู่ด้านหนึ่งเห็นดังนั้น ก็เดินตรงเข้ามา

มองเห็นถุงบุหงาที่อยู่บนโต๊ะ กล่าวถามด้วยความสงสัย: "คุณหนูเซี่ยไปส่งถุงบุหงาให้ท่านอ๋องไม่ใช่หรือ?"

เซี่ยจินอานนั่งลงไปบนเก้าอี้ด้วยความโมโห กล่าวด้วยเสียงโกรธเคือง: "เจตนาดีกลายเป็นเครื่องในลาหวังดีถูกมองเป็นเจตนาร้าย! มอบถุงบุหงาให้เขายังจะถูกเขารังเกียจอีก!"