บทที่ 1

ในวันเกิดอายุครบสามสิบสิบปี 'หยางเพ่ยเพ่ย' แพทย์ทหารสังกัดหน่วยรบพิเศษจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เธอได้รับภารกิจให้เข้าช่วยเหลือเพื่อนทหารจากสังกัดเดียวกันที่พลาดพลั้งให้กับฝ่ายตรงข้ามระหว่างปฏิบัติหน้าที่จนได้รับบาดเจ็บ

ผู้ที่เธอต้องเข้าช่วยเหลือนั้นคือหนึ่งในเพื่อนสนิทที่ฝึกมาพร้อมกันตั้งแต่สมัยที่เริ่มเป็นทหาร ด้วยความร้อนใจและไม่ทันระมัดระวังเธอจึงถูกฝ่ายตรงข้ามยิงเข้า

"ปัง!"

ในชั่วพริบตากระสุนนั้นได้วิ่งทะลุผ่านขั้วหัวใจของเธอ เพ่ยเพ่ยรู้สึกเจ็บปวดอย่างไม่สามารถจะบรรยายได้ เมื่อภาพตรงหน้าค่อยๆ เลือนรางลงจนทุกอย่างกลายเป็นสีขาวสว่างจ้า เพ่ยเพ่ยวรู้สึกว่าร่างของตัวเองนั้นเบาหวิวและกำลังล่องลอยไปตามคลื่นกระแสของอะไรสักอย่าง ความรู้สึกแบบนี้ช่างประหลาดเหลือเกิน

"นี่เราตายไปแล้วหรอ"

เสียงพึมพำแผ่วเบาเปล่งออกมาก่อนที่เธอจะลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นมาอย่างช้าๆ

เพ่ยเพ่ยกวาดสายตามองไปรอบตัว เมื่อปรับสายตาที่พร่ามัวให้เริ่มคงที่ได้แล้วเธอก็ต้องรู้สึกประหลาดใจกับภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า บรรยากาศรอบตัวของเธอเหมือนกับฉากในละครโบราณย้อนยุคที่เธอเคยดูจากในละครหลังข่าวไม่มีผิดเพี้ยน

นี่เราอยู่ที่ไหน หรือว่าจะเป็นกองถ่ายละครกัน

แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน จากสนามรบแล้วมาอยู่กลางกองถ่ายเนี่ยนะ เธอคิดว่ามันไม่เมคเซ้นส์เอาเสียเลย

หรือว่าจะเป็นภาพหลอนจากฤทธิ์มอร์ฟีน อืม…นี่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดแล้ว

เพ่ยเพ่ยกะพริบตาช้าๆ ด้วยความเหนื่อยล้า ยังไม่ทันที่สติจะกลับมาเต็มร้อยก็ต้องประหลาดใจยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อได้สบเข้ากับดวงตาคมกริบคู่หนึ่ง สายตาอันเย็นชาของบุรุษผู้นั้นมันทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว

ใบหน้าของเขางดงามราวภาพวาด คางเป็นสันได้รูปอย่างที่บุรุษพึงมี ผมที่ยาวดำขลับดุจน้ำหมึก คิ้วหนาดกดำรูปกระบี่ที่รับกับใบหน้าเป็นอย่างดี ปากสีแดงระเรื่อตัดกับผิวขาวชวนให้เธอตกตะลึง แต่ดวงตาสีดำอันแกร่งกร้าวที่มองมาที่เธอนั้นกลับเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

บุรุษผู้นั้นจ้องมองเธอจนตาแทบไม่กะพริบ ให้ความรู้สึกราวกับว่าเขาเป็นเจ้ากรรมนายเวรของเธออย่างไรอย่างนั้น

บุรุษแปลกหน้าสวมชุดจีนโบราณ ผ้าไหมชั้นดีสีแดงปักลวดลายมังกรสีทอง รอยตัดเย็บที่ไร้ที่ตินั้นบ่งบอกได้ถึงราคาที่ไม่ธรรมดาของงานประณีตชิ้นนี้

ชุดจีนโบราณที่เผยให้เห็นรูปร่างอย่างชัดเจนเช่นนี้ช่างเข้ากับบุคลิกและรูปร่างสูงอกผายไหล่ผึ่งของเขานัก ยิ่งสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ของเขายิ่งทำให้เขาดูน่าเกรงขาม

เอ๊ะ!...เดี๋ยวก่อนนะ นั่นไม่ใช่ชุดจีนโบราณเหมือนในละครหรอ

ไม่เพียงแต่ฉากสถานที่แบบโบราณในห้องนี้ แต่เขายังแต่งชุดโบราณอีกด้วย เพ่ยเพ่ยเริ่มก้มหน้ามองดูร่างของตนเองดูบ้าง และก็ต้องประหลาดใจที่เธอเองก็ใส่ชุดจีนโบราณสีแดงสดเช่นเดียวกันกับเขา

บุรุษลึกลับผู้นั้นแสยะยิ้มมองนางอย่างเหยียดหยามพร้อมกับส่งสายตาเย็นชามาให้ ก่อนที่เขาจะเอ่ยน้ำเสียงเย้ยหยันออกมา

"หึ…คุณหนูแห่งสกุลหยางอันยิ่งใหญ่เช่นเจ้า ไม่คิดเลยว่าจะใช้ยาปลุกกำหนัดเพื่อมัดใจบุรุษ สิ้นไร้หนทางถึงเพียงนี้เชียวรึ"

เพ่ยเพ่ยเมื่อได้ยินดังนั้นก็เริ่มรู้สึกสับสนมึนงงไปหมด

ห๊ะ! นี่มันอะไรกัน อย่าบอกนะว่าเราย้อนยุคมาเหมือนที่เคยอ่านในนิยาย

ไม่หรอกน่า! อาจจะเป็นแค่ความฝันก็ได้ แล้วที่เขาพูดเมื่อกี้มันหมายความว่าอะไร คุณหนูหยางอะไรกัน

เพ่ยเพ่ยได้แต่คิดหาเหตุผลอยู่ในใจ ตอนนี้เธอรู้สึกสับสนมึนงงไปหมดแล้ว

นี่มันสถานการณ์อะไรเนี่ย กองถ่ายละครคงไม่สมจริงขนาดนี้มั้ง

บุรุษลึกลับผู้นั้นจ้องเธอตาไม่กะพริบ สายตาของเขามองมาที่เธออย่างรังเกียจ ระหว่างที่เพ่ยเพ่ยกำลังรู้สึกสับสน อยู่ๆ ความทรงจำของใครบางคนก็ทะล้นทะลักเข้ามาในหัวของเธออย่างไม่ขาดสายจนเธอรู้สึกมึนงงไปหมด

และแล้วเธอก็เริ่มเข้าใจทุกอย่างได้ในไม่ช้า ภาพในหัวของเธอเหล่านี้มันคือความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมแน่ๆ นี่เธอคงตายไปแล้วและวิญญาณก็ข้ามภพมาอยู่ในร่างนี้เหมือนในนิยายที่เธอชอบอ่านฆ่าเวลายามว่าง

ฮือ...นี่มันอะไรกันวะเนี่ย ตอนอ่านนิยายมันก็สนุกดีหรอก แต่ฉันไม่ได้อยากสนุกแบบนี้นี่นา ให้ตายเถอะ!

เพ่ยเพ่ยถึงกับสบถในใจ เธอควรดีใจหรือเสียใจดีที่เธอยังไม่ตาย