บทที่ 2

เพ่ยเพ่ยยังคงสับสนกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า รวมถึงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมที่พรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองของเธออย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ความทรงจำหลั่งไหลเข้ามามากมายแต่กลับไม่มีความทรงจำที่บอกได้เลยว่าเจ้าของร่างนั้นตายไปได้อย่างไร รู้แค่ว่าวันนี้คือวันแต่งงานของอ๋องหมิงและหยางเพ่ยเพ่ย ความทรงจำสุดท้ายที่ปรากฏอยู่ในหัวของเพ่ยเพ่ยคือตอนที่คุณหนูหยางขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวออกมาจากจวนสกุลหยาง

อะไรกันเนี่ย

เพ่ยเพ่ยรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา เธอเพิ่งจะได้ข้ามภพมาอาศัยอยู่ในร่างใหม่ ได้รับโอกาสให้มีชีวิตอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าเธออาจจะต้องมาตายอีกรอบในเร็วๆ นี้

ไม่เชื่อก็ดูสายตาของอ๋องหมิงผู้นี้สิ ช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยโทสะและความเคียดแค้นในใจ และดูเหมือนว่ามันพร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ มือทั้งสองของเขากำแน่น แถมเธอยังถูกเขามัดแขนมัดขาเอาไว้ ไม่รู้ว่ามัดแน่นและนานเพียงใดจนแผลเหวอะหวะและยังเจ็บแสบได้ถึงเพียงนี้

ใช่แล้ว ตอนนี้เธอกำลังรู้สึกแสบที่ข้อมือและข้อเท้าของตัวเอง เพ่ยเพ่ยไม่อยากจะคิดอะไรแล้วในตอนนี้ เธอรู้แค่ว่าตอนนี้เธอรู้สึกอ่อนล้าเต็มทน เหมือนร่างกายกำลังจะหมดแรงลง ร่างกายของเจ้าของร่างนี้อ่อนแอเกินไป

เพ่ยเพ่ยเริ่มสัมผัสได้ถึงเปลือกตาอันหนักอึ้งที่กำลังจะปิดลง

"ซ่า!"

เสียงน้ำที่สาดกระทบลงบนใบหน้าของเพ่ยเพ่ย เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะความเย็นสายหนึ่งที่ปะทะเข้ามาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว แต่เมื่อเพ่ยเพ่ยลืมตาขึ้นเธอก็ถึงกับต้องสบถออกมา

"นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ จะอะไรกันนักหนา ท่านเป็นบ้าไปแล้วรึ ทำไมต้องทำกับข้าถึงเพียงนี้!"

แม้จะโมโหมากแต่เพ่ยเพ่ยก็ยังไม่ลืมที่จะปรับเปลี่ยนคำพูดให้เข้ากับสถานการณ์หรือจะเรียกว่ายุคสมัยก็ว่าได้

เจ้าของร่างนี้ไปทำอะไรให้ตาอ๋องนี่โกรธกันนะ

เพ่ยเพ่ยได้แต่คิดทบทวนความทรงจำของหยางเพ่ยเพ่ยในหัวแต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก

"ตอบมาสิ ข้าไปทำอะไรให้ท่านกัน"

เพ่ยเพ่ยเอ่ยถามออกมาด้วยความโมโห สายตาของนางไม่มีความกลัวเลยแม้แต่นิด

อู๋เหยาหมิงเมื่อเห็นสายตาต่อว่าของเพ่ยเพ่ยและยิ่งได้ฟังคำพูดของนาง เขาก็เริ่มรู้สึกเหลืออดกับสตรีตรงหน้าผู้นี้

"หึ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นผู้ใครกัน เจ้าไม่มีสิทธิ์มาถามคำถามนั้นกับเปิ่นหวางด้วยซ้ำ ทำเรื่องน่าอายเช่นนั้นได้แต่กลับมิกล้ายอมรับความจริง"

เขาตะโกนใส่นางเสียงดังด้วยโทสะเต็มเปี่ยม

"ท่านต้องบอกข้ามาก่อนว่าข้าทำสิ่งใดผิด หากว่าข้าทำผิดจริงคนอย่างข้าย่อมต้องกล้ายอมรับผิด แต่หากข้าไม่ผิดท่านจะมาทำอย่างนี้กับข้าไม่ได้ ข้าไม่ใช่สัตว์นะ!"

เพ่ยเพ่ยเอ่ยเสียงดังฟังชัดด้วยความโมโห นางเองก็ไม่ไหวแล้วเช่นกัน

"เจ้าใช้อุบายมากมายเพื่อที่จะแต่งเข้ามาเป็นชายาข้า อิจฉาริษยาจนดวงตามืดบอด หากไม่ใช่เพราะสตรีใจดำอำมหิตอย่างเจ้า เหวินเอ๋อคงจะไม่เป็นเช่นนี้ หากนางไม่ฟื้นขึ้นมาล่ะก็ ข้าจะให้เจ้าชดใช้แน่"

อู๋เหยาหมิงกัดกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนตรงขมับ เขาอยากจะฆ่านางให้ตายด้วยมือของเขานัก สตรีเจ้าเล่ห์ นางยังมีหน้ามาลอยหน้าลอยตากล้าเถียงเขา

อ๋องหมิงเงื้อมือขึ้นด้วยความโมโหก่อนที่จะใช้มือข้างนั้นบีบไปที่คางของนางอย่างไม่ออมแรงเลยสักนิด เพ่ยเพ่ยร้องครางออกมาด้วยความเจ็บปวด

"อื้อ...ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ"

"ท่านอ๋องโปรดยั้งมือด้วยพะยะค่ะ!"

ชายร่างสูง รูปร่างกำยำผู้หนึ่งตะโกนทัดทานเขาไว้ พอเพ่ยเพ่ยหันไปมองหน้าบุรุษผู้นั้นนางก็จำเขาได้ในทันทีจากความทรงจำของเจ้าของร่าง เขาคือ 'เหลยคัง' องครักษ์คนสนิทและยังเป็นมือขวาของอ๋องหมิง

"ท่านอ๋องโปรดยั้งมือก่อนพะยะค่ะ หากพระชายาเป็นอะไรไปองค์ไทเฮาและฝ่าบาทอาจต้องผิดใจกับสกุลหยาง ท่านอ๋องได้โปรดไตร่ตรองดูอีกทีเถิด อย่างไรท่านเสนาบดีก็เป็นคนของฝ่ายเรานะพะยะค่ะ"

แม้เหลยคังจะกล้าๆ กลัวๆ แต่เขาก็ต้องยอมเสี่ยงที่จะเอ่ยคำทัดทาน เพราะเขาไม่อยากให้ท่านอ๋องบันดาลโทสะจนนำพาปัญหาใหญ่ตามมาให้แก้ในภายหลัง

อ๋องหมิงสะบัดมือออกจากคางของเพ่ยเพ่ยอย่างหงุดหงิดแล้วกำมือแน่นด้วยโทสะที่ยังไม่ลดลงเพียงสักนิด เขาหมุนตัวพลางสะบัดแขนเสื้อลงอย่างเดือดดาล