บทที่ 3

-เรือนรับรองตำหนักอ๋องหมิง-

"ท่านหมอกู้ เหวินเอ๋อเป็นอย่างไรบ้าง ทำไมนางจึงยังไม่ฟื้นขึ้นมาอีก"

อ๋องหมิงนั่งลงข้างเตียงของฝูเหวิน เขาคอยจับมือนางเอาไว้ไม่ห่าง เสียงที่ฟังดูเคร่งเครียดของอ๋องหมิงนั้นทำให้หมอหลวงกู้ถึงกับหน้าซีด

"ร่างกายของนางไม่ค่อยจะแข็งแรงอยู่ก่อนแล้ว แล้วยังมาตกน้ำไปอีก คงต้องรอให้นางฟื้นขึ้นมาเองพะยะค่ะ กระหม่อมทำสุดความสามารถแล้ว"

หมอหลวงกู้หมอบราบอยู่ที่พื้น ตอบคำถามอ๋องหมิงเสียงสั่น

สิ้นเสียงของหมอหลวงกู้ สีหน้าของอ๋องหมิงก็ดำคล้ำขึ้นมาทันที ดวงตาสีเข้มของเขาฉายแววกรุ่นโกรธขึ้นมาอีกครั้ง

เพราะหยางเพ่ยเพ่ยคนเดียว นางสมควรตายนัก

บรรยากาศในห้องเริ่มอึมครึมอย่างบอกไม่ถูก ทุกคนรู้สึกกดดันและสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารจากตัวอ๋องหมิง หมอหลวงกู้หมอบคลานจนหน้าของเขานั้นแทบจะแนบติดไปกับพื้น หยาดเหงื่อผุดขึ้นบนใบหน้าทั้งที่อากาศตอนนี้ก็ไม่ได้ร้อนแต่อย่างใด

อ๋องหมิงพยายามสกัดกั้นความโมโหไม่ให้ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนพิธีส่งตัวเข้าหอ จู่ๆ พ่อบ้านก็วิ่งโร่มาแจ้งแก่เขาว่าฝูเหวินนั้นตกน้ำจนสลบไปไม่ได้สติตั้งแต่ช่วงหัวค่ำแล้ว

"เหตุใดจึงเพิ่งมาแจ้งแก่ข้า"

"กระหม่อมเพิ่งทราบเรื่องจากแม่นางอิงหลัวพ่ะยะค่ะ"

พ่อบ้านหม่าตอบเสียงสั่น

"แม่นางฝูเข้าไปแสดงความยินดีกับพระชายาที่ห้องเพคะ แต่ไม่ทราบว่าคุยอันใดกัน พอแม่นางฝูออกมาพระชายาก็เดิมตามออกมาจนถึงศาลาริมน้ำ หม่อมฉันเห็นว่าเหมือนทั้งสองคนกำลังทะเลาะกัน หมายจะเข้าไปห้าม แต่ยังไปไม่ถึงก็เห็นแม่นางฝูตกน้ำลงไปแล้วเพคะ"

'อิงหลัว'สาวใช้ในตำหนักที่ได้รับหน้าที่ให้มารับใช้ฝูเหวินไขความกระจ่างให้แก่เขา

"เป็นความผิดของหม่อมฉันเองเพคะที่ไม่ได้ดูแลแม่นางฝูให้ดี ขอทรงลงอาญาด้วยเพคะ"

สิ้นเสียงของนาง ท่านอ๋องที่ขณะนั้นกำลังเมาได้ที่จากฤทธิ์ของสุราที่ถูกเหล่าขุนนางคะยั้นคะยอให้ดื่มนั้นทำให้เขาบบันดาลโทสะ แล้วมุ่งตรงไปที่เรือนของผู้เป็นชายาโดยไม่รั้งรอ

เขาโกรธนางมาก เหตุใดนางจึงอิจฉาริษยาจนต้องทำร้ายกันถึงชีวิตเช่นนี้ เป็นสตรีที่จิตใจคับแคบไม่พอนางยังโหดร้ายกับชีวิตคนอื่นได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ

เมื่อเขามาถึงตำหนักจันทราจากที่เต็มไปด้วยโทสะอยู่แล้วนางยังกล้าทำให้เขายิ่งโมโหมากกว่าเดิม

หึ…ถึงขนาดกล้าใช้ธูปสเน่หากับข้า

แค่เขาได้กลิ่นมันเขาก็รู้แล้ว ชั่วชีวิตนี้เขาโดนสตรีวางยากำหนัดใช้เล่ห์กลใส่มานับไม่ถ้วน สตรีไร้ยางอายมากมายที่หมายจะมาเป็นผู้หญิงของเขา นี่ยังไม่นับรวมเหล่าข้าศึกที่คิดใช้กลยุทธ์สาวงามกับแม่ทัพอย่างเขา

อ๋องหมิงเดินลมปราณสกัดกั้นพิษจากธูปหอม แล้วจับหยางเพ่ยเพ่ยมัดแขนมัดขาเอาไว้ ก่อนที่เขาจะเดินจากไปเพื่อดูอาการฝูเหวินโดยไม่หันมาดูดำดูดีนางอีก

ผ่านไปสองชั่วยามสาวใช้ของหยางเพ่ยเพ่ยก็ร้องห่มร้องไห้มาแจ้งเขาว่านางไม่หายใจแล้ว เมื่อเขาเร่งไปดูก็พบว่านางก็ยังสบายดีอยู่เลยนี่ ยังคิดจะใช้แผนอะไรกับเขาอีกหรือจึงให้สาวใช้มาหลอกเขาว่าตัวเองไม่หายใจแล้วเช่นนี้

นางสมควรโดนแล้ว

หากนางไม่มีใจคิดอิจฉาริษยา เหวินเอ๋อก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพนี้

ในขณะที่อารมณ์ของอ๋องหมิงกำลังดำดิ่งสู่ห้วงแห่งความโกรธแค้นอีกครั้ง อยู่ๆ เขาก็รับรู้ได้ถึงแรงบีบเบาๆ บนฝ่ามือของตัวเอง

"เหวินเอ๋อ เจ้าฟื้นแล้ว"

อ๋องหมิงเอื้อมมืออีกข้างเกลี่ยเส้นผมที่ไล้ลงบนใบหน้างามออก แม้ใบหน้าของนางจะดูซีดเซียว แต่ความงามของนางนั้นยังคงอยู่ไม่จางหาย เขาดีใจนักที่นางฟื้นขึ้นมา

"เจ้าฟื้นเสียที"