บทที่ 4

หลังจากที่พ่อบ้านพาหมอหลวงกู้เข้ามาตรวจดูอาการของเพ่ยเพ่ยแล้ว หมอหลวงกู้ก็ต้องประหลาดใจที่แผลของพระชายานั้นถูกจัดการไปเรียบร้อยแล้ว

แผลถูกพันไว้อย่างดีจนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นฝีมือของคนทั่วไปที่ไม่ใช่หมอ หรือผู้ช่วยหมอ เขาจึงทำเพียงเขียนใบสั่งยาให้ชิงชิงและยังจัดยาทาแผลบางส่วนเอาไว้ให้นางด้วย

เหลยคังเฝ้ามองดูหมอหลวงกู้อยู่ไม่ห่าง เพราะเขาไม่ค่อยไว้วางใจหมอหลวงท่านนี้สักเท่าไหร่ หลังจากที่เขาได้เห็นแม่นางฝูส่งสัญญาณบางอย่างให้กับหมอหลวงกู้

หมอหลวงกู้เองก็รู้ว่าเขาไม่ควรทำอะไรพระชายาในตอนนี้ เพราะมีองครักษ์ของท่านอ๋องคอยตามติด เขาจึงทำได้เพียงจับชีพจรแล้วเขียนใบสั่งยาส่งๆ ให้เท่านั้น

หลังจากที่ทุกคนออกไปแล้ว เพ่ยเพ่ยก็สั่งให้ชิงชิงนำยาที่เธอสั่งให้ไปต้มนั้นเข้ามา เธอกลั้นใจดื่มรวดเดียวจนหมด แม้รสชาติจะขมปี๋แต่ก็คงจะดีกว่าต้องตายรอบสองแน่

เพ่ยเพ่ยพลิกดูใบสั่งยาของหมอหลวงกู้ไปมา พร้อมกับส่ายหน้า

นี่มันยารักษาอาการฟกช้ำทั่วไป ข้าคงจะหายในเร็ววันนี้หรอก

แผลขนาดนี้ ยาแก้ไข้ก็ไม่สั่ง ยาแก้แผลอักเสบก็ไม่มี เจ้าอ๋องนั้นส่งหมอแบบนี้มารักษานางเขาคิดจะซ้ำเติมนางอีกอย่างนั้นหรอ เพ่ยเพ่ยได้แต่นึกเจ็บใจแทนหยางเพ่ยเพ่ย ก่อนจะยื่นใบสั่งยานั้นคืนให้กับชิงชิง

"เอาไปทิ้งเสีย ต้มยาตามที่ข้าสั่งเท่านั้นนะชิงชิง"

"เจ้าค่ะคุณหนู"

"ชิงชิงข้าจำได้ว่าเรามีโสมชั้นดีติดมากับสินเดิมของข้าด้วยไม่ใช่รึ เจ้าจงนำไปต้มไว้สำหรับบำรุงกำลังให้ข้า ข้าจำเป็นต้องนำออกมาใช้เสียแล้ว"

"เจ้าค่ะคุณหนู" ชิงชิงพยักหน้ารับคำสั่งจากผู้เป็นนาย

"ข้าอยากพักผ่อนแล้ว ถ้าเจ้าทำอะไรเรียบร้อยแล้วก็ไปพักผ่อนเถอะ"

"แต่เจ้าต้องจำเอาไว้ล่ะ หากข้าไข้ขึ้นเพราะพิษบาดแผลเจ้าก็อย่าลืมต้มยาตามที่ข้าสั่ง เช็ดตัวให้ข้า คอยดูร่างกายข้าอย่าให้ตัวข้าร้อนจนเกินไป เข้าใจไหม"

เพ่ยเพ่ยบอกวิธีการดูแลรักษาแผลและอาการไข้เบื้องต้น เทียบยาที่ต้องใช้โดยละเอียด รวมถึงรายการอาหารการกินของคนป่วยให้แก่ชิงชิง ถือเป็นโชคดีที่ชิงชิงพอจะอ่านออกเขียนได้อยู่บ้าง

"ชิงชิง หากข้าสลบไปหรือไม่รู้สึกตัวเพราะพิษไข้ เวลาที่เจ้าอยู่กับข้าสองคนก็จงลงกลอนประตูเสียให้เรียบร้อย อย่าให้ใครเข้ามารบกวนหรือฉวยโอกาสยามที่ข้าอ่อนแอได้ อย่าทิ้งข้าไว้คนเดียว สิ่งใดที่ทำในห้องนี้ได้ก็จงทำที่นี่ ย้ายของของเจ้ามานอนกับข้าเสียในห้องนี้"

เพ่ยเพ่ยสั่งชิงชิงท่าท่างเอาจริงเอาจัง ด้วยความที่นางเป็นทหารมาก่อนในชาติที่แล้ว เพ่ยเพ่ยจึงมักจะระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ อีกอย่างนางไม่รู้ว่าเจ้าอ๋องโหดนั่นจะบ้าขึ้นมาอีกเมื่อใด กันไว้ก่อนดีกว่า

"และไม่ว่าท่านอ๋องจะทำร้ายอะไรข้าเจ้าก็อย่าได้เข้ามาห้าม คอยมองดูอยู่ห่างๆ ก็พอ หากเจ้าคิดว่าสถานการณ์มันเริ่มเลวร้ายแล้วจงรีบหาทางหลบออกไปจากที่นี่ เจ้าต้องกลับไปที่จวนสกุลหยางแจ้งเรื่องราวแก่บิดาและพี่ชายของข้า เจ้าเข้าใจหรือไม่"

"เข้าใจเจ้าค่ะคุณหนู ข้าจะทำตามที่ท่านสั่งเจ้าค่ะ"

ชิงชิงรับคำสั่งด้วยความประหลาดใจ

นี่คุณหนูกลายเป็นคนรอบคอบเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน เหตุการณ์ร้ายเพียงชั่วข้ามคืนทำให้คุณหนูเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ แต่ช่างเถอะ คุณหนูเปลี่ยนไปเช่นนี้ก็ดี จะได้ไม่มีใครมาทำร้ายคุณหนูของนางได้อีก ชิงชิงยิ้มให้กับคุณหนูของนาง

"คุณหนูพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ"

หลังจากส่งเพ่ยเพ่ยเข้านอนแล้ว ชิงชิงก็ย้ายของเข้ามาและก็เป็นดังที่เพ่ยเพ่ยคาดเอาไว้ นางไข้ขึ้นสูงอยู่ถึงสามวันสามคืน

"เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะคุณหนู วันนี้ท่านไม่มีไข้แล้ว ข้าคอยเช็ดตัวตามที่ท่านสั่งตลอด แล้วข้าก็ต้มยาตามที่คุณหนูสั่งแล้วนะเจ้าคะ คุณหนูทานข้าวก่อน เสร็จแล้วจะได้ทานยาเลยเจ้าค่ะ"

ชิงชิงเอ่ยอย่างกระตือรือร้น นางดีใจเหลือเกินที่วันนี้เพ่ยเพ่ยฟื้นขึ้นมาเสียที แถมตัวก็ไม่ร้อนเหมือนเดิมแล้ว สีหน้าของนางเริ่มมีเลือดฝาดปรากฏขึ้นให้เห็นหลังจากที่นางดูซีดเซียวอยู่หลายวัน

ชิงชิงช่วยประคองเพ่ยเพ่ยให้ลุกขึ้นนั่งพิงที่หัวเตียง

"ได้ ขอบใจเจ้ามากนะชิงชิง หากไม่มีเจ้าข้าคงแย่"

"คุณหนูอย่ากล่าวเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว คุณหนูทานข้าวต้มหน่อยนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าป้อนให้เจ้าค่ะ"

"ได้"

เพ่ยเพ่ยรับข้าวต้มเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย เธอได้แต่คิดว่าเธอต้องรีบหายให้ไว จะได้วางแผนว่าควรจะใช้ชีวิตของตัวเองอย่างไรต่อไปดี เธอต้องรักษาชีวิตนี้เอาไว้ให้ดีที่สุด ก็เธอยังไม่ได้อยากจะตายในเร็ววันนี้นี่ เธออุตส่าห์ได้มีโอกาสย้อนมาในยุคอดีตแบบนี้ ช่างเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อนัก