ตอนที่331 ถูกจับทันที

ตอนที่331 ถูกจับทันที

ตำหนักด้านนอกนั้นเต็มไปความสนุกสนานรื่นเริงหลินอ๋องดื่มเหล้าไปถูคางตัวเองไป

ในสมองของเขาคิดถึงแต่เรื่องที่องค์ชายพวกนั้นพูดในตำหนักเวินอ๋อง

ความงามขององค์หญิงเหอซื่อซื่อบนโลกใบนี้คงมีไม่กี่คนที่เทียบได้หากถือโอกาสครั้งนี้ได้พูดต่อหน้าองค์หญิงเหอซื่อซื่อสักหน่อยก็คงดี

แต่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่พักขององค์หญิงเหอซื่อซื่ออยู่ตรงไหนแล้วจะไปยังไง?

หลินอ๋องใส่หัว ช่างเถอะ หากถูกจับได้ยิ่งแย่ไปใหญ่

“ของพวกนี้จะต้องส่งไปที่เรือนวี่หยวนพวกเจ้าต้องระมัดระวังให้ดีละ ท่านอ๋องกำชับมาต้องให้พระชายารองได้รับของสิ่งนี้”สาวใช้คนหนึ่งบอกสาวใช้อีกคน

พระชายารอง?นี้พวกนางจะไปถึงห้ององค์หญิงเหอซื่อซื่อรึ？

ในใจหลินอ๋องเริ่มมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง แค่ตามสาวใช้พวกนั้นไปก็จะหาองค์หญิงเหอซื่อซื่อเจอ?

ในใจเขามีความตื่นเต้นเล็กน้อยอีกประเดี๋ยวก็จะได้เห็นความงามของหญิงงามแล้วคิดถึงตรงนี้เขาก็รีบตามหลังสาวใช้พวกนั้นไป

“พี่ พี่ว่าเวินอ๋องจะแต่งงานกับองค์หญิงเหอซื่อซื่อจริงๆหรอ?”สาวใช้ที่ดูอายุน้อยคนหนึ่งถาม

สาวใช้ที่อยู่ข้างๆขมวดคิ้วและมองเธอทำท่าทาง”จุ๊ๆ”พร้อมกันบอก ” พวกข้าไม่สามารถพูดคุยเกี่ยวกับชีวิตของเจ้านาย ถ้าหากมีคนได้ยินจะถูกลงโทษนะ แต่ได้ข่าวว่าองค์หญิงเหอซื่อซื่อเป็นผู้หญิงที่สายมาก”

สาวใช้อายุน้อยพูดว่าอื้มคำเดียวไม่ได้พูดอะไรแล้วเดินต่อไป

โดยไม่รู้ว่าข้างหลังพวกนางมีคนตามอยู่

หลินอ๋องตามสาวใช้สองคนมาจนถึงเรือนวี่หยวน เห็นพวกนางนำของแล้วเดินเข้าประตูหน้าไป เขาก็หันอย่างรวดเร็วและหลบไปในความมืด

เงยหน้าขึ้นดู ด้านซ้ายของห้องคือประตูหลังของเรือนวี่หยวน แค่เดินอ้อมจากตรงนี้ไปก็จะเดินไปถึงในห้อง

หลินอ๋องแอบดีใจไปสักแป๊บ แล้วแอบเดินไปด้านหลังของเรือนวี่หยวน

ตอนนี้ในเรือนวี่หยวนรื่นเริงมากกว่าข้างนอก โม่ฉีหมิงเพิ่งกระโดดออกมาจากหน้าต่าง ร่างสูงของเขาซ่อนตัวเข้าไปในหิมะอย่างชาญฉลาด

แต่ทันใดนั้นก็เห็นร่างของหลินอ๋อง

ในใจของโม่ฉีหมิงกระชับคิดเขามาทำอะไรที่นี่?หากไม่ใช่……

เขาคิดถึงคำพูดที่เขาพูดในตอนเช้าที่หน้าประตู หลินอ๋องแอบมาที่เรือนวี่หยวนคงไม่ใช่เพื่อมาเห็นโล่หวินหลานสินะ?

คิดไม่ถึงว่าหลินอ๋องยังไม่ได้รับบทเรียนอีก ส่วนร่างของเขาก็ไร้ความสามารถแล้วยังคงลืมไม่ได้ว่าธรรมชาติของตนเองคืออะไร

เขายิ้มที่มุมปาก เขาจะรอดูว่าหลินอ๋องจะทำอะไรบ้าง เขาหันตัวแล้วเข้าไปหลบอยู่ในความมืด

หลินอ๋องเดินหาไปเรื่อยๆ เรือนวี่หยวนก็หายากแต่ในใจเขามีองค์หญิงเหอซื่อซื่อหญิงงามที่อยากเห็นก็เลยไม่ยอมถอดใจง่ายๆ

หาไปสักพักก็เจอประตูหลังของเรือนวี่หยวน เขาโค้งตัวลงแล้วเดินเข้าไป

มือของเขาค่อยๆเจาะรูที่หน้าต่างกระดาษหนึ่งรู มองเข้าไปทางรูเพื่อดูความเคลื่อนไหวของข้างใน

แต่ไม่ว่าจะดูยังไงก็เห็นแค่ด้านหลังขององค์หญิงเหอซื่อซื่อไม่เห็นด้านหน้าแม้เพียงทีหนึ่ง

ทันใดนั้นก็มีเสียง”ปัง”เสียงของหินเจาะเข้าไปในกรอบประตู ทำให้หลินอ๋องตกใจจนขาอ่อน

ตกลงมาจากบันไดแบบตรงๆ

“ไซ่เยว่ไปดูว่าใคร”โล่หวินหลานสายตาเย็นชากวาดตามองไปทางหน้าต่างหนึ่งที

โม่ฉีหมิงออกไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้วเขาคงไม่กลับมาอีกรอบหรอก

“ค่ะ” ไซ่เยว่พยักหน้าแล้วรีบมองไปทางหน้าต่างบานนั้น แต่ก็ไม่เห็นวี่แววอะไร

ทันใดนั้นมีเสียงเศร้าโศกส่งออกมาข้างใต้ ไซ่เยว่ก้มหัวลงมองเห็นเพียงเงาล้มลงไปในกองหิมะ ข้างๆยังมีบันไดอีกหนึ่งอันเหมือนกับว่าตกลงมาแล้วลุกขึ้นไม่ได้

“องค์หญิงตรงนี้มีคนจริงๆ”ไซ่เยว่ลืมตาโตทั้งสองข้างตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น

โล่หวินหลานได้ยินจึงรีบเดินไปข้านางทันที มองไปข้างใต้ ร่างที่คุ้นเคยล้มอยู่ที่พื้น เงานี้คุ้นเคยมากนางคิดไม่ออกในทันทีว่าเป็นใคร

“มีคนกล้าแอบเข้ามา ไม่ว่าจะเป็นศัตรูหรือมิตรก็จับมาให้หมด”โล่หวินหลานสั่งลงไป

ไซ่เยว่พยักหน้าแล้วใช้วิชาตัวเบากระโดดลงไปตรงที่มีเงาคนอยู่ ดูจากการแต่งตัวของเขาแล้วคล้ายกับโม่ฉีหมิงมาก น่าจะเป็นองค์ชายคนหนึ่ง

“เจ้าเป็นใคร?มาทำอะไรที่เรือนวี่หยวน?รีบบอกมา?”ไซ่เยว่จับคอเสื้อเขาไว้ไม่ปล่อย ถามอย่างดุเดือด

จะมาแอบมององค์หญิงเหอซื่อซื่อแล้วถูกจับได้ ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปเขาจะอยู่ต่อไปยังไง?

ยังไม่ต้องคิดว่าฮ่องเต้เจียเฉิงจะลงโทษเขายังไง ข่าวลือเรื่องนี้ออกไปเขาก็สามารถถูกฆ่าตายได้แล้ว

แต่ทำไมขาต้องมาพลิกเวลานี้ ตั้งแต่ก้อนหินเมื่อกี้จนถึงตอนที่ขาตัวเองพลิก เหมือนมีคนควบคุมอยู่เลย