ตอนที่332 แพะรับบาป

ตอนที่332 แพะรับบาป

ในห้องวุ่นวายไปหมด สาวใช้กรีดร้องขึ้นมา ในห้องจากที่วุ่นวายอยู่แล้วยิ่งวุ่นวายเข้าไปใหญ่

คนคนนั้นก้มหัวอยู่ตลอดเวลาเดินไปทางประตูแบบทุลักทุเล

ในใจของหลินอ๋องคิดอยู่อย่างเดียวคือไม่ให้ใครเห็นหน้าของเขา เขาเป็นเหมือนแมลงวันไร้หัวที่หมุนไปมานอกประตู มือใหญ่ข้างหนึ่งถือตัวเขาขึ้นมาโยนเข้าไปในห้อง

“หลิน!อ๋อง!”

เวินอ๋องเห็นหน้าของเขาชัดๆ ตอนนี้บนใบหน้าเขียวข้างหนึ่งขาวข้างหนึ่ง ทั้งโกรธทั้งอายไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

น้องแท้ๆของตนเองแอบเข้ามาในห้องของพระชายารองของเขา ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปหน้าของราชวงศ์จะวางไว้ที่ไหน?

หลินอ๋องก้มร่างลงยกมือของตนเองขึ้นบางหน้าตัวเอง ค่อยๆหันตัวเพื่อจะออกไป แต่ข้างหลังกลับมีร่างสีดำมากมายบังทางเขาอยู่

ร่างของโม่ฉีหมิงบังอยู่ตรงหน้าเขาพูดแบบหน้าตาไร้ความรู้สึก ”น้องเจ็ดไม่อธิบายอะไรน้อยหรอ?”

หลินอ๋องตัวสั่น ตอนนี้อยากอธิบายแต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง แอบมองพระชายารองของพี่ตัวเองถ้าแพร่งพรายออกไปเขาจะไปเจอคนได้อย่างไร?

“อธิบายอะไร?ข้าก็แค่ผ่านมาทางนี้พอดี กลับถูกถือว่าเป็นพวกถ้ำมองยังถูกตีอีกข้า ยังไม่โทษพวกเขาเลยยังจะให้ข้าอธิบายอะไรอีก?นี้คือหลักการอะไร?”

สภาพหลินอ๋องที่ยืดคอเพื่อเล่นลิ้นหน้าแดงคอใหญ่นั้นดูเหมือนว่าเขาถูกทำร้ายจิตใจเลย

ที่เขาพูดก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผลขนาดนั้นก็ไม่มีคนมากเท่าไรที่อยู่ที่นั้น ถ้าเขาไม่ยอมรับหากไม่มีหลักฐานก็ไม่มีใครรู้ว่าเขาทำอะไร

เวินอ๋องมือจับหน้าผากเดินไปเดินมาด้วยความเครียดสีหน้าวิตกกังวล

เรื่องหื่นของหลินอ๋องก็ไม่ใช่วันสองวันแล้ว ไม่อย่างนั้นก็คงไม่โดนเขาตัดน้องชายของเขาหรอก แต่นี่ก็ไม่ทำให้เขาเลิกนิสัยนี้ได้

“พวกเจ้าออกไปให้หมด”เวินอ๋องเห็นว่ารอบข้างมีสาวใช้และมามามากมายสะบัดมือให้พวกนางออกไป

สาวใช้พวกนั้นก็ถอยออกไป ในห้องก็เริ่มสงบลงมีบรรยากาศที่แปลกไหลเวียนอยู่

“องค์หญิง เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”เวินอ๋องจับตัวนางแบบระมัดระวังพร้อมถามเบาๆ

มือใหญ่ของเขามีอุณภูมิร้อนอยู่เหมือนกับว่ามีเหล็กร้อนทับอยู่ที่ไหล่ของโล่หวินหลานเลย

โล่หวินหลานหลบออกแบบผิดปกติ สายตามองไปทางโม่ฉีหมิงเขากำลังมองออกไปทางหน้าต่างเหมือนไม่อยากเห็นเขาสองคนอยู่ใกล้กัน

“ที่จริงเมื่อกี้ไม่ได้เกิดเรื่องอะไร เรื่องก็เป็นเหมือนที่หลินอ๋องพูดนั้นแหละ สาวใช้ของข้าก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น งานเลี้ยงข้างนอกยังไม่จบท่านอ๋องรีบออกไปเถอะ”โล่หวินหลานพูดแบบหนักแน่นแต่ในมือนางกลับจับผ้าคลุมศีรษะสีแดงไว้แน่น

ท่าทางนี้แสดงให้เห็นชัดว่านางตื่นเต้นแล้วกลัวมาก

หลินอ๋องพยักหน้าอย่างสุด ”ใช่ๆๆๆเรื่องมันเป็นแบบนี้พี่หกอย่าบอกพ่อเลยไม่งั้นไม่งั้น……”

ได้ยินเสียงหลินอ๋องที่พูดออกมาอย่างกลัวนั้นทำให้เวินอ๋องที่เดิมทีโกรธมากกลายเป็นมืดครึมทันที มือทั้งสองข้างกำแน่น

เขาหันกลับมาถีบหลินอ๋องยังแรงจนร่างของเขาลอยตามพื้นออกไปไกล

“โม่ฉีมู่!ยังจะมาเล่นลิ้นอีก?เจ้าเป็นคนยังไงองค์หญิงเหอซื่อซื่อไม่รู้ข้าจะไม่รู้หรอ?ดีที่สุดเจ้าควรทำตัวดีๆไม่งั้นอย่าโทษว่าข้าไม่รักษาความรู้สึกของพี่น้อง”เวินอ๋องเตือนเขาแบบกัดฟัน

คอเสื้อของหลินอ๋องถูกเขาจับไว้แน่นเหมือนกำลังจะบีบให้หลินอ๋องตายในทันที

เขารู้ว่าตัวเองพูดอะไรในตอนนี้ก็ผิด เลยหุบปากไม่พูดอะไร

เขายังไม่ทันเห็นอะไรก็ถูกจับแล้วยังถูกสาวใช้ที่มีฝีมือคนนั้นกดตัวอยู่ในกองหิมะ ตัวเองยังถูกข่มขู่อีก

ครั้งนี้ถือว่าเสียทั้งขึ้นทั้งล่อง

“พี่หกข้าไม่ได้ทำอะไรจริงๆไม่เห็นอะไรทั้งนั้น……” หลินอ๋องพูดแบบเสียงต่ำ

เวินอ๋องโยนเขาทิ้งไปและไม่อยากให้เรื่องนี้เผยแพร่ออกไป ไม่ใช่แค่เสื่อมเสียวงศ์ตระกูลแต่ไม่ดีกับชื่อเสียงขององค์หญิงเหอซื่อซื่ออีกด้วย

“ครั้งนี้ยกโทษให้เจ้า อย่าให้ข้าเจอครั้งหน้า ใส่หัวออกไป”เวินอ๋องกำมือทั้งสองข้างแน่น กลัวห้ามตัวเองไม่อยู่แล้วจะไปต่อยเขา

ได้ยินเสียงให้อภัยของเวินอ๋อง หลินอ๋องรู้สึกโล่งแล้วรีบวิ่งออกไป

ทันใดนั้นก็มีเสียงปรบมือดังมาจากอีกฝั่งโม่ฉีหมิงก็ค่อยๆเดินเข้ามาใกล้เวินอ๋อง บนใบหน้ามีรอยยิ้มเยาะเย้ย

“นึกว่าน้องหกจะอาละวาดหนักมากสักอีกไม่คิดว่าจะปล่อยตัวน้องเจ็ดไปง่ายแบบนี้?ข้าคงคาดหวังน้องหกมากไป”

เวินอ๋องค่อยๆพยุงโล่หวินหลานไปที่เตียงแล้วหันกลับมามองโม่ฉีหมิง สายตานั้นเย็นแข็ง ”พี่สี่หมายความว่ายังไง?”

เขาได้แต่งงานกับองค์หญิงเหอซื่อซื่อแล้วไม่ว่าโม่ฉีหมิงจะทำอะไรก็ทดแทนไม่ได้แล้ว เขาก็ไม่ได้อยากระแวงเขา

แล้วยังทำให้โม่ฉีหมิงเห็นถึงความหวานของเขากับองค์หญิงเหอซื่อซื่อ จงใจกระตุ้นโม่ฉีหมิงอีกด้วย

“ความจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า วันนี้วันมงคลของน้องหก และเรือนวี่หยวนทุกคนก็รู้ดีว่าเป็นสถานที่ใด ตอนนี้ทุกคนก็ดื่มเหล้าอยู่ข้างนอกมีแค่น้องเจ็ดที่เข้ามาวนเวียนอยู่ที่เรือนวี่หยวน หรือว่าขนาดนี้ยังไม่พอ?”

โม่ฉีหมิงยักคิ้วให้เขา ให้ความหมายว่าเวินอ๋องเจ้ามันก็แค่ผู้ชายขี้ขลาด

เวินอ๋องตบมือโล่หวินหลานเบาๆปลอบนางแล้วเอาที่ผ้าคลุมศีรษะสีแดงมาคลุมศีรษะนางไว้