ตอนที่ 110 เจ้านายของหมาป่า

ตอนที่ 110 เจ้านายของหมาป่า

“ศักยภาพหรือ” อู๋หมิงกระตุกปาก เห็นได้ชัดเลยว่าไม่เชื่อ

หลินซินเยียนคร้านจะอธิบาย เรื่องบางเรื่องก็ไม่สามารถใช้แค่ลมปากอธิบายแล้วจะมีประโยชน์

“เงียบ” ไน่เหอฮวนมายืนอยู่ข้างหลังหลินซินเยียน ขณะที่เขาพูดนั้นเขาก็ดึงตัวหลินซินเยียนเข้ามาในอ้อมกอด “พวกเจ้าฟัง นี่มันเสียงอะไร”

หลินซินเยียนถูกดึงเข้ามาขังอยู่ในอ้อมอกแข็งแกร่งนั้น ถึงแม้จะมีเสื้อผ้ากั้น แต่ว่าความอบอุ่นที่ร้อนแผดเผาก็ยังทำให้หน้าแดงใจเต้นได้อยู่ดี พริบตานั้น คล้ายกับว่านางได้ยินเสียงหัวใจจากที่ลึกๆของหน้าอกเขา สำหรับสิ่งที่อยู่ข้างนอกมันจะเป็นอะไรนั้น ตอนนี้นางไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น

นางยกมือขึ้นหมายจะผลักตัวเขาออก แต่ดูเหมือนว่าเขามุ่งมั่นที่จะระวังสิ่งที่อยู่รอบๆมากกว่า เขาใช้มือกดบ่าของนางให้อยู่นิ่งๆอย่างดึงดัน ไม่ว่านางจะใช้แรงมากแค่ไหนตัวของเขาก็ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

เห็นได้ชัดเลยว่ากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่กำลังเป็นอันตราย แต่เพราะอยู่ในสถานการณ์ที่น่ากระอักกระอวนเช่นนี้ทำให้หลินซินเยียนเครียดไม่ลง

“มีอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนที่มาหาพวกเรา” สีหน้าของบุรุษชุดดำเข้มขึ้น เขาชักมีดยาวที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมา ทั้งตัวของเขามีท่าทางเหมือนพร้อมรบคลอดเวลา

อู๋หมิงก็ตึงเครียดขึ้นมาเช่นกัน คาดไม่ถึงเวลาช่วงเวลาแรกไม่มีใครสังเกตเห็นไน่เหอฮวนและหลินซินเยียนที่อยู่ในสภาพใกล้ชิด “พวกท่าน เดี๋ยวพวกท่านต้องปกป้องข้านะ ข้าต่อสู้ไม่เป็น”

น่าเสียดาย คำพูดของเขาไม่มีใครตอบกลับสักคน

เพียงแค่หัวคิ้วของไน่เหอฮวนย่นก็ได้คำรามเสียงเย็น “มาแล้ว”

ราวกับว่าเสียงของเขาเพิ่งจะพูดจบลง ก็เห็นลูกตาสีเขียวอ่อนหลายคู่ปรากฏอยู่รอบตัวของพวกเขา ในหมอกหนานั้น แววตาที่โหดร้ายส่องผ่านลูกตาสีเขียวอ่อน ทำให้คนกลัวจนเสียวสันหลังวาบ

หลินซินเยียนที่กำลังดันตัวไน่เหอฮวนออกนั้นพลันไม่กล้าขยับตัวสร้างปัญหา ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ป่าใด จำนวนเยอะเช่นนี้นั้นเรียกได้ว่าเป็นสภาพที่อับจนอย่างหนึ่ง

ทันใดนั้นนางก็คิดถึงโม่จื่อเฟิงขึ้นมา ชั่วพริบตานั้น นางก็คิดได้ว่า ถ้าหากว่าโม่จื่อเฟิงอยู่ ไม่ว่าจะเป็นปัญหาที่ยากเย็นสักแค่ไหนเขาก็จะสามารถแก้ไขได้ ความรู้สึกแบบนี้ไม่รู้ว่ามาจากที่ไหน แต่นางก็ยังเชื่อเช่นนั้น

สัตว์ที่ดุร้ายเหล่านั้นย่างกรายเข้าใกล้พวกเขา ไม่ใช่ว่าเพราะพวกมันเจตนาที่จะย่ำเท้าเบาๆ แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณล่าเหยื่อ ช่วงเวลาที่ยังไม่แสดงความดุร้ายออกมาเพื่อคร่าชีวิตนั้น พวกมันรู้ว่าจะต้องซ่อนจิตสังหารเอาไว้ก่อน

ขณะที่พวกมันกำลังเดินออกมาจากหมอกหนาช้าๆ บุรุษชุดดำก็คำรามเสียงเย็น “อะไรวะเนี่ย นี่ไม่ใช่ทะเลทรายทางเหนือถึงจะได้มีหมาป่าโลหิต ที่นี่เป็นขอบเขตของศาลาความลับแห่งสวรรค์แล้วจะมีหมาป่าโลหิตได้อย่างไร ”

หลินซินเยียนไม่รู้ว่าอะไรคือหมาป่าโลหิต แต่เมื่อมองไปที่อู๋หมิงที่กำลังยืนขาสั่นผับๆอยู่ข้างๆนั้น ก็รู้ได้ว่าไม่ได้เป็นสัตว์ที่ดี

“ได้ยินมาว่าทะเลทรายตอนเหนือมีกองกำลังทหาร พวกเขาฝึกกองทัพหมาป่าโลหิต” เสียงแข็งกระด้างของไน่เหอฮวนดังมาจากบนหัวของหลินซินเยียน เพียงแค่พูดประโยคนี้ประโยคเดียว แต่ไม่พูดว่าคนที่นำกองทัพมาคือใคร กองทัพนี้ดำรงอยู่อย่างไร

อู๋หมิงเพียงแค่มายืนข้างๆทั้งสองคนอย่างกลัวหัวหด “ไน่เหอฮวน เจ้าทำได้ เพียงแค่ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องที่ว่าทะเลทรายทางเหนือจะมีหมาป่าโลหิตมาก่อน เจ้ารู้ได้อย่างไร ข่าวคราวแบบนี้กองทัพทั่วไปก็ไม่แน่ว่าจะรู้นะ”

ไน่เหอฮวนไม่ได้ตอบเขา เขาดึงกริชเล่มหนึ่งออกมาจากรองเท้า มือหนึ่งของเขาดึงแขนของหลินซินเยียน อีกมือก็ถือกริช เขาก้มลงมาพูดกับหลินซินเยียน “เดี๋ยวเจ้าตามข้าให้ติดๆนะ”

เขาจับแขนนางอย่างเอาเป็นเอาตายจะให้นางตามเขาเนี่ยนะ

หมาป่าโลหิตเหล่านั้นล้อมรอบพวกเขาไว้แต่ก็ไม่ได้โจมตี ราวกับว่ากำลังรออะไรบางอย่าง พวกเขาเกาะกลุ่มกันไว้หลังจากนั้นชั่วพริบตาเดียวแผ่นหลังก็เปียกซึม

ทันใดนั้น ท่ามกลางหมอกหนาก็มีเสียงกดต่ำดังออกมา “ใครคือคนของศาลาความลับแห่งสวรรค์”

เป็นอย่างที่ไน่เหอฮวนพูดจริงๆ หมาป่าโลหิตเหล่านี้มีคนควบคุม

สีหน้าของบุรุษชุดดำเปลี่ยนไป แต่กลับยืนนิ่งไม่ขยับ คนอื่นก็ไม่ได้ขยับตัวเปิดปากพูดอะไรเช่นกัน

“เชอะ ไม่พูดหรือ ดูแล้วในหมู่ของพวกเจ้านี้จะต้องมีคนของศาลาความลับแห่งสวรรค์อยู่ คนก่อนหน้านี้เมื่อถามก็ตอบว่าไม่ใช่กันหมด ในเมื่อไม่พูดข้าก็ไม่รู้ว่าจะให้มีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร” คนนั้นพูดอย่างมีเหตุผล ได้ยินเพียงแค่เสียงที่ดังออกมาแต่กลับไม่เห็นตัว แต่ว่าทุกคนก็รู้ว่าเขาจะต้องอยู่ข้างหลังหมาป่าโลหิตพวกนั้นแน่นอน

ไน่เหอฮวนหัวคิ้วตกลง เดินไปมองด้านชายชุดดำ พูดกับเขาเบาๆ พูดอะไรบางอย่างถึงจะหันไปพูดกับฝ่ายตรงข้าม ถึงจะรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามนั้นต้องการอะไร

“พวกเราทั้งหมดเป็นคนของศาลาความลับแห่งสวรรค์ เจ้าเป็นใคร มาก่อความวุ่นวายให้ศาลาความลับแห่งสวรรค์เพื่ออะไร” บุรุษชุดดำพูดเสียงดังทะลุหมอกหนาออกไป

“ยังใช่จริง แต่ว่าเจ้าพูดข้าก็จะเชื่องั้นรึ ใครจะโง่ขนาดนั้น ในเมื่อเป็นคนของศาลาความลับแห่งสวรรค์เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรแล้วพาพวกข้าไปศาลาความลับแห่งสวรรค์ ที่นี่มันติดตั้งค่ายกลผีอะไร ยากจนข้าออกจากที่นี่ไม่ได้มาทั้งวัน แต่ว่าความอดทนของข้าก็มีไม่มากด้วยสิ ข้าให้เวลาเจ้าสิบห้านาที ข้าจะต้องถึงศาลาความลับแห่งสวรรค์ อย่าพูดว่าเป็นไปไม่ได้ ข้ารู้ว่าศาลาความลับแห่งสวรรค์อยู่ไม่ไกลจากที่นี่”