ตอนที่111 ไม่มีวันให้อนุญาต

ตอนที่111 ไม่มีวันให้อนุญาต

หากคนผู้นั้นไม่ได้สวมหน้ากาก อารมณ์ของเขาต้องเดือดพล่านแน่ๆ เพราะว่าหลินซีนเยียนเห็นเส้นเลือดปูดบนมือของคนผู้นั้น

หมาป่าโลหิตตายลงทีละตัว รอบตัวของไน่เหอฮวนมีซากศพของหมาป่าโลหิต 10 กว่า ตัวกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณนั้น ในขณะที่กลิ่นคาวเลือดได้ไปกระตุ้นประสาทความหวาดกลัวที่อยู่ในส่วนที่ลึกสุดของจิตวิญญาณ

ไม่รู้ว่าคนที่สวมหน้ากากกำลังหวาดกลัวหรือว่าเหมือนกับคำพูดของไน่เหอฮวนว่าเขาเจ็บปวด ในที่สุดหมัดของคนสวมหน้ากากก็ค่อยๆคลายออก จากนั้นเขาก็เดินกลับเข้าไปในท่ามกลางหมอกหนาอีกครั้ง

หลังจากที่เข้าจากไป เสียงแปลกๆก็ดังขึ้น หมาป่าโลหิตที่เหลืออยู่ได้ยินเสียงเรียกนั้น พวกมันก็ค่อยๆถอยแล้วจากไป

ในสมรภูมิเดิมไม่มีทางหลีกเลี่ยงความเป็นความตายได้แต่เพราะว่าไน่เหอฮวนเพียงคนเดียวสามารถพลิกสถานการณ์ของสมรภูมินี้

ช่วงเวลานี้หลินซีนเยียนดีใจอย่างมาก โชคดีตอนที่อยู่ในโรงเตี๊ยม เขาเลือกที่จะร่วมกลุ่มเดินทางมาด้วย มิเช่นนั้น วันนี้ต้องเป็นวันตายของพวกเขาแน่

เธอถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก พอมารู้ตัวอีกทีก็มีมือสั่นๆมาจับที่แขนของตนเอง เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก้มมองลงแล้วพบว่านิ้วมือของเขาซีดขาวอย่างผิดปกติ พอมองที่ใบหน้าของเขากลับมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปจากเดิม ริมฝีปากก็เป็นสีม่วงเข้ม

“เจ้าไม่เป็นไรนะ? ”หลินซีนเยียนรีบยื่นมือไปประคองที่เอวของเขา ไม่รู้ว่าร่างกายของเขาเย็นราวกับน้ำแข็งเช่นนี้เมื่อไร ตามหลักการทั่วไปแล้วเมื่อเขาได้ทำศึกครั้งใหญ่ สูญเสียพลังไปเยอะมาก คล้ายเป็นการออกกำลังกาย ร่างกายควรจะมีเหงื่อออกแล้วตัวร้อน แต่ทำไมร่างกายของเขากลับเย็นขึ้นมาได้

เขาจับที่แขนของเธอ แล้วสายตาเย็นชาก็กวาดไปมองเหล่าบุรุษชุดดำและอู๋หมิงที่คร่ำครวญอยู่บนพื้น จากนั้นเขาก็ลากเธอเข้าไปในหมอกหนา

“เจ้าจะทำอะไร?”หลินซีนเยียนงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พอได้สติกลับมาก็ถูกเขาลากไปที่ไกลๆแล้ว เธอหันหน้าก็เห็นหมอกหนาที่ปกคลุมไปทั่ว จึงมองไม่เห็นเหล่าบุรุษชุดดำเลยสักคน

ดูเหมือนว่าไน่เหอฮวนจะรีบร้อน ยิ่งเดินก็ยิ่งคล้ายกับลอยตัว

หลินซีนเยียนอยากจะขัดขืน แต่ดูจากสถานการณ์แล้วมันไม่ดีอย่างมาก ในหัวก็คิดถึงตอนที่หมาป่าโลหิตออกมา เขาก็ไม่เคยปล่อยมือออกจากแขนของเธอเลย ในสถานการณ์ที่อันตรายแบบนี้ มือข้างหนึ่งจับเธอไว้ แล้วใช้มืออีกข้างหนึ่งต่อสู้กับอันตราย ดังนั้นหลินซีนเยียนเลยตัดใจที่จะขัดขืน กลัวว่าเขาจะทนไม่ไหวแล้วโยนเธอทิ้ง

ในที่สุด เขาก็หยุดตรงต้นไม้ใหญ่ เขาไล่จับตามต้นไม้แล้วไหลลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง จากนั้นก็ลากเธอมานั่งที่ข้างหน้าของตนเอง

หลินซีนเยียนยังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มือของเขาเดิมจับอยู่ที่แขนของเธอก็ค่อยๆเลื่อนมาที่มือของเธอ ตอนที่หลินซีนเยียนจ้องมองอย่างตะลึง มือที่เขาจับเธอก็กดลงไปใต้ร่างของตนเอง

“เจ้า!”หลินซีนเยียนหน้าแดงระเรื่อ ในฝ่ามือของเขา ทำให้คนรู้สึกหน้าแดงหัวใจเต้นได้เตือนเธอว่านั้นคืออะไร

เธอไม่ใช่ผู้หญิงบริสุทธิ์ที่จะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ว่านี่มันเวลาไหนแล้ว ไน่เหอฮวนกลับกล้าทำเรื่องเช่นนี้? สมองนี่คิดไปไหนต่อไหนแล้ว?

“ มัวรออะไรอยู่เล่า ไม่เข้าใจหรือ?” เมื่อฟังเสียงของไน่เหอฮวนก็รู้สึกถึงการกดขี่

เสียงทุ้มต่ำเช่นนี้ หลินซีนเยียนเคยได้ยินมาเยอะแล้ว ทุกครั้งตอนที่โม่จื่อเฟิงกดเธอลงใต้ร่างของเขาก็มักจะเอ่ยเสียงอย่างกดขี่และน่าเจ็บปวดเช่นนี้

หลินซีนเยียนเงียบลงทันที หลังจากที่เขาเอ่ยเช่นนี้ออกมาก็เข้าใจ แล้วจะอย่างไร? เมื่อเธอเข้าใจแล้วต้องปรนนิบัติเขาหรือไง? เป็นเพียงคนแปลกหน้า แล้วนี่มันเวลาไหน? แล้วมันคือที่แบบไหน? เธอทำไม่ได้! ถึงโม่จื่อเฟิงจะรังแกเธอก็ช่างเถอะ แต่เขาเป็นใครกันถึงกล้ามารังแกเธอด้วย? ที่หน้าของเธอได้เขียนคำว่า ‘เชิญท่านเล่นตามสบาย’ อย่างนั้นเหรอ? ทำไมผู้ชายเหล่านี้ถึงคิดว่า เมื่อเธอเห็นผู้ชายก็จะยินยอมพร้อมใจงั้นเหรอ？

เธอรู้สึกโกรธอย่างมาก ใช้มือข้างหนึ่งเหวี่ยงไปตบหน้าของไน่เหอฮวน “ เจ้าเห็นข้าอะไร?”

ฝ่ามือของนี้ เธอใช้แรงไปอย่างมาก ราวกับความไม่พอใจโม่จื่อเฟิงได้ถูกระบายอารมณ์ด้วยฝ่ามือนี้

เมื่อไน่เหอฮวนโดนเธอตบหน้าอย่างแรงก็ได้สติทันที แต่กลับมีความปรารถนาเข้ามาแทนที่ เขากลืนน้ำลายลงคอ แล้วยกมืออีกข้างจับมือข้างที่ตบหน้าของเธอ จากนั้นก็จับมือข้างนั้นเข้าไปในกางเกงของตนเองโดยตรง

ในขณะนั้น หลินซีนเยียนเกลียดคนผู้อย่างมาก! นี่มันเป็นใครอะไรกันเนี่ย!

“ปล่อยมือ!” หลินซีนเยียนตะโกนออกมาอย่างดัง

ไน่เหอฮวนยิ้ม ตอนที่ยิ้มใบหน้ากลับไม่ได้ขยับอะไร มีเพียงแต่ดวงตาที่กำลังยิ้ม “ ข้าปล่อยมือได้ แต่เจ้าห้ามปล่อยมือ’

เธอ ห้ามปล่อยมือ หรือจะให้จับแบบนี้ไปตลอดหรือ？

“ไน่เหอฮวน! ข้าไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่เจ้าคิด!” หลินซีนเยียนไม่มีแรงที่จะขัดขืน เพราะว่าเขาได้จับไว้อย่างแน่นหนา เธอจะขัดขืนได้อย่างไร

“ข้ารู้” ไน่เหอฮวนเอ่ยเสียงเย็นชา

เขารู้ รู้บ้าอะไรล่ะ!

หลินซีนเยียนอยากจะบ้าตาย หายใจลึกๆหลายครั้งก็ไม่อาจข่มความโทสะที่อยู่ภายในใจได้ “ไน่เหอฮวน! ข้ามีผู้ชายแล้ว! เจ้าฟังให้ดีว่าข้ามีผู้ชายแล้ว อย่างน้อยตอนนี้ข้าก็ยังไม่คิดจะหาคนที่สอง!”

ผู้ชายในใต้หล้านี้ก็เหมือนกันหมด หากเป็นไปได้ เธออยากจะอยู่คนเดียว ผู้ชายคนไหนก็ไม่ต้องการ จะได้หรือไม่?