ตอนที่358คำขอร้องของศิษย์พี่

ตอนที่358คำขอร้องของศิษย์พี่

หลี่ห่ายเองก็ไม่อยากจะเชื่อเรื่องที่เกิดขึ้นยืนตาปริบๆมองทหารมากมายที่ลงจากม้ามาคารวะหลินซีนเยียน

ในตาของหลินซีนเยียนได้มองไปที่ท่าทีของหลี่วี๋นซ่านกับหลี่ห่ายแต่ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มโม่จื่อเฟิงเองดูเหมือนจะไม่เสียเปรียบคงจะใช้ช่วงเวลาที่สำคัญเข้าโจมตีศัตรู

ท่านอ๋องโม่จื่อเฟิงรู้ว่าหลี่วี๋นซ่ายจัดการกับนางนั้นไม่ยากตอนแรกนางยังสับสนอยู่นิสัยอย่างโม่จื่อเฟิงแล้วแน่นอนว่าจะอดทนไม่ได้กับเรื่องแบบนี้ตอนนี้รู้แล้วว่านั้นคือยาพิษในตอนที่เขามีความหวังก็กลับมีประกายแห่งความหวังแต่ในเวลานี้เขาสิ้นหวังอย่างสมบูรณ์และได้ทำร้ายความคิดของเขาลง

“เจ้าคือผู้หญิงของท่านอู่เซวียนอ๋อง”หลี่อวี๋นซ่านสะอึกสะอื้น ในเมื่อถามคำถามนี้ออกมาใบหน้าของเขาบึ้งทึงมองหลินซีนเยียนดูเหมือนจะมองหาคำตอบที่ตัวเองต้องการจากนาง

แต่ว่าผลสุดท้ายจะทำให้เขาหมดความหวังแล้ว

หลินซีนเยียนพยักหน้าพูด“ข้าเคยบอกแล้วว่า เจ้ากับข้ามันเป็นไปไม่ได้ ข้าไม่ใช่แค่ภรรยาของอู่เซวียนอ๋อง แต่ข้ายังมีลูกให้เขาอีกหนึ่งคน”

หากเป็นคำตอบของคนแค่สองคนมันคงจะง่ายแต่ว่ายังมีลูกอีกหลายๆเรื่องก็ไม่เหมือนกัน

พริบตาหลี่วี๋นซ่านทรุดลงหากไม่ได้หลี่ซ่านช่วยพยุงตัวไว้เขาก็คงจะตกลงจากอูฐ

“เพียงอู่เซวียนอ๋องแค่นั้นข้าหาได้มีกำลังอะไรไม่แต่ว่าลูก”เสียงหลี่วี๋นซ่านแข็งขึ้นก้มหัวลงเล็กน้อยไม่แม้แต่จะเงยหน้าไปมองรถม้าพวกนั้นเลย

ท่านแม่ทัพนำม้าของเขาออกมาส่วนตัวเขาเองก็ไปใช้ม้าตัวข้างๆ“พระชายานายท่านมีคำสั่งว่าได้ลำบากท่านแล้วดังนั้นให้พวกข้านำเหล้ามารองรับท่านอยู่ที่โรงเตี้ยมแถวๆนี้เป็นพิเศษ”

ในทะเลทรายแห่งนี้โรงเตี้ยมที่ใกล้ที่สุดก็คงเป็นที่นี่ ต่อให้ขี่ม้ามาก็ต้องใช้เวลาถึงครึ่งวัน แต่ผู้นำทับคนนี้กลับบอกว่ามารอรับก็ทำให้หลินซีนเยียนขมวดคิ้วจนพันกัน

ความรู้สึกของนางตอนนี้โม่จื่อเฟิงน่าจะถึงแล้ว

นึกถึงโม่จื่อเฟิงนางพึ่งจะตกใจเล็กน้อยขนาดตอนแต่งงานใหม่ๆนางคิดว่าความคิดของเขารุนแรงกว่าที่นางคิด

ร่างกายของเซียวฝานอ่อนแอเกินไปไม่สามารถนั่งรถม้าได้หลินซีนเยียนยังให้แม่ทัพคนนั้นหาทหารที่มีรูปร่างแข็งแรงมาพยุงเขา

ตอนที่พวกเขาจากไปแล้วหลินซีนเยียนหันหน้ากลับไปมองหลี่วี๋นซ่านและหลี่ซ่านนั่งอยู่บนอูฐใบหน้าของหลี่วี๋นซ่านเศร้าและไม่เต็มใจส่วนใบหน้าของหลี่ห่ายเต็มไปด้วยความกังวล

หลินซีนเยียนยกมือขึ้นโบกมือไปมาให้กับหลี่วี๋นซ่านแสดงถึงการบอกลาบนขอบฟ้ามีแสงเล็กน้อยลมพัดนางเบาๆบนหลังม้าพร้อมโบกมือสายลมพัดนางเบาๆแม้แต่ขนตายังขยับพริ้ม

นี้ก็คือคำบอกลาของนางเรียบร้อยแต่ไม่มีความเสียใจ

ริมฝีปากของนางขยับหลี่วี๋นซ่านไม่ได้ยินเสียงแต่มองจากรูปปากของนางเขาก็รู้ได้ว่านางพูดว่าอะไรนางพูดว่า“พบเจอกันไม่สู้ลืมกัน”

รถม้าหลายสิบทันพริบตาก็หายไปด้วยอิทธิฤทธิ์สายตาของหลี่วี๋นสายจ้องมองทางที่พวกเขาจากไปจนสุดแสงสว่างที่หายไปดวงตาที่แห้งเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลออกมา