ตอนที่357พระชายา

ตอนที่357พระชายา

มองการตอบสนองของนางเซียวฝานยิ่งมั่นใจในการทายของตัวเองมากยิ่งขึ้น“ดูเหมือนว่าข้าจะทายถูกแล้วข้ามีชีวิตอีกไม่มากแล้วสินะ”

หลินซีนเยียนพยักหน้าเสียงสั่นๆตอนแรกจะพูดว่าท่านไม่ตายหรอกเท่าจะต้องอายุยืนร้อยปีแต่ทว่ามันติดอยู่ที่ปากแต่กลับพูดไม่ออก

“นานเท่าไรแล้ว”เซียวฝานยังคงถามอีกครั้ง

หลินซีนเยียนกัดริมฝีปากของตัวเองพูดว่า“ไม่เกินสามเดือน”

ในพริบตาดูเหมือนอากาศจะซบเซา

เซียวฝานหยุดชะงักไม่พูดออกมาแม้แต่น้อยเพียงแค่ความสิ้นหวังในสายตาปรากฏแต่แล้วเขาก็ดึงรอยยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ออกมาเอาเอื้อมมือไปลูบหัวของหลินซีนเยียนและพูดว่า“สามเดือนก็เพียงพอแล้วในเวลาก่อนที่จะตายก็ยังมีสติมาได้เยี่ยมเยือนเจ้าข้าแค่นี้ก็พอแล้ว”

เห็นได้ชัดว่าเขายิ้มอยู่แต่ไม่รู้ทำไมรอยยิ้มแบบนั้นทำให้นางรู้สึกว่าในใจกลับอึดอัดเป็นที่สุด

หลินซีนเยียนหลั่งน้ำตาอีกครั้งซบลงในอ้อมกอดของเขา“ศิษย์พี่ท่านอย่ายิ้มเลยในเวลาที่ท่านอยากจะร้องไห้ก็อย่าได้ยิ้มเลยได้ไหมขอร้องท่านหละ”นางไม่สามารถมองดูรอยยิ้มแบบนี้ของเขาได้ต่อไปแล้วเขาอนาถพอแล้วนางไม่ยอมที่จะทนเห็นเขาปลอบประโลมนางแต่ตัวเขาเองในเวลาที่อยากร้องไห้กลับยิ้มออกมา

รอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวฝานค่อยๆจางหายไปเพียงแค่ความรู้สึกสิ้นหวังเล็กๆของเขาไม่ได้จากหายไปเขายกมือขึ้นแล้วหยุดชะงักแล้วตัดสินใจหยุดอยู่ที่หลังของหลินซีนเยียน

เขาค่อยๆลูบเบาๆที่หลังของนางเปรียบเสมือนปลอบเด็กดื้อคนหนึ่ง

กระดูกของหลินซีนเยียนก็คือจิตวิญญาณของคนสมัยปัจจุบันในความคิดของนางอ้อมกอดแบบนี้ไม่ได้เรียกว่าความรักทางชู้สาวแต่คนอื่นที่นี้ไม่ใช่ยุคปัจจุบันในความคิดลึกๆของพวกเขาคิดว่าผู้หญิงกับผู้ชายหากไม่ใช่คู่กันก็ไม่สามารถกระทำแบบนี้ได้ดังนั้นนอกเสียจากหลินซีนเยียนใครก็ไม่รู้ว่าเซียวฝานกับนางมีท่าทีอย่างไร

หลี่อวี๋นซ่านดูภาพต่อหน้าใบหน้าเต็มไปด้วยความละอายเป็นที่สุดแต่ว่าเขาสามารถทำอะไรได้หรือเขาต้องเข้าไปแย้งกับคนที่กำลังจะเข้าโรงศพนะหรือเขายิ้มอย่างเยือกเย็นพยักหน้าและอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา“ซีนเยียนเขาคือสามีของเจ้าหรือ”

เขาก็แค่อยากจะแน่ใจเท่านั้นถ้าหากคนที่กำลังใกล้ตายคนนี้คือสามีของหลินซีนเยียนงั้นก็แสดงว่าเขาต้องรออีกแค่สามเดือนเท่านั้นก็จะสามารถทำให้ชีวิตของเขากลับสู่เส้นทางที่ถูกต้อง

ยกโทษให้เขาที่ไม่ช่วยแล้วยังซ้ำเติมในด้านของความรู้สึกนี้เขาจำเป็นต้องเห็นแก่ตัวถ้าหากว่าสามีของนางคือคนที่ไม่สามารถช่วยตัวเองได้ทำไมจะต้องไปแย่งมา

สามี

สองคำนี้เตือนสติเซียวฝานในวันนี้หลินซีนเยียนคือภรรยาของเขาแล้ว!

เขาค่อยๆปล่อยมือแล้วลูบที่มือของหลินซีนเยียนแล้วค่อยๆออกจากนางเบาๆเงยหน้าขึ้นมองหลี่อวี๋นซ่าน“ข้าไม่ใช่สามีของนางแต่ว่านางก็ไม่มีทางมีความเกี่ยวข้องใดๆกับเจ้าเหมือนกัน"

“ใช่หรือเจ้าพูดแล้วนะอย่ากลับคำล่ะ“หลี่อวี๋นซ่านนัยน์ตาลุกเป็นไฟในความคิดของเขาตระกูลเซียวในเมื่อไม่ใช่สามีของหลินซีนเยียนงั้นฐานะของเขาก็เหมือนกับตัวเขาเองนะสิ

หลินซีนเยียนได้ฟังที่สองคนนี้คุยกันก็รีบหันหน้าไปจิกหลี่อวี๋นซ่าน“พอได้แล้วหลี่อวี๋นซ่านเจ้ามีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาศิษย์พี่ข้า เจ้าก็ได้ทำตามสัญญาแล้วอนาคตข้าจะต้องตอบแทนเจ้าให้ได้!ตระกลูหลี่ของเจ้าไม่ใช่ต้องการค้นหาความลับของถ้ำอื่นๆหรอกหรือข้าก็จะช่วยพวกเจ้าค้นหาถ้ำสักถ้ำก็ให้ถือว่าข้าได้ตอบแทนพวกเจ้าแล้วกันแต่ว่าตอนนี้เจ้าควรจะส่งพวกข้ากลับไปได้แล้ว”