ตอนที่97 มีคนฆ่าคนแล้ว

ตอนที่97 มีคนฆ่าคนแล้ว

ยิ่งหนานกงฉีเห็นหลินซินเยียนเดินเข้าไปในร้านนั้นก็รู้สึกอยากจะตามเข้าไปทันที แต่น่าเสียดายที่เมื่อพวกเขาตามไปถึงหน้าประตู ประตูก็ถูกปิดสนิทอีกครั้ง พวกเขาไม่รู้รหัสเข้าประตู ก็เลยเคาะประตูไปอย่างส่งเดชแต่ก็ไม่มีใครสนใจมาเปิดประตูให้พวกเขาเลย

หนานกงฉีโมโห ทำได้แค่ให้ผู้อารักขาสองคนเคาะประตูต่อไป

เมื่อได้รับคำสั่งจากเจ้านายของตน ผู้อารักขาสองคนก็เคาะประตูอย่างเอาเป็นเอาตาย ผ่านไปชั่วพริบตาก็มีคนมาเปิดประตูให้

เสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหวสร้างความรบกวนคนที่อยู่ด้านในเหลือเกิน ผู้จัดการที่อยู่ด้านในจึงต้องรีบออกมาจัดการ

“นายท่านของข้าต้องการมาหาคน เพิ่งเข้ามาในนี้เมื่อครู่นี้เอง ส่งตัวเขามาให้นายท่านของข้า ไม่อย่างนั้นวันนี้นายท่านของข้าจะทำลายร้านเน่าๆของพวกเจ้าแน่” หนานกงฉีเดินเข้ามาในร้าน ใช้อำนาจบาตรใหญ่เข้าข่มขู่ผู้จัดการร้าน

ผู้จัดการคนนั้นเห็นคนที่เข้ามามีจำนวนมาก และคนตระกูลหนานกงก็มีแต่อารมณ์โกรธ ก็เลยไม่กล้าด่าไล่ให้กลับไป เขาจึงต้องอดทนฝืนยิ้ม “พวกท่านทั้งหลายเป็นคนของตระกูลใด ต้องการมาหาใครหรือ”

“ข้าคือหนานกงฉี” หนานกงฉีประกาศชื่อของตนเอง ผู้จัดการร้านทำหน้าตกใจอย่างที่คาดไว้ ในตลาดนี้ไม่มีใครไม่รู้จักตระกูลหนานกง แค่พูดถึงตระกูลหนานกง ก็ไม่มีผู้ใดไม่รู้จักคุณชายเจ็ดผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขา หนานกงฉี

สำหรับผู้จัดการตัวเล็กๆอย่างเขา จะได้มาพบกับผู้ที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไร ยิ่งได้พบคนรวยมีอำนาจที่มาจากภูเขาไท่ซานแล้วก็ยิ่งพูดได้เลยว่าเป็นหน้าเป็นตาอย่างยิ่ง

ยิ่งเมื่อวานได้ยินข่าวมาว่า ท่านชายหนานกงฉีเป็นชายรักชายด้วยแล้ว ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริง การที่เขามาที่นี่ก็ถือว่ามาถูกที่แล้ว เมื่อตอนเขาได้ยินข่าวนี้ครั้งแรก เขาก็รู้สึกไม่เชื่อหูตัวเอง วันนี้ได้มาพบกับตัวจริง เขาถึงได้เชื่อในสิ่งที่ตาเห็นจริงๆ

“ที่แท้ก็เป็นท่านชายหนานกง ท่านให้เกียรติมาเยี่ยมชมร้านของเรา นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง” ผู้จัดการขบคิดแล้วถามอีกว่า “คนที่ท่านชายหนานกงต้องการจะตามหาเป็นเพื่อนของท่านใช่หรือไม่” ท่านชายบางคนมีรสนิยมซับซ้อน ก็มักจะชอบมาเที่ยวเล่นกันเป็นกลุ่ม

สายตาของผู้จัดการมองคนกลุ่มนี้อย่างมีความหมายลึกซึ้ง สำหรับตำแหน่งของหนานกงฉีภายในใจของเขาก็เปลี่ยนไป คิดว่าจะต้องหาคนที่ดีรู้เรื่องมาดูแลพวกเขา ถ้าหากได้เกี่ยวข้องกับตระกูลที่มีอำนาจอย่างตระกูลหนานกงจะต้องทำให้ร้านของพวกเขามีความก้าวหน้าอีกมากเลยทีเดียว

หนานกงฉีไม่รู้ถึงความคิดที่ลึกลับซับซ้อนของผู้จัดการคนนี้ ลูกตาเขากลอกไปมา เขาก็เลยถือโอกาสในการพูดถึงสิ่งที่เขาตามหา “ใช่ เขาคือเพื่อนของข้า เจ้าพาข้าไปหาเขาที ส่วนตั๋วเงินพวกนี้ถือว่าข้าให้เจ้าแล้วกัน”

ที่แท้เขาก็เป็นคนรวยมาก แค่เปิดมือก็ดูใจกว้าง ตั๋วเงินหนึ่งใบก็ถูกโยนออกมา เจ้าของร้านมีความสุขจนปิดปากเงียบสนิท จากตอนแรกโมโหที่ถูกคนทุบประตู ตอนนี้เขาก็ลืมเรื่องนั้นไปจนหมดสิ้น

ผู้จัดการรีบให้คนพาคนตระกูลหนานกงเดินเข้ามาในร้าน แล้วเดินไปทางห้องของท่านชายอู๋

หลินซินเยียนสังเกตการณ์ณ์ที่อยู่ด้านหลังอย่างใจจดใจจ่อ ได้ยินเสียงฝีเท้าของคน ก็รีบพุ่งตัวเข้าไปหลบอยู่ในห้องด้านหน้า

สาวใช้ยังไม่ได้มีท่าทีโต้ตอบใดๆ ได้ยินเสียอารมณ์โกรธทำลายล้างของหนานกงฉี “ให้ข้าจับตัวเขา เขาเข้าไปแล้ว”

ผู้อารักขาสองคนเคลื่อนไหวอย่างเร็ว รีบพุ่งตัวเข้าไปในห้องนั้นทันที

พี่น้องสามคนของหนานกงฉีตามเข้าไปทันที สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นดูไม่ได้ กลับทำให้เกิดความวุ่นวายแบบไม่ชอบมาพากล

เมื่อผู้จัดการเห็นเช่นนั้น ก็รู้ได้เลยว่าที่จริงแล้วคนพวกนี้เข้ามาไม่ได้มาเพื่อเที่ยวเล่น เขาก็เดินตบเท้าเสียงดัง ดึงตัวสาวใช้มาถาม “แขกที่อยู่ในห้องนั้นเป็นใคร”