ตอนที่98 จะไม่ทรยศแน่นอน

ตอนที่98 จะไม่ทรยศแน่นอน

หลินซินเยียนเห็นคนจำนวนหนึ่งกำลังตีกัน ก็หัวเราะเสียงเย็น และถือโอกาสตอนที่เกิดปัญหาหนีออกมาเงียบๆ

ไม่มีใครสังเกตเห็นตอนที่นางหนีออกมา คนตระกูลหนานกงสนใจแต่หนานกงฉี หัวใจของพนักงานทุกคนก็อยู่ที่ท่านชายอู๋ ดังนั้น ตอนนี้หลินซินเยียนหนีออกมานี่ช่างง่ายดายเหลือเกิน

“ไม่ใช่คนวิปริตหรือ ตีคนตายนี่ต้องใช้เงินเท่าไหร่หรือ” หนานกงฉีใช้เท้าเหยียบอยู่บนแผ่นหลังของคุณชายอู๋ แล้วก็เหยียบอีกที แล้วท่านชายอู๋คนนั้นก็กระอักเลือดสดๆออกมา

อารมณ์โกรธของคุณชายอู๋ลดลงแล้ว ไม่มีแรงที่จะพูด ทางด้านของผู้จัดการนั้นใบหน้าของเขาถูกถีบด้วยเหมือนคนใกล้ตาย “ได้โปรดเถิดท่านผู้ยิ่งใหญ่ หยุดมือเถิด นี่เป็นลูกชายคนเดียวของบ้านตระกูลอู๋ เกิดเรื่องเช่นนี้ ก่อเรื่องให้คนผู้นั้นในวัง พวกเราอาจจะถูกฝังเป็นศพกันหมด”

“คนผู้นั้นในวังหรือ” หนานกงถิง คนที่เป็นพี่คนโตของตระกูลหนานกงตกใจค้าง หัวคิ้วขมวดแน่น ถามผู้จัดการว่า “เจ้าพูดอะไร พูดออกมาให้ชัดเจนเดี๋ยวนี้”

พวกเขาตระกูลหนานกงรวยล้นฟ้าก็จริง แต่แค่พูดถึงเรื่องรวยก็ไม่อาจไปต่อกรกับเรื่องในวัง แย่จริงที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวของเชื้อพระวงศ์ พวกเขาตระกูลหนานกงก็ยากที่จะถอนตัว

“นางสนมเอกที่ร่ำรวยมิใช่มาจากตระกูลอู๋หรอกหรือ นางสนม นางสนมอู๋ไง คุณชายอู่ท่านนี้เป็นน้องชายของนางสนมอู๋ ท่านชายตระกูลอู๋ตัวคนเดียว ดังนั้น พวกท่านเบามือหน่อยเถิด ไม่เช่นนั้นพวกข้าต้องตายแน่” ผู้จัดการล้มลุกคลุกคลานเข้าไปกอดขาของหนานกงฉีไว้

เมื่อหนานกงฉีได้ยินคำพูดของเขาแล้ว ก็ยกขาออก “ไปให้พ้น ในเมื่อร่างของเขาสำคัญเช่นนี้ ทำไมเมื่อครู่ไม่พูด ทำไมรึ เจ้าอยากจะทำร้ายตระกูลหนานกงหรือ”

ผู้จัดการล้มกองอยู่กับพื้น กระอักเลือดออกมาเช่นกัน เขาเองก็รู้สึกกล้ำกลืน เขาไม่มีโอกาสที่จะพูดต่างหาก พวกท่านมาถึงก็ต่อยตีกันเลย ไม่ให้เวลาเขาได้อธิบายเลย

หนานกงฉีเพิ่งจะรับการโน้มน้าวจากหนานกงถิงและหนานกงเหยียน ทั้งสองคนเพิ่งจะประมือกัน ยิ่งเห็นคุณชายอู๋ที่กองอยู่บนพื้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นขาวซีด

“ทำไมยังไม่รีบไปตามหมอมา”ในช่วงเวลาคับขันนี้ คนที่มีสติมากที่สุดก็คือหนานกงถิง รีบกำชับให้คนไปตามหมอมา และให้ผู้อารักขาสองคนไปพยุงท่านชายอู๋

ผู้อารักขาทั้งสองคนพยุงเอวของท่านชายอู๋ขึ้นมา แต่เมื่อทั้งสองคนลุกขึ้นกลับพบว่าร่างของท่านชายอู๋ทรุดฮวบและไม่มีสติแล้ว

หัวใจของหนานกงถิงตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียว ยื่นมือไปอังที่จมูกของท่านชายอู๋ แล้วก็ถอยหลังหนึ่งก้าว “ตาย ตายแล้ว”

ถ้าหากเปลี่ยนเป็นคนอื่น ตีตายก็คือตีตาย ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยตีคนตาย แค่ให้ตั๋วเงินปิดปากไปก็จบ แค่เพียงแสดงตัวว่าเป็นคนรวย แค่นี้ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไร แต่ว่าท่านชายอู๋ที่เป็นลูกชายคนเดียวนี่สิ

“พี่ใหญ่ ทำอย่างไรดี ถ้าหากเป็นคนบ้านตระกูลอู๋จริง งั้นพวกเราก็เป็นคนก่อเรื่องนะสิ” เวลานี้ หนานกงฉีเองก็ไม่กล้าวางใจ โกรธแค้นจนเค้นเสียงต่ำ “เป็นความผิดของเจ้าเด็กน่าตายคนนั้น เอ๊ะ เจ้านั่นมันหายไปไหนแล้วละ”

พวกเขาเพิ่งจะรู้ว่าภายในห้องนี้ไม่เหลือแม้แต่เงาของหลินซินเยียน ตั้งแต่เกิดเรื่องจนถึงตอนนี้ แม้แต่คนโง่ก็ยังมองออกว่ามีลับลมคมใน ดูเหมือนว่าพวกเขาจะกลายเป็นมีดในมือผู้อื่น มีดที่ถูกยืมไปใช้ฆ่าคนเสียแล้ว

“เป็นเช่นนี้จริงๆด้วย ข้าจะต้องข้าไอ้เด็กนั่นให้ได้ ” หนานกงฉีถีบผู้อารักขาสองคนที่อยู่ข้างกายเขา ผู้อารักขาสองคนกุมหัวเข่าแต่ไม่กล้าแม้แต่จะเปล่งเสีย