ตอนที่3ปล่อยนางไป

กู้ฉางอันรีบเข็นรถออกไป

“ไม่”

ล้อรถดัง ครืด…ครืด…ไปตามทางก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ

“อ๋องท่านไม่กลัวหรือขอรับ…ว่านางจะไปแล้วไม่กลับมา”

อ๋องเซียวหลุบตาลงเล็กน้อย

“ไม่กลับมาก็เรื่องของนาง ข้าหาสนใจไม่”

เสียงเขาเรียบ…แทบไร้ความรู้สึก

ก่อนจะพูดต่อ

“ข้าก็ไม่ได้อยากมีชายาเสียหน่อย” คำพูดเย็นชาแต่ไม่รู้ทำไม…แววตากลับมืดลงเล็กน้อย

อีกด้านหนึ่งของเมืองเสียงผู้คนจอแจ กลิ่นอาหารลอยคลุ้ง

เสิ่นหนิงอันเดินตุปัดตุเป๋เข้ามา เหมือนคนใกล้จะหมดแรง

“ขออะไรใส่ท้องก่อนเถอะ…” นางบ่น

แต่แล้วสายตาก็สะดุด เข้ากับหมั่นโถววิ่งไปเอาเงินวางไว้หนึ่งเหรียญ เสี่ยวเอ่อร์ยื่นหมั่นโถวให้สองลูกจับมาเคี้ยวงับๆ

“อร่อยจริงๆ”

“เฮ้ย” หนิงอันทำตาโต

มุมหนึ่งของโรงน้ำชา กลุ่มชายฉกรรจ์กำลังล้อมวงเสียงตะโกนดังลั่น

“เปิด เปิดเลยๆๆๆๆ”

“ข้าลงสูง”

“ข้าลงต่ำ” เสียงลูกเต๋ากระทบกันในถ้วยกระเบื้อง

“กึก…กึก…” ดวงตาของหนิง…วาวขึ้นแล้วสว่างวาบทันที หก สาม สอง

เหมือนแมวเห็นปลา ทางจะได้เงินมาแล้ว กลิ่นเงินทอง…ลอยคลุ้งปะปนกันจนบรรยากาศร้อนระอุชายฉกรรจ์ร่างใหญ่หลายคนเบียดล้อมโต๊ะพนันไม้กลม

สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังคนกลางวงเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาผู้นั้น

“สิบเอ็ด เจ้ามือกวาดเรียบ” หนิงอันกลืนน้ำลายลงคอช้าๆ มองเหรียญในมือเหลืออยู่สามเหรียญ

หมอนั่นอายุไม่น่าเกินสิบเจ็ดหรือสิบแปดปี

ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเกินวัย ยิ้มกวาดเงินมาวางตรงหน้า

ริมฝีปากยกยิ้มมั่นใจเหมือนคนที่ ไม่เคยแพ้แขนเสื้อสีครามถูกพับขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นข้อมือแข็งแรง

ในมือของเขาถ้วยกระเบื้องสีดำกำลังครอบลูกเต๋าไว้

“รอบนี้…ใครจะลงอะไรก็รีบลง” เสียงของเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาดังขึ้นอย่างอารมณ์ดี