ตอนที่4ทายเต๋า

หนิงอันยิ้มหวาน ก่อนจะเอ่ยออกมาชัดถ้อยชัดคำ

“ข้าลงสูง” บรรยากาศรอบโต๊ะพนันเงียบลงไปชั่วอึดใจ

ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“ฮ่าๆๆ แม่หนูน้อย ลงหมดตัวเลยหรือดูหน้าก็รู้แล้วว่าไม่มีเงิน”

“ระวังร้องไห้นะ”

หนิงอันปรายตามองคนพูดก่อนจะยิ้มบางๆ

“ร้องไห้” นางเลิกคิ้ว

“พวกเจ้าต่างหากที่ควรเตรียมร้อง”

“โอ้โห” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

เด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาเจ้ามือมองนางอย่างสนใจ ดวงตาคมวาววับเหมือนเจอของเล่นชิ้นใหม่

“แม่นางมั่นใจขนาดนั้นเลย” หนิงอันยักไหล่

“ก็พอมีดวงอยู่บ้าง” ไม่ใช่ดวงเลยสักนิด

ในสายตาของนาง ลูกเต๋าสามลูกยังคงนอนนิ่งอยู่ใต้ถ้วยอย่างชัดเจนความจริงคือ…

ชัดจนแทบอยากเอื้อมมือไปหยิบออกมานับใหม่

“พวกท่านก็วางๆๆๆ ได้แล้วมาๆๆๆ ข้าจะได้เปิดเสียที” หลายคนเริ่มวางเงินเดิมพัน

“เปิดเลย” ชายคนหนึ่งตะโกนดังๆ เด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาหัวเราะเบาๆ ก่อนใช้นิ้วเคาะถ้วยสองที

กึก กึก

แล้วเปิดมันขึ้นอย่างรวดเร็ว

“สาม สี่หก สูง”

ทุกคนอ้าปากค้าง

“บะ…บ้าไปแล้วหฅฅฅญิงงามกับการพนัน”

“นางทายถูกจริงๆ” หนิงอันยิ้มกว้างทันที

แล้วรีบกวาดเงินตรงหน้าเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วราวกลัวใครแย่ง

“โอ๊ย รวยแล้วๆ …”

นางลูบก้อนเงินด้วยสีหน้าซาบซึ้ง

“ในที่สุดสวรรค์ก็เห็นใจคนจนบ้าง” ผู้คนรอบข้างเริ่มแตกฮือบางคนเริ่มหันมามองนางด้วยสายตาแปลกๆ โดยเฉพาะเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาลั่วจิ่งเหยาเจ้ามือ

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย

“ฟลุ๊คหรือ”

หนิงอันเงยหน้าขึ้น

“ไม่ลองอีกตาเล่า” รอยยิ้มของเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยากว้างขึ้นทันที

“ได้”

กริ๊ก กริ๊ก กริ๊กเสียงลูกเต๋าดังขึ้นอีกครั้ง

ผู้คนเริ่มลุ้นกันจนแทบไม่หายใจ

ปึง ถ้วยถูกคว่ำลงบนโต๊ะอีกครั้ง

หนิงอันมองทะลุเข้าไปทันที

หนึ่ง หนึ่ง สอง

ต่ำ

นางแทบหลุดหัวเราะ

“ข้าวางได้เลยใช่ไหม” จากนั้นก็ผลักเงินก้อนหนึ่งออกไป

“ต่ำ” ชายข้างๆ รีบลงตามทันที