ตอนที่ 7
ตอนที่7จวนอ๋อง
November 4, 2026
“กลับบ้านสิ ใครบอกว่าแยกย้ายเจ้าเป็นทาสของข้าแล้ว”
ลั่วจิ่งเหยาชะงัก ..บ้าน
หนิงอันเดินนำออกไปแล้วก่อนจะโบกมือแบบนายหญิงเต็มตัว
“ต่อไปเจ้าคือคนรับใช้ของข้า คนรับใช้ก็ต้องเดินตามนายหญิง เข้าใจไหม”
ลั่วจิ่งเหยากัดฟันแน่น
ชีวิตเขาจากนี้
จบสิ้นแล้วจริงๆ ลั่วจิ่งเหยาเดินตามช้าๆ
สีหน้าซับซ้อนราวกำลังตั้งคำถามกับชีวิตตัวเองสุดท้ายเขาก็อดไม่ไหว
“นายหญิง”
“หือ”
“เราจะไปไหนกันแน่” หนิงอันหันมายิ้มสดใส
“กลับจวน”
“จวนไหน”
“จวนอ๋องพิการ” ลั่วจิ่งเหยาชะงักฝีเท้าทันที
“หา ไปทำไม”
หนิงอันยังเดินต่อหน้าตาเฉย
“จวนอ๋องเซียวอวี้เฉินไง” เด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยามองนางเหมือนเพิ่งรู้ว่านายหญิงตัวเองเสียสติ
“ดะดะดะเดี๋ยวก่อน” เขารีบเดินตามไป
“ท่านไม่คิดบ้างหรือว่าข้าอาจมีบ้านให้กลับมีพ่อแม่ให้กลับไป”
หนิงอันเหลือบตามองเขา
“มีหรือ”
“แน่นอนสิข้าก็ต้องมีพ่อแม่พี่น้อง”
หนิงอันหัวเราะทันที
“ห้ามโกหก ข้ารู้อยู่แล้ว” นางชี้หน้าเขาอย่างคนจับผิดได้
“เจ้าตัวคนเดียว มีแค่ลูกเต๋ากับถ้วยกระเบื้องเป็นเพื่อน”
ลั่วจิ่งเหยาหน้าเจื่อน
หนิงอันยังพูดต่ออย่างสบายอารมณ์
“เที่ยวเล่นพนันไปทั่ว หลอกชาวบ้านเขาไปวันๆ หาเงินเลี้ยงตัวเอง เจ้าไม่มีใคร”
“ข้าไม่ได้หลอก”
“อ๋อ ใช่สิ” นางพยักหน้า
“เรียกว่าใช้เทคนิคชั้นสูงทางคณิตศาสตร์สินะ”
ลั่วจิ่งเหยารู้สึกเหมือนถูกแทงกลางใจอย่างสุภาพ
หนิงอันหัวเราะคิกคัก
ก่อนจะหยุดเดินกะทันหันนางหันกลับมา แสงแดดตกกระทบใบหน้างามจนดวงตาคู่นั้นดูเป็นประกาย
“เอาแบบนี้”
“อะไร อีก”
“ข้าให้เจ้าไปอยู่ในจวนอ๋องกับข้า เพราะพอจะมีที่ซุกหัวนอนดีกว่าไปนอนร่วมกับพวกผีพนัน” ลั่วจิ่งเหยาขมวดคิ้ว
“ในฐานะอะไร” หนิงอันเท้าคางคิดจริงจัง