ตอนที่6หมดตูด

บรรยากาศรอบวงเงียบกริบ

ลั่วจิ่งเหยากัดฟันแน่น ก่อนจะเปิดถ้วยออกอย่างแรง

ปึง ลูกเต๋าสามลูกปรากฏต่อหน้าทุกคน

หก หก หก สูงสุดจริงๆ

ทั้งโรงน้ำชาเงียบไปสองวินาทีก่อนจะระเบิดเสียงดังลั่น

“แม่นางน้อยชนะอีกแล้ว”

“นางชนะจริงๆ”

“สวรรค์ นี่มันเซียนพนันชัดๆ” หนิงอันหัวเราะออกมาทันที

“ฮ่าๆๆ รวยแล้วโว้ย” นางรีบกอดกองเงินตรงหน้าไว้แน่น

สีหน้าเหมือนกลัวเงินจะบินหนี

“ข้าไปได้แล้วใช่ไหม…” คนรอบข้างถึงกับมุมปากกระตุก

เมื่อครู่ยังไม่มีจะกิน

ตอนนี้กลับหอบเงินเต็มอ้อมแขนแล้ว

ส่วนลั่วจิ่งเหยายืนแข็งอยู่กับที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นนิ่งสนิท

เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วครึ่งหนึ่ง

“ข้าแพ้แล้วหรือ แพ้จริงหรือเนี่ย” เขาพึมพำเบาๆ

จากนั้นสายตาค่อยๆ เลื่อนไปมองหนิงอันที่กำลังกอดเงินยิ้มแฉ่ง

มุมปากกระตุกทันที

“นี่ข้าต้องเป็นทาสนางจริงๆ หรือ”

“อื้ม” หนิงอันพยักหน้าทันที

“เจ้าพูดเองนะ คนทั้งโรงน้ำชาได้ยินหมด” ผู้คนรอบข้างรีบพยักหน้ารัว

“ถูกต้อง อย่างไงก็ต้องทำตามที่พูด”

“ลูกผู้ชายพูดแล้วต้องทำ”

“รีบคารวะนายหญิงเร็ว” หลายคนยุส่ง

ลั่วจิ่งเหยาหน้าเขียวทันที

“พวกเจ้าเงียบไปเลย” แต่สุดท้าย…เขาก็สูดหายใจลึกแล้วเดินออกมาจากหลังโต๊ะช้าๆ ท่าทางเก้ๆ กังๆ อย่างเห็นได้ชัดหนิงอันมองอย่างสนุก

“อ้าว ไม่คุกเข่าหรอกหรือ”

“…” เส้นเลือดตรงขมับลั่วจิ่งเหยากระตุกตุบ

สุดท้ายเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยากัดฟันแน่น

ก่อนจะยกมือคารวะอย่างไม่เต็มใจนัก

“ลั่วจิ่งเหยา…” เสียงแทบลอดไรฟัน

“คารวะนายหญิง”

ทั้งโรงน้ำชาระเบิดเสียงหัวเราะทันที

“ฮ่าๆๆๆ!”

“เจ้าหนูลั่วขายหน้าแล้ว”

“จากเจ้ามือกลายเป็นบ่าวรับใช้”

หนิงอันเองก็แทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่นางมองเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาตรงหน้า