บทที่ 256 ตัดขาด

เฉินถิงเซียวอุ้มมู่น่อนน่อนลงจากตึก ก็พบกับซือเฉิงหยู้ที่กำลังเดินเข้ามา

ซือเฉิงหยู้มองมู่น่อนน่อนที่อยู่ในอ้อดกอดของเขาแวบหนึ่ง อารมณ์สีหน้าเหมือนจะยิ้มไม่ยิ้ม : “ยังไง นี่จะรีบร้อนจะพามู่น่อนน่อนไปไหน ผมจำได้ว่าน่อนน่อนตอนนี้เป็นบุคคลต้องสงสัยนะ”

เฉินถิงเซียวมองซือเฉิงหยู้ด้วยสีหน้าเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง : “สนใจเรื่องตัวเองเถอะ”

ซือเฉิงหยู้ถูกเฉินถิงเซียวมองด้วยสีหน้าเย็นชาจนรู้สึกหงุดหงิด

ซือเฉิงหยู้ไม่พูดอะไรอีก เฉินถิงเซียวจึงเดินอ้อมผ่านเขาแล้วจากไป

สือเย่นำรถมาจอดที่หน้าประตูใหญ่ เห็นเฉินถิงเซียวที่กำลังอุ้มมู่น่อนน่อนมา จึงได้ช่วยเขาเปิดประตูรถ

เมื่อเฉินถิงเซียวขึ้นรถแล้ว สือเย่ก็อ้อมไปด้านหน้าเพื่อไปขับรถ

หลังจากที่กลับมาถึงคฤหาสน์ เฉินถิงเซียวก็อุ้มมู่น่อนน่อนมุ่งหน้าขึ้นตึกไป

เวลานี้ อาหูเดินออกมาจากห้องครัว : “คุณผู้ชายคะ”

เฉินถิงเซียวใบหน้าบังเกิดความประหลาดใจ : “อาหู?”

คืนวันส่งท้ายปีเก่า เฉินถิงเซียวกับมู่น่อนน่อนกลับบ้านตระกูลเฉิน แน่นอนว่าได้ให้อาหูกับคนรับใช้คนอื่นกลับบ้านไปพักผ่อน

อาหูเดินเข้ามา มองมู่น่อนน่อนที่อยู่ในอ้อมกอดของเฉินถิงเซียว จึงถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง : “คุณผู้ชายคะ เกิดอะไรขึ้นคะ คุณหญิงน้อยไม่เป็นไรใช่ไหม ตอนเช้าดิฉันเห็นข่าวในหนังสือพิมพ์จึงได้รีบกลับมาค่ะ”

เฉินถิงเซียวกล่าวเบาๆ : “ไม่เป็นไร”

จากนั้นก็เดินขึ้นไปบนตึกต่อ

เดินได้สองก้าว เขาก็ได้หยุดชะงักขึ้น แล้วหันกลับมามองอาหู : “สองสามวันนี้คงต้องรบกวนอาหูแล้ว”

อาหูกล่าวอย่างไม่พอใจ : “คุณผู้ชายพูดเรื่องอะไรกันคะ ดูแลคุณหญิงน้อยเป็นหน้าที่ของดิฉัน”

เฉินถิงเซียววางมู่น่อนน่อนลงบนเตียง แล้วเปิดเครื่องปรับอากาศ ช่วยเธอห่มผ้าห่มแล้วยืนดูเธออยู่สักพัก จากนั้นถึงได้จากไป

……

เมื่อมู่น่อนน่อนตื่นขึ้นมา รู้สึกที่หลังคอเจ็บเล็กน้อย

“คุณหญิงน้อย ตื่นแล้วเหรอคะ”

เสียงอาหู?

มู่น่อนน่อนหันหน้าไปมอง คนที่ยืนอยู่ข้างเตียงนี่คืออาหูนิ

“อาหู? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ มู่น่อนน่อนพลางพูด พลางพยุงร่างที่อยากลุกขึ้นยืน

อาหูจึงรีบยื่นมือมาพยุงเธอ : “คุณผู้ชายส่งคุณหญิงน้อยกลับมา ตอนนี้อยู่ที่คฤหาสน์ของคุณผู้ชายค่ะ”

มู่น่อนน่อนได้ยินดังนั้นจึงมองไปรอบ ๆ ถึงได้พบว่าที่นี่ไม่ได้เป็นห้องนอนที่บ้านตระกูลเฉินแล้ว

“เฉินถิงเซียวส่งฉันกลับมาเหรอ แล้วเขาล่ะ” มู่น่อนน่อนจับมือของอาหูแล้วกล่าวถาม

อาหูตอบ : “คุณผู้ชายส่งคุณหญิงน้อยกลับมาจากนั้นก็จากไปแล้วค่ะ ส่วนไปที่ไหนนั้นดิฉันเองก็ไม่ทราบค่ะ”

มู่น่อนน่อนกัดฟันแล้วด่าพึมพำออกมา : “เฉินถิงเซียวไอ้คนเลว!”

ก่อนหน้านี้ที่อยู่ที่บ้านตระกูลเฉินนั้น เธอรู้สึกเหมือนตัวเองจะสามารถเค้นให้เฉินถิงเซียวพูดความจริงออกมา

แต่ผลที่ได้กลับถูกเฉินถิงเซียวคนเฮงซวยทำให้หมดสติไป

ช่างสมกับวิธีการของเฉินถิงเซียว

ขณะเดียวกัน นี่ก็ทำให้มู่น่อนน่อนมั่นใจได้ว่า เฉินถิงเซียวจะต้องมีเรื่องที่ปิดบังเธออย่างแน่นอน และไม่ได้สงสัยเธอแต่อย่างใด

มู่น่อนน่อนด่าเฉินถิงเซียวประโยคสักครู่นั้น พูดน้ำเสียงที่ค่อนข้างเบา อาหูจึงฟังไม่ชัดเจน อดไม่ได้และถามขึ้น : “ คุณหญิงน้อยพูดว่าอะไรนะคะ”

มู่น่อนน่อนส่ายหน้าปฏิเสธทันใด ยิ้มแล้วถามขึ้น : “ไม่มีอะไรค่ะ ฉันรู้สึกหิวนิดหน่อย อาหูมีอะไรทานไหมคะ”

“มีค่ะ คุณหญิงน้อยอยากจะทานอะไรคะ ดิฉันทำได้ทุกอย่าง……”

อาหูรักและเอ็นดูเฉินถิงเซียว หลังจากที่มู่น่อนน่อนตั้งครรภ์ ก็ได้ทุ่มเททุ่มใจทำอาหารหลากหลายให้มู่น่อนน่อนทาน เมื่อได้ยินมู่น่อนน่อนบอกว่าหิวแล้ว จึงรีบเบนความสนใจไปทันที

อาหูลงจากตึกไปทำอาหาร มู่น่อนน่อนลุกขึ้นจากเตียงแล้วสวมใส่เสื้อคลุม

หางตาเหลือบไปเห็นโทรศัพท์วางอยู่บนหัวเตียง