บทที่ 257 ตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูก

มู่น่อนน่อนนั้นเข้าใจและรู้ทันคนบ้านตระกูลมู่

พวกเขาวางผลประโยชน์มาเป็นอันดับหนึ่ง คิดที่จะเก็บเกี่ยวผลประประโยชน์จากตัวเธออย่างเดียว แทบอยากจะกอบโกยดูดประโยชน์จากเธอมาเสียให้หมด

ครั้งนี้ข่าวได้แพ่กระจายไปทั่วหนังสือพิมพ์และเว็บอินเทอร์เน็ต บอกว่าเธอลงมืออย่างโหดร้ายกับคุณท่านเฉิน เป็นเหตุให้คุณท่านเฉินถึงตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมา

คุณท่านเฉินนั้นสถานะแบบใดเหรอ

บุคคลที่มีอำนาจยิ่งใหญ่ในโลกธุรกิจ เป็นผู้มีอิทธิพล มีทรัพยากรทางการเงินที่แข็งแกร่ง สามารถพลิกแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือ เป็นผู้หลักผู้ใหญ่แห่งบ้านตระกูลเฉิน

ถ้าหากว่าคุณท่านเฉินไม่ฟื้นขึ้นมา ชีวิตน้อย ๆ ของมู่น่อนน่อนก็ไม่เพียงพอที่จะชดเชย

คนบ้านตระกูลมู่วันนี้มาหาถึงที่บ้าน ก็แค่อยากจะมายืนยันความจริงของเรื่องนี้ จากนั้นก็ตัดขาดกับเธอ

เธอถูกตระกูลมู่หลอกใช้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แค่เพียงขยับเบาๆก็สามารถเดาความตั้งใจของพวกเขาได้แล้ว

ความจริงเป็นเครื่องยืนยัน ว่าสิ่งที่มู่น่อนน่อนคาดเดานั้นไม่มีผิด

คืนนั้น มู่ลี่เหยียนตีพิมพ์ลงสื่อว่าได้ตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกกับมู่น่อนน่อนแล้ว

เรื่องนี้ได้พาดหัวข่าวหน้าหนึ่ง มู่น่อนน่อนอ่านข่าวรายงานนี้ซ้ำหลายครั้ง จากนั้นก็แคปภาพเก็บไว้ และก็สั่งให้บอดี้การ์ดไปซื้อหนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับกลับมา

ไม่นานสายโทรศัพท์ของเสิ่นเหลียงก็ได้โทรเข้ามา

“เธอไม่น่าจะใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อมั้ง เขาทำน่าเกลียดกว่านี้อีกได้ไหม เธอไม่ได้เป็นคนผลักคุณท่านเฉินสักหน่อย เรื่องนี้ยังไม่ได้สืบให้กระจ่าง เขากลับรีบตัดความสัมพันธ์พ่อลูกกับเธอ กลัวว่าจะโดนร่างแหไปด้วยล่ะสิ มันช่าง……”

เมื่อรับโทรศัพท์ขึ้น เสิ่นเหลียงก็ดุด่าต่อว่ามู่ลี่เหยียนยกใหญ่

จนกระทั่งเสิ่นเหลียงด่าเสร็จ มู่น่อนน่อนถึงได้กล่าวอย่างช้า ๆ : “ไม่มีอะไรให้น่าโกรธ พวกเขาก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร”

ตลอดที่ผ่านมา มู่ลี่เหยียนก็ไม่เคยเห็นเธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ

แม้แต่เรื่องรายงานที่ตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูก ก็เพื่อต้องการให้ตระกูลเฉินได้เห็นก็เท่านั้น

มู่น่อนน่อนพบว่า เธอในตอนนี้เริ่มเข้าใจมู่ลี่เหยียนขึ้นแล้ว

เธอหัวเราะเยาะตัวเอง : “ฉันจริงจังนะ เธอก็อย่าโกรธเพราะเรื่องนี้เลย ไม่ใช่หนึ่งครั้งสองครั้งสักหน่อย ครั้งนี้เขาตัดความเป็นพ่อลูกกับฉัน ต่อไปฉันก็คงลดความวุ่นวายลงบ้าง นี่ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีเสียอีก”

ทางฝั่งเสิ่นเหลียงเงียบไปสักพัก ก็ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสิ่นเหลียงถึงได้เปล่งเสียงขึ้น : “เธอได้คุยกับเถ้าแก่ใหญ่หรือยัง แล้วเขาคิดเห็นอย่างไร”

“ไม่รู้” เมื่อเอ่ยถึงเฉินถิงเซียว น้ำเสียงของมู่น่อนน่อนก็หดหู่ขึ้น

“ไม่รู้?” เห็นได้ชัดว่าเสิ่นเหลียงดูร้อนรนกว่าเธอ : “เขาคิดเห็นอย่างไรกันแน่ ปล่อยเรื่องนี้คาราคาซังไปแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ หรือว่าจะปล่อยให้เธอไปติดคุกจริง ๆ ”

น้ำเสียงของเสิ่นเหลียงฟังแล้วเหมือนโมโหสุดๆ

สองสามวันมานี้มู่น่อนน่อนถึงแม้ว่าจะรู้สึกอึดอัดเพราะท่าทางการกระทำของเฉินถิงเซียว แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเฉินถิงเซียวจะปล่อยให้เธอไปเข้าเรือนจำจริง ๆ

ตอนนี้เธอค่อนข้างสงบใจเย็น อีกทั้งยังเชื่อว่าเฉินถิงเซียวมีเรื่องปิดบังเธอ ไม่ได้สงสัยในตัวเธอแต่อย่างใด

มู่น่อนน่อนจึงต้องกลายมาเป็นคนที่ปลอบโยนเสิ่นเหลียงแทน : “ไม่เป็นไร เขาไม่มีทางปล่อยให้ฉันติดคุกหรอก”

มู่น่อนน่อนได้บอกเรื่องที่ตัวเองนั้นได้จากบ้านตระกูลมาแล้ว เสิ่นเหลียงจึงบอกว่าพรุ่งนี้จะมาหาเธอ

เพิ่งจะวางสายโทรศัพท์ลง มู่น่อนน่อนก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถดังมาจากด้านล่างตึก

เป็นเฉินถิงเซียวที่กลับมาแล้ว

มู่น่อนน่อนคลุมเสื้อผ้าแล้วเดินออกมาจากห้องนอน เดินผ่านระเบียงทางเดินมาที่หน้าบันได แล้วโน้มตัวไปมองที่ห้องโถง

เฉินถิงเซียวเดินเข้ามาจากด้านนอก อาหูเดินเข้าไปต้อนรับ

อาหูกล่าวถามเขา : “ คุณผู้ชายยังไม่ได้ทานข้าวใช่ไหม มีอาหารที่ทำเสร็จไว้แล้ว ดิฉันจะไปอุ่นให้”

เฉินถิงเซียวโบกมือปฏิเสธ เแล้วก็เดินมุ่งขึ้นมาบนตึก

ทันใดนั้น เหมือนเขาจะรับรู้ว่ามู่น่อนน่อนอยู่ข้างๆ จึงได้เงยหน้าขึ้นมองไปทิศทางของมู่น่อนน่อน

จากนั้นเขาก็ยกเท้าก้าวเร็วขึ้นที่แทบจะเป็นการวิ่งขึ้นตึกไป