บทที่ 475 แสดงความอ่อนแอที่ตบตา

เฉินถิงเซียวหงุดหงิดเพราะน้ำเสียงของมู่น่อนน่อนอย่างเห็นได้ชัด แสงเทียนแม้ว่าจะมืดสลัวเล็กน้อย แต่ทั้งสองคนก็อยู่ใกล้กันมาก มู่น่อนน่อนยังคงสามารถมองเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปกะทันหันของเฉินถิงเซียวได้อย่างชัดเจน

ทั้งสองคนสบตากันอยู่อย่างนี้พักหนึ่ง

เฉินถิงเซียวก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว เปิดปากพูดก่อน: “เป็นเพราะเฉินมู่”

มู่น่อนน่อนยิ้มกลับอย่างโมโห: “มู่มู่ยังเด็กอยู่ คุณหาแม่เลี้ยงที่ทั้งสวยทั้งอ่อนโยนและใจดีคนใหม่ก็ได้ ยังไงคุณก็ไม่ชอบฉัน ปล่อยฉันให้ไปตามยถากรรมละกัน ฉันจะได้ไม่ต้องกลับไปแย่งสิทธิการเลี้ยงดูมู่มู่กับคุณ”

เฉินถิงเซียวกลับไม่ได้พูดออกมาทันที ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

มู่น่อนน่อนเมื่อกี้พูดไปอย่างรู้สึกดีเท่าไหร่ ตอนนี้ก็รู้สึกประหม่ามากเท่านั้น

จู่ๆเฉินถิงเซียวก็เป่าเทียนดับ ในความมืดเธอมองไม่เห็นหน้าของเฉินถิงเซียว แต่กลับสัมผัสได้ถึงความกดอากาศต่ำที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

วินาทีถัดมา เสียงของเขาดังมาจากในความมืด: “มู่น่อนน่อน ผมให้โอกาสคุณเรียบเรียงคำพูดใหม่อีกครั้ง”

มู่น่อนน่อนกำหมัดแน่น เม้มริมฝีปากและพูดว่า: “...ฉันหิวแล้ว”

ไม่ได้ตอบคำถามของเฉินถิงเซียวตรงๆ ถือได้ว่าเป็นการแสดงความอ่อนแอที่ตบตา

เฉินถิงเซียวไม่ได้พูดอะไรอีก หันหลังและเดินออกไปข้างนอก

มู่น่อนน่อนรีบเดินตามไป

ไม่รู้ว่าดวงตาของเฉินถิงเซียวมีฟังก์ชั่นมองเห็นตอนกลางคืนหรือเปล่า เดินอยู่ข้างหน้าฝ่าความมืดไปอย่างรวดเร็ว มู่น่อนน่อนทำได้เพียงย่างเท้าหนักบ้างเบาบ้างเดินตามไป

ตอนที่เดินลงบันไดก็เกือบจะก้าวพลาด

“อ๊า——”

เสียงตกใจของเธอเพิ่งจะร้องออกมา ก็รู้สึกว่ามีแขนข้างหนึ่งยื่นมาที่ตัวเธอ โอบรอบเอวของเธอไว้

มู่น่อนน่อนรีบคว้ามือเฉินถิงเซียวไว้แน่น เกาะไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

เฉินถิงเซียวก็ไม่ได้สะบัดเธอออก พาเธอลงไปด้านล่างทั้งอย่างนี้

ในห้องชั้นล่างมีโต๊ะไม้เก่าอยู่ตัวหนึ่ง ด้านบนจุดเทียนหนึ่งแท่ง วางชามอาหารไว้สองสามใบ แมวตัวหนึ่งนั่งยองอยู่ที่มุมโต๊ะ ชายชรากำลังคีบเนื้อชิ้นหนึ่งวางไว้ข้างหน้าแมว มองดูแมวกินเนื้อด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน

ชายชราเห็นเฉินถิงเซียวพามู่น่อนน่อนลงมา รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งอ่อนโยนยิ่งขึ้น: “พวกเธอมากันแล้ว รีบมากินข้าวเร็ว”

หลังจากมู่น่อนน่อนและเฉินถิงเซียวนั่งลงแล้ว ชายชราก็ถามเธอด้วยหน้าตาห่วงใยว่า: “ไข้ลดแล้วหรอ?”

มู่น่อนน่อนยิ้มบางๆ พูดเสียงนิ่มนวลว่า: “ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นมากแล้วค่ะ ขอบคุณคุณลุงที่ให้ความช่วยเหลือนะคะ”

“งั้นก็ดีแล้ว” ชายชราก็ยิ้มตาม เอื้อมมือไปคีบเนื้อให้มู่น่อนน่อน: “กินข้าว”

ผัดผักสามอย่าง หนึ่งในนั้นดูเหมือนจะเป็นผักกวางตุ้ง อีกอันเป็นมันฝรั่งทอดกับหมูสไลด์ และอีกอันดูเหมือนจะเป็นผักดอง

อาหารประจำวันแบบง่ายๆ

มู่น่อนน่อนก้มตัวลงตักข้าวเข้าปาก พบว่าเป็นเบคอน

ชายชราเห็นเธอกินคำใหญ่ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า: “แม่หนูพอกินได้มั้ย? ชนบทของพวกเราก็ไม่มีอะไรอย่างอื่น มีแค่พวกผักกวางตุ้งเบคอนนี่แหละ เธอกินชั่วคราวไปก่อนนะ”

มู่น่อนน่อนพยักหน้า: “อร่อยมากค่ะ”

คุณลุงคนนี้ยินยอมรับเลี้ยงพวกเขานั้นก็ถือเป็นความกรุณาอย่างมากแล้ว และยังเชิญพวกเขากินข้าว แน่นอนว่าขอบคุณยังแทบไม่ทัน จะกล้าจู้จี้จุกจิกที่ไหน

มู่น่อนน่อนสามารถปรับตัวได้ทั้งหมด จึงหันหน้าไปมองเฉินถิงเซียว

เฉินถิงเซียวกินข้าวหน้าตาสงบ เหมือนตอนกินข้าวที่บ้านตามปกติไม่มีอะไรแตกต่าง

เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย คุณชายเฉินซึ่งปกติเป็นคนจู้จี้จุกจิกมาก ไม่คิดเลยว่าจะสามารถปรับตัวได้

เวลาที่คนแก่กินข้าวจะชอบคุยเล่น

มู่น่อนน่อนพูดคุยเป็นเพื่อนเขาเป็นระยะๆ ก็รู้ถึงสถานการณ์โดยพื้นฐานของชายชรา

ภรรยาของเขาเสียชีวิตไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน ลูกๆในบ้านก็ล้วนไปในเมืองกันหมด เขาอาศัยอยู่ในภูเขาตัวคนเดียวมาโดยตลอด

พอกินข้าวเสร็จ มู่น่อนน่อนก็จะไปล้างจาน ชายชราเป็นตายยังไงก็ไม่ยอมให้เธอล้าง