บทที่ 476 แต่ผมเป็นผู้ชายปกติคนหนึ่ง

“สี่ทุ่ม ออกไปเดินรอบๆมา”

เฉินถิงเซียวตอบคำถามของเธอด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง ไม่พูดอะไรเกินกว่านั้นสักคำ

มู่น่อนน่อนถามอีก: “ออกไปเดินรอบๆอะไร?”

เฉินถิงเซียวแตะที่โทรศัพท์มือถือสองสามที น่าจะกำลังทดสอบสัญญาณโทรศัพท์

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็วางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ มองไปที่มู่น่อนน่อน พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า: “ไปนอนข้างใน”

มู่น่อนน่อนได้ยิน ขยับเข้าไปข้างในอย่างเชื่อฟัง ขยับไปนอนตรงริมกำแพง

เตียงไม่ได้ใหญ่มาก รู้สึกว่าเมตรห้าก็ไม่ถึง

เฉินถิงเซียวนอนด้วยกันกับเธอ เธอต้องนอนชิดกำแพง

เฉินถิงเซียวปิดไฟฉายโทรศัพท์ นอนลงข้างๆมู่น่อนน่อน

เขาแค่ล้มตัวลงนอน เตียงที่แคบอยู่แล้วก็เบียดแน่นขึ้น

เธอด้านหนึ่งติดกำแพง อีกด้านหนึ่งติดกับเฉินถิงเซียว สามารถรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิร่างกายและลมหายใจของเขา

มู่น่อนน่อนกำขอบผ้าห่มอย่างประหม่าเล็กน้อย ไม่กล้าขยับสักนิดเดียว

กลางคืนบนภูเขาเงียบมาก ข้างหูได้ยินเสียงหายใจของเฉินถิงเซียวชัดเจน

ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

ทันใดนั้น เฉินถิงเซียวก็เรียกเธอออกมาทีหนึ่ง: “มู่น่อนน่อน”

“อืม?” มู่น่อนน่อนแค่ส่งเสียง ถึงพบว่าเสียงของตัวเองแหบเล็กน้อย

หลังจากนั้น เฉินถิงเซียวก็พูดออกมาสองคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “ผ้าห่ม”

มู่น่อนน่อนถึงจะนึกขึ้นได้ว่า เธอคนเดียวดึงผ้าห่มมาไว้ตรงหน้าตัวเอง พอได้ยินก็รีบดึงผ้าห่มไปทางด้านของเฉินถิงเซียว

ทั้งสองนอนบนเตียงเดียวกัน ใช้ผ้าห่มร่วมกัน ไม่มีหมอน ดมกลิ่นอับชื้นของไม้ผุ

มู่น่อนน่อนอาจจะเพราะก่อนหน้านี้นอนนานเกินไป ตอนนี้เลยนอนไม่หลับ

เธอลืมตาขึ้นในความมืด รู้สึกถึงการหายใจของเฉินถิงเซียวคงที่แล้ว นึกว่าในที่สุดเขาก็หลับไปแล้ว ถึงจะค่อยๆเอียงตัวไปด้านข้างเล็กน้อย เอื้อมมือออกไปช่วยห่มผ้าห่มให้เฉินถิงเซียว

“มู่น่อนน่อน ถึงแม้ตอนนี้ผมจะไม่ได้รู้สึกสนใจคุณ แต่ผมเป็นผู้ชายปกติคนหนึ่ง ถ้าขยับไปเรื่อยอีกผมไม่รับประกันนะว่าตัวเองจะหิวจนไม่เลือกกินหรือเปล่า”

เสียงของเฉินถิงเซียวดังขึ้น น้ำเสียงชัดเจนจนฟังไม่ออกถึงความง่วงเลยแม้แต่น้อย

มู่น่อนน่อนแข็งทื่อไปชั่วขณะ

เธอสงบสติใจ พูดอย่างประชดประชันว่า: “คุณชายเฉินไม่พูด ฉันก็เกือบจะลืมไปแล้วนะว่าคุณเป็นผู้ชายปกติคนหนึ่ง”

มู่น่อนน่อนหัวเราะหึออกมาทีนึง แล้วก็พลิกตัวหันหลังให้เฉินถิงเซียว

ไม่โกรธ ไม่โกรธ

เฉินถิงเซียวตอนนี้เป็นคนป่วย

ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับคนป่วย

ท่องอยู่ในใจได้ผล อารมณ์ของมู่น่อนน่อนสงบลงอย่างรวดเร็ว และเพียงไม่นานก็หลับไป

กลางดึก เธอตื่นขึ้นเพราะร้อน

ผ้าขนหนูบนหน้าผากได้ไหลตกลงมา แห้งพอสมควรแล้วด้วย

ผ้าห่มที่เดิมทีก็ไม่ใหญ่มาก ถูกเธอห่มไว้คนเดียว เธอจึงดึงผ้าห่มไปทางด้านเฉินถิงเซียว ห่มให้เขา

ครั้งนี้ เฉินถิงเซียวกลับไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมา

ดูเหมือนว่าจะหลับไปแล้วจริงๆ

ตอนนี้ เฉินถิงเซียวพลิกตัว หันหน้ามาทางฝั่งมู่น่อนน่อน เลยทำให้มู่น่อนน่อนห่มผ้าห่มให้เขาได้สะดวกพอดี

กลางคืนบนภูเขาอากาศหนาวมาก ถ้าเฉินถิงเซียวไม่ห่มผ้าห่ม พรุ่งนี้เช้าอาจจะเปลี่ยนเป็นเขาที่มีไข้แทน

มู่น่อนน่อนก็นอนตะแคง นอนเผชิญหน้ากับเขาในความมืด แม้ว่าจะมองเห็นหน้าไม่ชัด แต่ก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของเขา

เตียงเล็ก ผ้าห่มก็เล็ก ลมหายใจอุ่นๆของ~อยู่ตรงหน้า มู่น่อนน่อนไม่ได้อยู่ใกล้เขาขนาดนี้มานานแล้ว ความง่วงนอนก็เลยค่อยๆหายไปทีละน้อย

ในตอนที่เธอกำลังจะพลิกตัวหันหลังให้เฉินถิงเซียว ทันใดนั้นเขาก็เอื้อมมือมาโอบเอวเธอ มือและเท้าก็เข้ามาพัวพันไว้ กอดเธอเข้ามาในอ้อมแขนอยู่อย่างนั้น

มู่น่อนน่อนแข็งทื่อไปสักพัก