บทที่ 537 คุณจะเชื่อหรือไม่ก็เรื่องของคุณ

มู่น่อนน่อนกลับมาที่ในรถ แล้วก็ตกอยู่ในความเงียบ

เมื่อตอนเที่ยงตอนที่ลี่จิ่วเชียนรับสายเธอ ปฏิกิริยาได้ผิดปกติไปบ้าง

และคำพูดเมื่อกี้นี้ของผู้ช่วย มันยิ่งทำให้มู่น่อนน่อนไม่เข้าใจอยู่บ้างเล็กน้อย

ผู้ช่วยของลี่จิ่วเชียนบอกว่า เมื่อตอนเที่ยงเธอสั่งอาหารเดลิเวอรี่ให้ลี่จิ่วเชียน และยังบอกว่าลี่จิ่วเชียนไม่ได้ไปโรงแรมจีนติ่งอีกด้วย

ผู้ช่วยของเขาไม่มีความจำเป็นที่จะต้องโกหกเธอในเรื่องจำพวกนี้

ลองคิดดูในทางกลับกันแล้ว ถ้าผู้ช่วยของลี่จิ่วเชียนพูดจริง งั้น “ลี่จิ่วเชียน” คนนั้นที่เธอเจอที่โรงแรมจีนติ่งเมื่อตอนเที่ยงเป็นใครกันล่ะ?

บนโลกนี้จะมีคนสองคนที่หน้าเหมือนกันเปี๊ยบจริงๆเหรอ?

มู่น่อนน่อนโตขนาดนี้แล้ว ก็ยังไม่เคยเจอคนสองคนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยสองคนมีหน้าตาที่เหมือนกันเปี๊ยบมาก่อนเลย

มากสุดก็คือฝาแฝดที่จะหน้าตาคล้ายกันมาก

แต่อย่างไรก็ตามฝาแฝดทุกคู่ก็ไม่ได้หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบเลยด้วยเหมือนกัน

เฉินถิงเซียวกับเฉินจิ่งหยุ้นก็เป็นฝาแฝดพี่สาวน้องชาย ทั้งสองคนนี้ถึงแม้ว่าจะเป็นพี่น้องกัน แต่ดูจากรูปลักษณ์หน้าตาแล้ว หน้าตาก็คล้ายกันมากเหมือนกัน

จนถึงตอนนี้ ความรู้ความเข้าใจต่อลี่จิ่วเชียนของเธอนั้น ก็จำกัดอยู่เฉพาะลี่จิ่วเชียนคนนี้เท่านั้นเหมือนกัน

แต่พื้นเพครอบครัวเบื้องหลังลี่จิ่วเชียน ที่บ้านมีญาติพี่น้องอะไรบ้าง มีเพื่อนคนอื่นอีกหรือเปล่า เธอก็ไม่รู้อะไรเลยสักนิด

พอคิดอย่างนี้แล้ว ก็ไม่อาจตัดความเป็นไปได้ที่ลี่จิ่วเชียนจะมีพี่น้องฝาแฝดไปได้เลย

มู่น่อนน่อนได้มองคลินิกจิตเวชของลี่จิ่วเชียนผ่านทางกระจกรถไปอีกครั้ง ก่อนที่จะสตาร์ทรถออกไป

ตอนนี้เธอคิดมากกว่าเดิม แต่ก็เป็นเพียงแค่การคาดเดาของเธอเท่านั้น

ความจริงมันเป็นยังไงกันแน่ ยังต้องไปเจอลี่จิ่วเชียนเพื่อยืนยันก่อนถึงจะได้

……

ตอนที่มู่น่อนน่อนขับรถกลับไปที่วิลล่า ก็เห็นรถของเฉินถิงเซียวมาจอดอยู่ที่ประตูทางเข้าวิลล่าด้วยเหมือนกัน

เธอมองเวลาไปเล็กน้อย เพิ่งจะห้าโมงเอง

วันนี้เฉินถิงเซียวเลิกงานเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?

เธอเพิ่งจะคิดมาถึงตรงนี้ ประตูรถของเฉินถิงเซียวก็ถูกคนเปิดออกมาจากด้านใน

ต่อมา เงาร่างสูงใหญ่ของเฉินถิงเซียวก็ได้ออกมาจากในรถ ปรากฏอยู่ในสายตาของมู่น่อนน่อน

อุณหภูมิวันนี้เดิมทีแล้วก็ลดต่ำลงไปอยู่แล้ว แต่บนร่างของเฉินถิงเซียวยังสวมชุดสูทบางๆเอาไว้อยู่ ยืนตัวตรงอยู่ที่ตรงนั้น แล้วมองมาทางมู่น่อนน่อน

สีหน้าของเขาเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับว่าไม่หนาวเลยสักนิดยังไงอย่างนั้น

มู่น่อนน่อนลังเลไปแป๊บนึง เปิดประตูลงจากรถ เดินเข้าไปทางเฉินถิงเซียว

หยุดอยู่ตรงบริเวณที่ห่างออกมาจากเฉินถิงเซียวสองก้าว

ตอนที่เธอมองเฉินถิงเซียว เฉินถิงเซียวก็ได้กำลังมองเธออยู่เหมือนกัน

ทั้งสองคนสบสายตากันไปเงียบๆอยู่หลายวิ มู่น่อนน่อนเอ่ยถามเขาออกไป “เลิกงานเร็วขนาดนี้เลย?”

แทบจะเป็นเวลาเดียวกัน เฉินถิงเซียวก็ได้พูดออกมาประโยคนึงเหมือนกัน “คุณไปไหนมา?”

ทั้งสองคนพูดจบ ต่างก็ชะงักงันกันไป

เฉินถิงเซียวนิ่วคิ้วออกมา อารมณ์ที่อยู่ภายในดวงตาซับซ้อนอ่านได้ยากออกมา

มู่น่อนน่อนรู้ว่าถ้าเธอไม่เอ่ยปากพูดออกไปก่อน เฉินถิงเซียวจะไม่มีทางจะเอ่ยปากพูดออกมาก่อนแน่

“ฉันไปไหน ไม่ใช่ว่าคุณควรจะรู้ดีอยู่แล้วเหรอ?” เขาได้ส่งการ์ดมาให้เธอตั้งแต่เช้า ตั้งแต่ตอนที่เธอออกจากบ้านไปเมื่อตอนเช้าก็ได้ติดตามเธอไปแล้ว การ์ดพวกนั้นจะต้องบอกความเคลื่อนไหวของเธอกับเฉินถิงเซียวไปแบบไม่มีตกหล่นอยู่แล้ว

เธอจำได้ว่าตอนที่เพิ่งแต่งงานกับเฉินถิงเซียวใหม่ๆ ที่ในวิลล่าของเขาไม่มีสาวใช้เลยแม้แต่คนเดียว ทั้งหมดล้วนเป็นบอดี้การ์ดทั้งนั้น

เฉินถิงเซียวไม่รู้ว่ามีพลังวิเศษอะไร การ์ดพวกนั้นถึงได้จงรักภักดีต่อเขาเสียจนผิดปกติขนาดนั้น