บทที่ 550 เขาเป็นคนดี

มู่น่อนน่อนมองดูรอบๆ ในห้องอีกครั้ง โดยไม่พลาดแม้แต่มุมเดียว

พบว่านอกจากตู้เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าแล้ว ด้านในยังมีห้องเล็กๆ อีกด้วย เป็นเครื่องประดับสำหรับผู้หญิง

ตั้งแต่เข็มขัด สร้อยข้อมือ เข็มกลัด ต่างหู และสิ่งอื่น ๆ

ทั้งหมดมีความวิจิตรบรรจงและซับซ้อน เกือบทั้งหมดเป็นสินค้าชื่อดัง ยังเป็นแบรนด์เฉพาะที่มีเอกลักษณ์เฉพาะมีชื่อเสียงอย่างมาก

เธอเดาไม่ออกว่าใครเป็นคนเตรียมของพวกนี้ และเตรียมให้กับใคร แต่มันต้องเกี่ยวข้องกับลี่จิ่วชังแน่นอน

หลังจากที่มู่น่อนน่อนมองไปรอบๆ เธอก็เดินไปที่ริมหน้าต่างอีกครั้ง

ห้องกว้างใหญ่มาก นอกจากนี้ยังมีหน้าต่างบานใหญ่สูงจากพื้นจรดเพดานพร้อมไฟส่องสว่างที่ยอดเยี่ยม ซึ่งสามารถมองเห็นได้จากหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานซึ่งเป็นลานภายใน

หากเป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน จากที่นี้ไปด้านนอก วิวหน้าจะสวยมาก

แต่ในเวลานี้ มองเห็นแต่บอดี้การ์ดที่ลาดตระเวนอยู่ข้างนอกและต้นไม้ที่เหี่ยวเฉา

หากต้องการหลบหนี ต้องหนีพ้นจากบอดี้การ์ดถึงจากหนีสำเร็จได้

แต่ว่า เธอจะไม่หนีในตอนนี้

…

ตอนกลางคืน มีคนใช้มาเรียกมู่น่อนน่อนกินข้าว

“คุณมู่ อาหารค่ำเตรียมเสร็จแล้วค่ะ คุณสามารถไปที่ร้านอาหารเพื่อทานอาหารได้แล้วค่ะ”

มู่น่อนน่อนเอนกายบนโซฟาแล้วหลับตาเพื่อพักสมอง แต่เผลอหลับไปโดยไม่ได้ตั้งใจ และถูกปลุกโดยคนใช้เคาะประตู

เธอก็ได้ยิน คนใช้บอกให้เธอไปทานอาหารค่ำ

เธอลุกขึ้น จัดระเบียบเสื้อผ้า เดินไปที่ประตูแล้วเปิดประตูออก

คนใช้ยังคงรออยู่ข้างนอก เมื่อเห็นเธอเปิดประตู เขาพยักหน้าเล็กน้อย: “คุณมู่”

“ขอบคุณนะคะ” มู่น่อนน่อนยิ้มให้คนใช้อย่างเป็นผู้ดี

คนใช้ชะงักไปครู่หนึ่ง และส่ายหัวด้วยความตื่นตระหนก: “คุณมู่ อย่าเกรงใจเลย คุณเป็นแขกของคุณชายค่ะ”

“คุณชายของพวกเธอมีแขกบ่อยไหม?” มู่น่อนน่อนถามอย่างเป็นกันเอง

คนใช้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว “น้อยมากเลยค่ะ แทบจะไม่มีเลยค่ะ”

“อ๋อ” มู่มู่น่อนน่อนตอบ แล้วถามว่า “เธอก็เป็นคนเมืองZเหรอ เธอชื่ออะไรเหรอ?” สาวใช้เม้มริมฝีปากและยิ้ม: "ชื่ออาลั่วค่ะ แต่ฉันไม่ได้เติบโตใน เมืองZ ฉันได้รับการอุปถัมภ์จากพ่อทูนหัวเหมือนคุณชายค่ะ"

มู่น่อนน่อนจับความสำคัญในคำพูดของอาลั่ว: การรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมพ่อทูนหัว

ดวงตาของเธอหรี่ลง และเธอหลับตาลงเล็กน้อยเพื่อปกปิดอารมณ์ในดวงตาของเธอ พยายามทำให้น้ำเสียงของเธอฟังดูไม่ผิดปกติ

“พ่อทูนหัว?” มู่น่อนน่อนทวนอีกรอบแล้วทำเป็นสงสัย “เป็นพ่อบุญธรรมของพวกเธอเหรอ?”

“ใช่ค่ะ”

พูดถึงพ่อบุญธรรม นัยน์ตาของอาลั่วแสดงความเคารพ “เขาเป็นพ่อบุญธรรมของพวกเรา แต่ชินกับการเรียกเขาว่าพ่อทูนหัว เขาให้ชีวิตใหม่แก่พวกเรา ให้พวกเรามีชีวิตอยู่ต่อไปได้ เขาเป็นคนดี”

- เขาเป็นคนดี

คนดี เป็นอัตลักษณ์ที่ยากมากที่จะกำหนด

ดูจากสีหน้าและน้ำเสียงของอาลั่ว พ่อทูนหัวคนนี้เสมือนเป็นคนใจบุญอย่างมาก

มู่น่อนน่อนพูดนิ่งๆ ว่า “ถ้ามีเวลา ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสที่ได้กับเจอคนใจบุญนี้รึเปล่า”

อาลั่วได้ยินเช่นนี้ สีหน้าเธอแสดงออกอย่างสิ้นหวัง: “ฉันเองก็ไม่ได้พบพ่อทูนหัวมาหลายปีแล้ว หลังจากที่ลูกสาวเขาป่วย เขาก็พาลูกสาวไปอยู่คนเดียว อยู่ห่างจากผู้คน ไม่ค่อยติดต่อกับพวกเราเลย และไม่ค่อยอยากเจอพวกเรา..."

อาลั่วยังพูดไม่จบ เสียงของลี่จิ่วชังดังมาจากไกล: "อาลั่ว"