บทที่ 608 การหลอกลวงตั้งแต่ต้น

ลี่จิ่วเชียนยังคงก้มหน้ามองเด็กสาวที่อยู่บนเตียง และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“น่อนน่อน แม้ว่าคุณจะเป็นผู้หญิงที่แสนเฉลียวฉลาดมากก็ตาม แถมผมก็ยังชื่นชมในตัวคุณมาก”

สำหรับคำพูดของลี่จิ่วเชียน มู่น่อนน่อนแทบไม่กะพริบตาด้วยซ้ำ แต่จ้องมองเขาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ผมให้โอกาสสุดท้ายกับคุณอีกครั้งนะ คุณลองคิดดูในใจ เฉินถิงเซียวเขามีความสำคัญมากกับคุณขนาดนั้นจริงๆ ใช่ไหม”

ลี่จิ่วเชียนยืดลำตัวตรง พลางเดินมายืนอยู่ด้านหน้ามู่น่อนน่อน แล้วก้มศีรษะพูดกับเธอ “นี่ถือว่าเป็นโอกาสสุดท้ายของคุณแล้วนะ”

“ดังนั้น ฉันควรจักขอบอกขอบใจกับความเมตตาปรานีของคุณใช่ไหม?” มู่น่อนน่อนรู้สึกว่าท่าทางเสียสละทำบุญทำทานเช่นนี้ของลี่จิ่วเชียนช่างน่าขยะแขยงที่สุด

ลี่จิ่วเชียนหัวเราะเบาๆ และพูดสื่อความหมายไม่ชัดเจน “คุณฉลาดขนาดนี้ ผมเชื่อมั่นว่าคุณได้ทำการเปรียบเทียบระหว่างข้อดีและสิ่งที่จะสูญเสียไป สุดท้ายคุณจะตัดสินใจในสิ่งที่เป็นประโยชน์ที่สุดสำหรับคุณ”

“ไม่จำเป็นต้องคิดอีกแล้วแหละ นอกจากคุณตายไปซะ” ประโยคท่อนสุดท้าย มู่น่อนน่อนเน้นย้ำทุกคำ ความโกรธเคืองและเกลียดชังต่างสุมกองรวมกันอยู่ในนั้น

ลี่จิ่วเชียนสีหน้าเคร่งขรึมลง และตีหน้าเข้ม พลางกัดฟันพูด “ดูเหมือนว่าคุณจะอดใจรอไม่ไหว อยากจะช่วยเธอแล้ว”

“คุณรู้ไหมว่าจะช่วยเธอได้ยังไงหรือเปล่า?” ลี่จิ่วเชียนยื่นนิ้วชี้ไปทางเด็กสาวที่อยู่บนเตียงคนไข้

แม้ว่าเขาจะถามมู่น่อนน่อนก็ตาม แต่กลับไม่มีท่าทีรอคำตอบของเธอด้วยซ้ำ

หลังจากนั้นชั่วครู่ ลี่จิ่วเชียนเขาก็พูดเองเออเอง “พูดกันแบบง่ายๆเลยแล้วกัน แค่ต้องเปลี่ยนอวัยวะในร่างกายที่มันล้มเหลวไปถือว่าเป็นอันใช้ได้แล้ว”

มู่น่อนน่อนกำมือทั้งสองข้างที่อยู่ข้างกายแน่น

เธอสามารถคาดเดาได้ทันที ต้องการช่วยเด็กสาวคนนี้มันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น

ทว่าคำพูดของลี่จิ่วเชียนยิ่งตราตรึงในความคิดที่อยู่ในใจของเธอทันที

เปลี่ยนอวัยวะเหรอ? อวัยวะอะไรบ้างล่ะ?

หัวใจเหรอ? หรือจะเป็นไต?

ถึงเวลานั้น มู่น่อนน่อนเกรงว่ายังมีชีวิตอยู่รอดออกไปหรือเปล่า

ไม่นานนัก ลี่จิ่วเชียนพาเธอออกจากห้องพักผู้ป่วย

ตอนเดินออกมาจากห้องพักผู้ป่วยนั้น จู่ ๆ มู่น่อนน่อนก็นึกขึ้นมาได้ ครั้งแรกที่เธอถูก “ลี่จิ่วชัง” คนไม่ได้เรื่องลักพาตัวมานั้น เธอพักอาศัยอยู่ในห้องซึ่งมีเสื้อผ้าแขวนจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบอยู่เป็นแถว

“เสื้อผ้าพวกนั้นที่อยู่ในตู้เสื้อผ้า คุณเป็นคนเตรียมเอาไว้ให้เธองั้นเหรอ?” มู่น่อนน่อนไม่ได้ชี้ชัดว่าเสื้อผ้าเหล่านั้นเป็นของ “เธอ” คนไหน แต่เธอรู้ดีว่าลี่จิ่วเชียนเข้าใจความหมายอย่างถ่องแท้

ลี่จิ่วเชียนไม่ได้บ่ายเบี่ยงสักนิด “ไม่ผิด เตรียมให้เธอทั้งหมดนั่นแหละ”

มู่น่อนน่อนถามไถ่ “เธอเป็นอะไรกับคุณ? ชื่ออะไรเหรอ?”

ลี่จิ่วเชียนราวกับแปลกใจอยู่บ้างที่มู่น่อนน่อนจะถามเรื่องพวกนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน เหตุเพราะตั้งแต่ที่เธอออกจากโรงพยาบาลมา ก็ไม่ค่อยสนใจเขาเท่าไหร่นัก และไม่พูดคุยกับเขาเลยด้วยซ้ำ

มู่น่อนน่อนเห็นว่าเขาไม่พูดไม่จา สีหน้าไร้ความรู้สึก “ถ้าคุณจะเอาชีวิตของฉันไปแลกกับเธอ ฉันตายก็ต้องอยากเข้าใจอะไรไว้บ้าง”

“น้องสาวแท้ๆ ของผมเอง เธอชื่อลี่วานวาน”

ว่าแล้วเชียว!

หลังจากที่มู่น่อนน่อนเคยแอบได้ยินลี่จิ่วเชียนพูดคุยกับอาลั่วก่อนหน้านี้ ก็พอจะเดาได้ถึงตัวตนที่แท้จริงของ “วานวาน” ที่แท้เธอก็ทายถูก

“วานวาน” คนที่ป่วยหนัก ที่แท้ก็คือน้องสาวแท้ๆ ของลี่จิ่วเชียน ชื่อลี่วานวาน

“ที่คุณเริ่มตีสนิทกับฉัน ก็เพื่อให้ฉันไปช่วยชีวิตของลี่วานวาน แต่ตอนนั้นฉันเป็นภรรยาของเฉินถิงเซียว ดังนั้นคุณเลยไม่ได้ลงมือกับฉันทันที แต่กลับใช้ประโยชน์จากตัวฉันแทน เพื่อสร้างความเจ็บปวดทุกข์ทรมานและความวุ่นวายให้กับเฉินถิงเซียว คุณอยากใช้ประโยชน์จากตัวฉันจนฉันไร้คุณค่าใดๆแล้ว จากนั้นก็ค่อยเอาอวัยวะในร่างกายของฉันไปช่วยน้องสาวของคุณ”

มู่น่อนน่อนวิเคราะห์อย่างใจเย็น ราวกับกำลังพูดเรื่องของคนอื่นอยู่

ลี่จิ่วเชียนหรี่ตามองมู่น่อนน่อน สักพักถึงได้พูดออกมา “ผมเคยพูดแล้วนะ ว่าคุณเป็นผู้หญิงที่ฉลาดเฉลียวคนหนึ่ง หวังว่าสักวันหนึ่งคุณจะเลือกสิ่งที่ฉลาดสำหรับคุณ”

จากนั้น เขาก็ตีหน้าขรึม พลันพูดเสียงเข้ม “ส่งคุณมู่กลับไปพักผ่อน”

เมื่อสิ้นเสียง ก็มีคนเข้ามาจับมู่น่อนน่อน และบังคับพาเธอเดินออกไป

พวกเขาพาตัวมู่น่อนน่อนมายังห้องว่างเปล่าห้องหนึ่ง หลังจากพวกเขาโยนตัวเธอเข้ามาในห้องแล้ว พลันล็อกประตูและออกไปทันที

มู่น่อนน่อนยืนอยู่ข้างประตู และพยายามบิดลูกบิดนานอยู่สักพัก ก็ไม่สามารถเปิดประตูได้