บทที่ 624 ทำไมถึงเหมือนกับก้อนหิน

“ทำไม่เป็น” เฉินจิ่งหยุ้นวางตำราอาหารลง ท่าทางจริงจัง： “เธออาจจะอาหารเป็นพิษก็ได้นะ”

ท่าทางของเฉินจิ่งหยุ้นจริงจังมาก ทำให้มู่น่อนน่อนเชื่อได้ยากว่าสิ่งที่เฉินจิ่งหยุ้นพูดนั้นไม่ใช่เรื่องจริง

มู่น่อนน่อนนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นถามเธอขึ้น：“มู่มู่ทานอะไร”

“ของที่มู่มู่ทานฉันไม่ได้เป็นคนทำ” เฉินจิ่งหยุ้นกล่าวประโยคนี้อย่างเย็นชา แล้วก็ลุกขึ้นเดินตรงไปที่ห้องครัว

ในเมื่อมู่น่อนน่อนยังไม่คิดที่จะกลับตอนนี้ เฉินจิ่งหยุ้นที่ก็ทำอาหารไม่เป็น เธอจึงได้เดินตามเฉินจิ่งหยุ้นเข้าไปห้องครัวทันที

เฉินจิ่งหยุ้นที่กำลังจะเป็นตู้เย็น ก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากด้านหลัง จึงถามมู่น่อนน่อน：“เธอเข้ามาทำไม”

มู่น่อนน่อนก็ไม่ได้บอกว่าจะมาทำอาหาร เพียงแค่กล่าวว่า：“ฉันอยากช่วยเธอ”

เฉินจิ่งหยุ้นก็ไม่เกรงใจเธอ เปิดตู้เย็นอีกครั้งหยิบวัสดุทำอาหารหลายอย่างออกมา：“เธอช่วยฉันล้างของเหล่านี้แล้วหั่นให้ด้วย”

มู่น่อนน่อนมองดูเธอแวบนึง ไม่ได้พูดอะไร แล้วก็ทำตามอย่างเงียบ ๆ

มู่น่อนน่อนทำอาหารเป็นประจำ ทักษะการใช้มีดจึงเยี่ยมยอด หั่นได้เร็ว

ร่องรอยของความชื่นชมปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนในดวงตาของเฉินจิ่งหยุ้น

เมื่อรอมู่น่อนน่อนหั่นผักเสร็จแล้ว เฉินจิ่งหยุ้นก็กล่าวขึ้นอีก：“ในเมื่อหั่นเสร็จแล้ว อย่างนั้นเธอก็ผัดด้วยแล้วกัน”

มู่น่อนน่อน：“……”

สิ่งที่เฉินจิ่งหยุ้นกับเฉินถิงเซียวเหมือนกันก็คือ ชอบวางอำนาจ

เธอไม่รูว่าเฉินถิงเซียวทำไมถึงฝากเฉินมู่ให้กับเฉินจิ่งหยุ้น แต่ในเมื่อเขาฝากเฉินมู่ให้เฉินจิ่งหยุ้น เขาย่อมต้องมีเหตุผลของเขา

ถึงแม้ว่าเธอในตอนนี้ยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจต่อเฉินจิ่งหยุ้นอยู่เล็กน้อยก็ตาม แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมา

ขณะที่ มู่น่อนน่อนกำลังทำอาหารอยู่นั้น เฉินจิ่งหยุ้นก็ยืนอยู่ข้าง ๆ คอยสั่งการตลอด

“ใส่หัวหอมน้อย ๆ หน่อย!”

“แครอทนี้ใส่เยอะอีกหน่อย……”

“ฉันไม่กินเผ็ด……”

มู่น่อนน่อนอดทนจนทำอาหารเสร็จ

สุดท้าย ตอนที่ทานอาหารนั้น มู่น่อนน่อนแทบไม่อยากจะสนใจเฉินจิ่งหยุ้นเลย

แต่กลับเฉินจิ่งหยุ้นที่ทานอาหารทุกอย่าง จากนั้นก็วางตะเกียบลง แล้วเงยหน้าขึ้นมองมู่น่อนน่อน：“เฉินถิงเซียวคงชอบทานอาหารที่เธอทำมากสินะ”

มู่น่อนน่อนเงียบ ถือเป็นการยอมรับโดยปริยาย

“รสชาติเหมือนกับอาหารที่แม่ฉันทำเลย” เฉินจิ่งหยุ้นสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังคิดถึงเรื่องในอดีต จากนั้นกล่าวเสริมอีกหนึ่งประโยค： “อร่อยมาก”

มู่น่อนน่อนมองไปทางเฉินจิ่งหยุ้นด้วยความประหลาดใจ

เธอรู้ว่ามาโดยตลอดว่าเฉินถิงเซียวชอบทานอาหารที่เธอทำมาก เธอมั่นใจฝีมือในการทำอาหารของตัวเองอย่างมาก

เพียงแต่เธอไม่เคยได้ยินเฉินถิงเซียวพูดว่าอาหารที่เธอทำนั้นเหมือนกับรสชาติของคุณแม่ของเขา

เฉินจิ่งหยุ้นเอนหลังไปพิงเก้าอี้ ฟังจากน้ำเสียงค่อนข้างซับซ้อน：“หลายปีแล้วที่ฉันไม่ได้ทานอาหารแบบนี้”

เธอเป็นคุณหนูใหญ่แห่งบริษัทเฉินซื่อ ตอนที่พักอาศัยอยู่ในบ้านนั้น มีแม่ครัวที่คอยทำอาหารให้เธอโดยเฉพาะ ทั้งกลิ่นรูปรสชาติอาหารมีครบ หาจุดบกพร่องไม่มี

ตอนที่ทำงานอยู่ข้างนอก จะมีผู้ช่วยคอยจองร้านอาหารระดับไฮเอนด์ให้เธอ

เธอมีชีวิตที่หรูหราสง่างามมาโดยตลอด เธอคือคุณหนูใหญ่แห่งบริษัทเฉินซื่อที่มีคนอิจฉานับไม่ถ้วน

มู่น่อนน่อนไม่รู้ว่าเฉินจิ่งหยุ้นทำไมถึงพูดเรื่องราวเหล่านี้ เธอก้มหน้าทานอาหารอย่างเงียบ ๆ ทานอย่างรีบร้อน ทานเสร็จก็กลับไปที่ห้องครัวดูโจ๊กที่เธอทำให้เฉินมู่

ก่อนหน้านั้นเฉินจิ่งหยุ้นบอกกับเธอว่า เฉินมู่นั้นค่อนข้างเลือกทาน บางครั้งทานตามอารมณ์

มู่น่อนน่อนตักโจ๊กมาหนึ่งถ้วย แล้วเดินขึ้นตึกไปหามู่มู่

เธอผลักประตู สาวเท้าเดินเข้าไป แล้วกล่าวเบา ๆ อย่างอ่อนโยน：“มู่มู่ ได้เวลาทานอาหารเย็นแล้วจ้ะ!”

เฉินมู่ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใด ๆ ไม่มองเธอ ไม่พูดจา

เมื่อมู่น่อนน่อนเห็นเธอเป็นแบบนี้ ในใจก็เกิดความเจ็บปวดทรมานอย่างยิ่ง แต่ว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการเกลี้ยกล่อมให้เฉินมู่ทานอาหาร