บทที่ 12

โรงแรมโกลเด้นลิฟ

ห้องส่วนตัวหมายเลขสาม

จ้าวซวนอยู่ต่อและถามหลินตงว่า "น้องหลินตง คุณจะซื้อโรงแรมจริง ๆ เหรอ?"

"ผมจะซื้อ แต่กลัวว่าเจ้านายคุณจะไม่ขาย เจ้านายของพวกคุณมาจากไหน?" หลินตงถาม

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ประธานเย่ไม่ค่อยมาโรงแรม ปีก่อน ๆ ก็เป็นการประชุมประจําปีถึงจะปรากฏตัว ได้ยินว่าเขายังมีบริษัทอื่น ๆ อีกมากมาย โรงแรมโกลเด้นลิฟเป็นเพียงหนึ่งในนั้นของเขา"

"ลึกลับขนาดนี้เลยเหรอ? งั้นคงยากหน่อย เขาน่าจะไม่ขาดเงินแค่นี้" หลินตงกล่าว

เงินแค่นี้เหรอ? สองถึงสามหมื่นล้านเป็นเพียงเงินแค่นี้เหรอ? นี่คือวงจรของคนรวยสุด ๆ เหล่านี้เหรอ? น่ากลัวจริง ๆ !

จ้าวซวนเกือบจะชาแล้ว เธอทำงานในโรงแรมระดับไฮเอนด์ที่สุดในเจียงหนานแห่งนี้มาสามหรือสี่ปี ด้วยข้อได้เปรียบของตัวเอง เธอได้รู้จักลูกค้ามากมายและได้เพื่อนมากมาย หลายคนมีทรัพสินหลายพันล้านเป็นหมื่นล้าน เธอรู้สึกว่าเธอใกล้จะเข้าใกล้วงการนี้แล้ว

เป็นผลให้หลินตงสอนบทเรียนให้เขาในช่วงสองวันที่ผ่านมา ปรากฎว่าสิ่งที่เธอสัมผัสเป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ของภูเขาน้ำแข็งในยอดภูเขาน้ำแข็ง ต่อหน้ามหาเศรษฐีที่แท้จริงเหล่านี้อาจมีความสนใจหรือความตั้งใจหลายหมื่นล้านก็ใช้ไปแล้ว

เศรษฐีที่เธอรู้จักซึ่งมีทรัพสินหลายพันล้าน ต่อหน้าหลินตงและประธานเย่เหล่านี้ คาดว่าแม้แต่ลูกน้องก็ไม่ใช่ คนอื่นใช้เงินอย่างไม่เป็นทางการเป็นหลายเท่าของมูลค่าทั้งหมดของคุณ

จะเปรียบเทียบได้อย่างไร? ไม่อยู่ในระดับเดียวกันเลย

จ้าวซวนคิดถึงสิ่งนี้และมองไปที่หลินตงด้วยความพึงพอใจมากยิ่งขึ้น

นี่คือชายในอุดมคติในใจเธอ แม้ว่าเขาจะยังเด็ก แต่นิสัยของเขาก็ไร้ที่ติ เขาพูดถึงธุรกิจมูลค่าหลายหมื่นล้านในมื้ออาหารแบบสบาย ๆ และเขาค่อนข้างเหมือนกับกษัตริย์ในสมัยโบราณที่เป็นผู้นำประเทศ

ถ้าหลินตงรู้ว่าจ้าวซวนกำลังคิดอะไรอยู่ เขาคงจะหัวเราะจนฟันหลุด

และยังมีบุคลิคที่ไร้ที่ติ?

กษัตริย์ชี้นำบ้านเมือง?

ฉันเพิ่งถูกแฟนทิ้งเพื่อกระเป๋าราคาหมื่นกว่าเมื่อสองวันก่อน ไอ้คนจนที่เหลือเงินพันกว่าบาททั้งตัว

ในสังคมวัตถุนิยมนี้ ขอแค่เป็นคนปกติ อยู่ดี ๆ ก็มีความมั่งคั่งที่ใช้ไม่หมดแบบนี้ คาดว่าบุคลิคน่าจะดี เกรงว่าจะเล่นเก่งมากกว่าฉัน

จ้าวซวนมองไปที่หลินตงที่กำลังรับประทานอาหารอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงถอนตาออกแล้วพูดว่า

"ก็ไม่แน่ แต่สินค้าทุกอย่างจะมีราคา ถ้าน้องหลินตงเสนอราคาสูง ประธานเย่จะต้องขายแน่นอน ประธานเย่เป็นนักธุรกิจที่ฉลาด การได้รับผลประโยชน์สูงสุดคือเป้าหมายของเขา"

"ฟังพี่ซวนวิเคราะห์แบบนี้ มันก็เป็นไปได้จริง ๆ! มา...พี่ซวนอย่ายืนอยู่เลย นั่งลงทานหน่อย ถ้าโรงแรมนี้ซื้อไปแล้ว ก็ให้พี่จัดการ" หลินตงพูดพลางกินอาหารไปพลาง

จ้าวซวนได้ยินสิ่งที่หลินตงพูด

มีเสียงหึ่งในหัวของเธอซึ่งทำให้เธอตกใจมากจนแทบจะเป็นลม

หลินตงเมื่อกี้พูดอะไร?

ซื้อโรงแรมนี้แล้วให้เธอจัดการเหรอ?

ให้เธอเป็นผู้จัดการทั่วไปเหรอ?

แม้ว่าตอนนี้เธอจะเป็นผู้จัดการล็อบบี้ แต่ก็แตกต่างจากผู้จัดการทั่วไปเพียงนิดเดียว แต่สถานะและการปฏิบัติของเธอไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย และยังตามหลังอยู่หลายระดับ

ผู้จัดการทั่วไปหลิวซวนเป็นเจ้าหน้าที่ที่ใหญ่ที่สุดนอกเหนือจากประธานเย่และกรรมการหลายคน ประธานเย่ไม่อยู่ เขาเป็นราชาที่นี่ เงินเดือนประจําปีและโบนัสสูงกว่าสิบล้าน เธอมีเงินเพียงปีละเท่าไหร่?

ตอนนี้หลินตงบอกว่าเขาจะซื้อโรงแรมและแต่งตั้งเธอเป็นผู้จัดการทั่วไปเหรอ?

นี่ไม่ใช่ก้าวสู่ท้องฟ้าด้วยก้าวเดียวเหรอ?

"น้องหลินตงล้อฉันเล่นใช่ไหม!" จ้าวซวนพูดอย่างเวียนหัวเล็กน้อย

"ล้อเล่นอะไร ทำไมทุกคนถึงคิดว่าผมพูดเป็นเรื่องล้อเล่น ผมพูดไปแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าเจ้านายของพี่ทำให้พี่ลำบาก ผมก็ซื้อโรงแรมให้พี่เป็นเจ้าของ ดูพี่ตาแดงตอนพี่เพิ่งเข้าประตูมา ต้องเป็นเพราะออกไปกับผมในตอนเช้าและถูกเจ้านายของพี่จับได้แน่"

เมื่อจ้าวซวนได้ยินแววตาก็แดงอีกครั้งทันที น้ำตาก็เริ่มไหลไม่หยุด แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเมื่อกี้ เมื่อกี้คือเสียใจ ตอนนี้ซาบซึ้งและดีใจ