บทที่ 13

สิบนาทีต่อมา...

มีเสียงเคาะประตู

"เข้ามา! หลิวซวนพวกคุณก็เข้ามาด้วย" เย่หงกล่าว

ประตูห้องส่วนตัวเปิดออก โจวเหวินหัว หลิวซวน และจ้าวซวนก็เข้าไปในห้องส่วนตัวด้วยกัน

"ประกาศเรื่องหนึ่งก่อน คุณหลินกับผมบรรลุข้อตกลงแล้ว โรงแรมโกลเด้นลิฟจะโอนให้คุณหลินในราคาสองหมื่นล้าน ผู้จัดการโจวเตรียมรับเงินมัดจำและออกใบเสร็จ ธุรกรรมจะเสร็จสมบูรณ์ภายในหนึ่งสัปดาห์" เย่หงมองทั้งสามคนแล้วพูด

ทั้งสามคนได้ยินข่าวนี้มีสีหน้าที่แตกต่างกัน

โจวเหวินหัวทำหน้าไม่สนใจ เขาเป็นคนเก่าแก่ของเย่หง ไม่เพียงแต่ดํารงตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายการเงินของโรงแรมโกลเด้นลิฟเท่านั้น ยังมีตำแหน่งที่อื่นด้วย โรงแรมโกลเด้นลิฟขายกลับลดภาระให้เขา

หลิวซวนมีสีหน้าซีดเซียว เขาเป็นผู้จัดการมืออาชีพอาวุโสที่เย่หงเชิญมาจากบริษัทจัดหางาน แม้ว่างานที่นี่จะหายไปและหางานอื่นได้ง่าย แต่การหางานที่ดีแบบนี้ก็ยากแล้ว

คนที่มีความสุขที่สุดคือจ้าวซวน ตอนนี้ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความตื่นเต้นและเธอก็สวยจริง ๆ

โจวเหวินหัวให้บัญชีแก่หลินตง หลินตงโอนเงินมัดจำ 10% โดยตรง 2 พันล้านเพื่อแลกกับใบเสร็จที่ออกโดยโจวเหวินหัว

หลังจากโอนเงินมัดจำเรียบร้อยแล้ว ก็ไม่มีความกังวลใด ๆ เกี่ยวกับการทำธุรกรรม และเย่หงก็มองหลินตงแตกต่างออกไปเล็กน้อย

ตามที่หลี่ปินบอก เด็กคนนี้สามารถควักเงินสดจำนวนมากเพื่อซื้อโรงแรมได้ ต้องเป็นลูกหลานของครอบครัวที่ซ่อนอยู่เหล่านั้นแน่นอน คนเหล่านี้เย่หงไม่ค่อยรู้เรื่องมากนัก พวกเขาค่อนข้างลึกลับและอำนาจสูงที่น่ากลัวเล็กน้อย ไม่ถึงระดับหนึ่งก็ไม่สามารถเข้าถึงได้เลย ว่ากันว่าคนเหล่านี้ไม่เพียงแต่มีเงินง่าย ๆ เท่านั้น

ในเวลานี้หลินตงกล่าวว่า "คุณเย่ ผมยังเป็นนักศึกษาอยู่ ไม่มีเวลามากในการส่งมอบ คุณไปหาพี่จ้าวซวนโดยตรงก็ได้ ต่อไปเธอจะเป็นผู้จัดการทั่วไปของที่นี่"

"ผู้จัดการโจว ทำตามที่คุณหลินบอก" เย่หงพูดกับโจวเหวินหัว

"ค่ะ ประธานเย่!"

จากนั้นเย่หงพูดกับหลินตงว่า

"คุณหลิน ตกลงกันได้แล้ว งั้นพวกเราก็ถือว่าเป็นเพื่อนกันแล้ว เรียกคุณเย่ห่างเหินเกินไป ผมชื่อเย่หง แก่กว่าคุณหลายปี ก็เอาเปรียบคุณหน่อย เรียกฉันว่าพี่เย่เป็นไง?"

"ในเมื่อพี่เย่พูดแบบนี้ งั้นคุณก็อย่าเรียกผมว่าคุณหลินเลย เรียกผมว่าหลินเถอะ!"

"ฮ่าฮ่า...ได้เลย หลินเป็นคนที่ร่าเริงจริง ๆ ต่อไปถ้าไปที่หูเฉิง ต้องติดต่อผมพี่เย่นะ เพื่อที่ผมจะได้แสดงความเป็นเจ้าบ้าน"

"พี่เย่ไม่ต้องกังวล ผมจะไปหาพี่แน่นอนเมื่อไปหูเฉิง" หลินตงกล่าว

พอเขาคิดว่าหวังลี่ลูกพี่ลูกน้องของครอบครัวน้าของเขาก็เรียนมหาวิทยาลัยที่หูเฉิงไม่ใช่เหรอ? อาจมีบางสิ่งที่ต้องการความช่วยเหลือจากเขาจริง ๆ ในอนาคต

"ถ้าอย่างนั้นพี่เย่จะไม่รบกวนคุณแล้ว ผมต้องรีบกลับไปหูเฉิงในช่วงบ่าย หลินจำไว้ว่าคุณต้องไปหาผมเมื่อไปถึงหูเฉิง ผมพี่เย่ถือว่าพอมีหน้ามีตาบ้างในหูเฉิง"

"แน่นอนแน่นอน"

เย่หงจากไปแล้ว คนที่ตามไปด้วยคือโจวเหวินหัวและหลิวซวน

จ้าวซวนอยู่ต่อโดยรู้ว่าต่อจากนี้ไปเธอจะต้องรับใช้เจ้านายที่อายุน้อยและอุกอาจที่อยู่ตรงหน้าเธอ

"พี่ซวน ต่อไปโรงแรมนี้ก็จะมอบให้คุณแล้ว" หลินตงพูดกับจ้าวซวนที่อยู่ต่อ

"ไม่ต้องห่วงประธานหลิน ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง บริหารโรงแรมให้ดีแน่นอน"

ห้องทำงานท่านประธานโรงแรมโกลเด้นลิฟ

เย่หงและหลิวซวนอยู่ข้างใน

"หลิวซวน โรงแรมกำลังจะเปลี่ยนเจ้าของแล้ว ถ้าคุณอยากอยู่ทำงานต่อ ผมสามารถบอกหลินได้ แม้ว่าจะไม่สามารถเป็นผู้จัดการทั่วไปได้ แต่ก็สามารถเป็นผู้จัดการแผนกได้"

พอหลิวซวนได้ยินว่าเย่หงอยากให้เขาอยู่เป็นผู้จัดการแผนกจริง ๆ เขาก็เสียหน้าไม่ได้ นอกจากนี้ สถานะของผู้จัดการแผนกและผู้จัดการทั่วไปนั้นแตกต่างกันมาก สวัสดิการยิ่งแตกต่างกันมาก จึงรีบพูดว่า

"ประธานเย่ คุณไปแล้ว ผมก็ไม่อยากทำงานที่นี่แล้ว ผมอยากติดตามคุณ"

"หลิวซวน ที่ฉันยังไม่มีตำแหน่งที่เหมาะสมกับคุณชั่วคราว ไม่งั้นฉันจะจ่ายเงินเดือนประจำปีของปีนี้ให้คุณ คุณก็หาทางอื่นเถอะ! เป็นไง?"

"ประธานเย่ สัญญาที่เราเซ็นไว้ยังอีกหลายปีนะ! คุณทิ้งผมไว้แบบนี้ไม่ได้!" หลิวซวนพูดอย่างกังวล

"หลิวซวน ฉันพูดถึงขนาดนี้แล้ว ทำไมคุณยังไม่เข้าใจอีก? ต้องให้ผมพูดให้เข้าใจเหรอ? คุณคิดว่าสิ่งที่คุณทำในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาผมไม่รู้เลยเหรอ? เพียงแต่คุณยังไม่ได้ล้ำเส้นผม ดังนั้นผมจึงปิดตาข้างหนึ่ง ถ้าจับไม่ปล่อยจริง ๆ สิ่งที่คุณทำไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ก็เพียงพอที่จะตัดสินคุณสิบปีแปดปีแล้ว"

พอหลิวซวนได้ยินเย่หงพูดแบบนี้ เหงื่อออกเย็นด้วยความกลัว หลายปีมานี้เขาคิดว่าสิ่งที่เขาทำค่อนข้างซ่อนเร้น และสำหรับโรงแรมที่มีรายได้หลายพันล้านต่อปี มันไม่สะดุดตาเลย ไม่คิดว่าเจ้านายจะรู้แล้ว