บทที่ 5

ทันทีที่เข้าไป หลินตงก็ตกใจมาก สมกับเป็นห้องราชา การตกแต่งหรูหราสุดขีด

หลินตงเดินไปที่หน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานที่สูงสามเมตรและยาวสิบกว่าเมตร มองทิวทัศน์ตรงหน้า กลับให้ความรู้สึกว่า "อยู่ในจุดสูงสุดมองดูภูเขาที่ดูเล็ก ๆ"

"คุณหลิน นี่คือราชาแห่งอาคาร 1 หน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานตรงหน้าคุณทำจากกระจกกันกระสุนนำเข้าจากต่างประเทศ มีความหนาสิบเซนติเมตรและไม่สามารถเสียหายจากขีปนาวุธธรรมดาได้ แถมยังโปร่งใสมากและไม่กระทบแสงแดดเลย หน้าต่างบานนี้ เพียงอย่างเดียวมีมูลค่ากว่า 10 ล้าน และโคมระย้าอันงดงามเหนือศีรษะของคุณนำเข้าจากฝรั่งเศสและสามารถเปลี่ยนสีได้มากกว่าสิบสี"

"นี่คือห้องครัว"

"นี่คือห้องนอน"

"นี่คือห้องหนังสือ"

"นี่คือห้องเก็บไวน์"

"นี่คือห้องน้ำ"

"นี่คือห้องรับแขก"

"นี่คือห้องสันทนาการ"

จากนั้นทั้งสองก็มาถึงชั้นที่ยี่สิบแปด

"ที่นี่มีสระว่ายน้ำในร่ม สามารถเปลี่ยนน้ำเป็นประจําทุกเช้า และน้ำที่เปลี่ยนเป็นน้ําปลอดเชื้อที่บริสุทธิ์ สามารถดื่มได้โดยตรง"

หลังจากชุยเจียพูดจบ เธอก็หยิบน้ำเข้าปากและจิบ จุดประสงค์คือทำให้หลินตงรู้สึกว่าน้ำสะอาดมาก

การดูบ้านของทั้งสองได้ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว

เมื่อออกจากบ้านหลังจากชมบ้านแล้ว ชุยเจียพูดกับหลินตงว่า "คุณหลิน คุณกลับไปพักผ่อนที่สำนักงานขายก่อน ฉันเช็ดพื้นเสร็จจะตามไป"

จากนั้นชุยเจียก็หยิบผ้าเตรียมเช็ดพื้น

"ไม่ต้องเช็ดหรอก ผมเอาบ้านหลังนี้"

มือของชุยเจียสั่นเทาเมื่อเธอได้ยินคำพูดของหลินตง

"หลิน...คุณหลิน เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?"

"ผมบอกว่าไม่ต้องเช็ดแล้ว ผมเอาบ้านหลังนี้"

"จริงเหรอ?"

"แน่นอน!" หลินตงตอบอย่างยืนยัน

"ขอบคุณค่ะ! คุณหลิน งั้นเราไปเดินเรื่องเอกสารกันเลย?" ชุยเจียถามอย่างตื่นเต้น

"ได้"

ทั้งสองกลับไปที่สำนักงานขาย

ชุยเจียรู้สึกไม่จริงเล็กน้อยระหว่างทาง

หลินตงอยากจะซื้อบ้านหลังนี้จริง ๆ

เมื่อกี้เธอคํานวณดูแล้ว บ้านหลังนี้มีราคารวมสามร้อยเก้าสิบแปดล้าน ค่าคอมมิชชั่นที่เธอจะได้รับคือสามล้านเก้าแสนแปดหมื่น เธอโตขนาดนี้ ไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อน เงินเหล่านี้เธอสามารถซื้อบ้านในเมืองเล็ก ๆ ของเธอได้สิบหลังแล้ว

อันที่จริงนี่คือเหตุผลว่าทำไมคนอย่างชุยเจียที่มาจากสถานที่เล็ก ๆ และเพิ่งเข้าวงการถึงเชื่อคำพูดของหลินตง ถ้าเป็นคนอื่นพวกเขาคงไม่เชื่อว่าหลินตง จะซื้อบ้านหลังนี้ คนที่ดูเหมือนคนจน จะมีสี่ร้อยล้านมาซื้อบ้านเหรอ? ตีพวกเธอให้ตายก็ไม่เชื่อ และแน่นอนพวกเธอจะไม่พาหลินตงมาดู

หลังจากกลับมาที่สำนักงานขาย ชุยเจียกําลังยุ่งอยู่กับการเตรียมสัญญาและโทรหาผู้จัดการ ผู้จัดการก็มาถึงพร้อมกับฝ่ายบัญชี

เมื่อการส่งมอบทั้งหมดเสร็จสิ้น ก็เย็นมากแล้ว แต่พนักงานของสำนักงานขายกลับไม่ได้จากไป พวกเขายากที่จะเชื่อว่าชุยเจียขายห้องราชาของอาคาร 1 ไปจริง ๆ

จนกระทั่งจ่ายเงินเสร็จพวกเธอจึงต้องยอมรับความจริงข้อนี้ ขณะเดียวกัน ในใจก็ยิ่งหลั่งเลือด สี่ล้านนะ นี่สี่ล้านนะ เมื่อกี้หลินตงยืนอยู่ในห้องโถงตั้งกี่นาทีก็ไม่มีใครขึ้นไปต้อนรับ ตอนนี้สี่ล้านเป็นของใครไปแล้ว

คนที่ชื่อพี่หลิวยิ่งแทบรอไม่ไหวที่จะตบตัวเองสองครั้ง สี่ล้านนะ ปีที่แล้วเธอดิ้นรนอยู่กับเศรษฐีพุงใหญ่เดือนหนึ่งถึงจะเซ็นสัญญาเพื่อขายบ้านราคาแปดแสน

ขยะแขยงทั้งเดือนถึงได้เงินแปดแสน แต่เมื่อกี้ชุยเจียใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็ได้เงินถึงสี่ล้าน ทำเอาหัวใจเธอแทบกระอักเลือด

หลินตงออกจากเจียงหนานแมนชั่นอินเตอร์เนชั่นแนล ก็โทรหาจ้าวซวนอีก ทานอาหารเย็นที่โรงแรม แล้วใช้เงินหมื่นกว่าเพื่อซื้อโทรศัพท์รุ่นใหม่ โทรศัพท์มือสองของเขาถูกเขาทิ้งลงในถังขยะโดยตรง

กลับไปที่ชั้นบนสุดอาคาร 1 เจียงหนานแมนชั่นอินเตอร์เนชั่นแนล ซึ่งเป็นบ้านของหลินตงแล้วและคาดว่าจะต้องอาศัยอยู่ที่นี่เป็นเวลานานในอนาคต

เขาโทรหาอาจารย์ที่ปรึกษามหาวิทยาลัยขอลาป่วยหลายวัน เรื่องที่หลินตงอาเจียนเป็นเลือดและช็อกที่โรงเรียนก็แพร่กระจายออกไป อาจารย์ที่ปรึกษาของเขาย่อมรู้ ดังนั้นจึงไม่ว่าอะไรหลินตง

หลินตงไม่อยากไปโรงเรียนในช่วงสองวันนี้ การกลับไปโรงเรียนจะต้องมีคนหัวเราะเยาะเขามากมายแน่นอน

รอพรุ่งนี้พี่ไปซื้อรถหรู ถึงตอนนั้นขับตรงไปที่โรงเรียน ดูว่าใครจะกล้าหัวเราะเยาะฉัน

เจียงซานทิ้งความสัมพันธ์สามปีของเราเพื่อกระเป๋าใบละหมื่นกว่า ๆ รอฉันขับรถสิบล้านกลับโรงเรียน ดูว่าเธอจะเสียใจไหม แม่งเอ๊ย

หลินตงนอนอยู่บนโซฟาหนังนำเข้า รู้สึกว่าชีวิตของคนรวยนั้น...สบายมาก

หลินตงดูหน้าจอที่อยู่ตรงหน้า

เจ้านาย: หลินตง

ยอดคงเหลือ: 9999999501986412