ตอนที่ 6 งานเลี้ยงกลางคืน

"ทำอะไรคะ แป้งยังไม่ทัน.."

"คุณแป้งครับ แล้วต่อไปต้องไปซื้ออะไรเพิ่มครับ"

"คุณชริณ ต่อไปแป้งอยากได้อันนี้ค่ะ"

เธอยื่นไอแพดไปให้เขาดู ชริณก็ก้มลงมาดูใกล้ๆ ทำให้เขากับเธอหน้าใกล้กันมากจนเตชินท์เริ่มกำหมัดเพราะความหงุดหงิด

"พึ่งบอกไปหยกๆ นี่จะยั่วโมโหงั้นเหรอ"

"นี่มันรูปปั้นหินกับก๊อกทองเหลือง ต้องไปที่ร้านแต่งสวนครับ แล้วก็รูปสีน้ำมันนี่ต้องไปแกลลอรี่ใกล้ๆ นี่งั้นเราไปกันก่อนดีมั้ยครับ"

"ดีค่ะ ไปเลยค่ะ จะได้ไม่เสียเวลา"

แป้งกับชริณเดินไปโดยไม่ทันรอเตชินท์ เขาชักจะเริ่มไม่พอใจมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วแต่ทำอะไรไม่ได้เมื่ออีกฝ่ายเป็นลูกค้า

เมื่อเขาเดินไปถึงรถตู้ก็พบว่าชริณได้ไปนั่งแทนที่เขาเรียบร้อยแล้วเพราะคุยกับแป้ง ทำให้เขาหงุดหงิดเพิ่มขึ้นไปอีก เมื่อต้องนั่งข้างหน้าคนเดียว

"ยังขาดอะไรอีกมั้ยครับแป้ง"

"อืม จะว่าอะไรมั้ยคะถ้าแป้งอยากได้ปลากัดสักสองตัว"

"คุณเอาปลากัดไปทำไม"

"โธ่บอสคะ บรรยากาศแบบวินเทจและในสวนไม่ควรจะขาดปลากัดนะคะ"

"ปลากัดเหรอ ตลาดสัตว์เลี้ยง ได้ครับไปกันครับแป้ง"

"เรียกแป้งเฉยๆ เลยงั้นเหรอ สนิทสนมกันมาแต่ชาติไหน"

เตชินท์ยังเดินตามพวกเขาไปเรื่อยๆ รอบนี้ชริณนั่งข้างหน้าเพราะต้องบอกทางคนขับ เขาเลยถือโอกาสเข้าไปนั่งเบียดกับแป้งที่เบาะกลางอีกครั้ง เธอก็ยังไม่สนใจเขาเหมือนเดิม เอาแต่เรียกชริณคุยเรื่องดีไซน์ในห้องนั้น

พวกเขาซื้อของเสร็จทั้งหมดก็เกือบจะบ่ายแล้ว เตชินท์จึงบอกว่าเขาจะมาใหม่ในวันพรุ่งนี้แทนเพื่อให้แป้งได้พัก เพราะจริงๆ แล้ววันนี้พวกเขาออกมา outing trip กัน ไม่ได้มาทำงาน

"ได้ครับๆ คุณเตชินท์ ผมขอบคุณมากๆ เลยนะครับที่พาคุณแป้งมาช่วยงานนี้ ถ้าไม่ได้พวกคุณผมปวดหัวแน่ๆ เอาเป็นว่าผมรอดูผลงานอยู่นะแป้ง พรุ่งนี้เจอกัน"

"ได้ค่ะพรุ่งนี้เจอกันค่ะ"

"ขอตัวก่อนนะครับ"

เขาเดินมาก่อนแต่ไม่เห็นว่าแป้งเดินตามมาจึงหันกลับไปดูพวกเขากำลังยกมือถือเพื่อจัดเก็บเบอร์ของอีกฝ่าย แต่แป้งที่ปิดมือถือไปแล้วเลยแค่บอกเบอร์ให้เขารู้และรีบเดินตามเตชินท์กลับมาที่รถ

"คุณทำอะไร ทำไมไม่รีบตามมา"

"อ่อ พอดีบอกเบอร์คุณชริณไว้น่ะค่ะ"

"คุณให้เบอร์ลูกค้าทำไม มีธุระอะไรทำไมต้องคุยโดยตรงกับเขา"

"บอสคะ แป้งเป็นอินทีเรียร์นะคะ ถ้าลูกค้าอยากได้หรือตกแต่งตรงไหนเพิ่มก็ต้องคุยกับแป้ง งานจะได้เสร็จเร็วๆ"

"งานเสร็จหรืออะไรเสร็จกันแน่"

"คุณว่าอะไรนะคะ"

"เปล่า"

"แต่แป้งได้ยิน"

"คุณได้ยินอะไรล่ะ"

"ช่างเถอะค่ะ อยากว่าอะไรก็ตามสบาย งานเสร็จก็พอแล้ว"

"ตอนมาไม่เห็นกระตือรือร้นแบบนี้ ตอนนี้กลับไม่อยากจะกลับ แถมอ่อยเบอร์ลูกค้าเสร็จสรรพ"

"บอสคะ นี่มันงานบริษัทคุณมั้ยคะ แล้วที่ทำอยู่นี่ไม่ใช่เพื่อบริษัทเหรอคะ แล้วคนที่ลากแป้งมาก็คือคุณ ข้อกล่าวหานี้สำหรับแป้งแล้วมันแรงไปนะคะ"

"คาดเข็มขัด!!"

แป้งสะดุ้งสุดตัวที่เขาตะโกนมา เธอไม่เข้าใจว่าเขาหงุดหงิดอะไรในเมื่องานก็ไปได้ดี ลูกค้าก็พอใจแล้วจะเอาอะไรอีก

นี่เธอเสียเวลาทั้งวันเพื่อมาแก้ปัญหาให้เขา ไม่ขอบคุณยังไม่ว่า แต่นี่กลับมาตะคอกใส่อีก เธอได้แต่นั่งน้อยใจไปตลอดทางโดยไม่พูดอะไรกับเขาอีกจนถึงโรงแรม