ตอนที่ 7 "ผมลืมกินคุณไงล่ะ"

แป้งวางแก้วลงกับโต๊ะพร้อมกับหันไปมองที่ประตู ทั้งคู่เดินเข้างานราวกับคู่บ่าวสาวที่เดินเข้างานเลี้ยงฉลองแต่งงานก็ไม่ปาน

"หึ เป็นไงล่ะบอสแก ควงนางแบบดังซะด้วย"

แป้งยกแก้วแชมเปญขึ้นมาดื่มจนหมด เธอไม่จำเป็นต้องใส่ใจเขาอีก แค่คืนเดียวจะมีอะไรเกิดขึ้นได้ เขากับเธอแค่เจ้านายกับลูกจ้าง เขามีสิทธิ์จะทำอะไร พาใครมาก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอเสียหน่อย เขาเดินผ่านพวกเธอไป

แป้งไม่ได้มองเขาเธอนั่งจิบไวน์ไปเงียบๆเตชินท์มองไปที่แป้งที่วันนี้ดูสวยเซ็กซี่สะดุดตาเขาอีกเช่นเคยเพียงแต่ว่าเธอไม่สนใจเขาเลยแม้ว่าเขาจะลงทุนพา ณิชามาควงออกงานด้วยในคืนนี้

"แป้งๆๆ แกกินข้าวก่อนอย่าเอาแต่ดื่มสิ"

"อืม ไม่เมาหรอก ฉันจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเมาแบบเมื่อคืนอีกแล้ว"

"กินข้าวเสียหน่อย"

แป้งพยายามกินข้าวตามที่เนยบอก แต่กินเท่าไหร่ก็แทบจะกินไม่ลง รอบๆตัวมีแต่คนสนุกสนานกัน รางวัลแจกไปกว่าครึ่งแล้วจนถึงรางวัลที่ทุกคนรอคอยคือป๊อบปูล่าโหวตซึ่งก็ไม่เกินความคาดหมายของทุกคน

"รางวัลป๊อบปูล่าโหวตในปีนี้ได้แก่ คุณอโนทัย ผู้จัดการฝ่ายออกแบบของเรานั่นเอง ยินดีกับคุณเนยด้วยคร๊าบบบ"

"วู๊ววๆๆ เนยสุดยอด เลิศมาก"

แป้งและทีมออกแบบส่งเสียงตะโกนด้วยความดีใจ เนยเดินไปรับรางวัลกับเตชินท์ และหลังจากงานก็เลี้ยงก็ดำเนินต่อ แป้งและเนยเริ่มออกสเต็ปเต้นเซ็กซี่ตามสใตล์ของพวกเธอ

ทีมออกแบบดูจะเป็นทีมที่สนุกกว่าเพื่อนเพราะมีแต่คนที่โดดเด่น หน้าตาดีมีฝีมือ สายตาของเตชินท์อยู่ที่สาวสวยที่สวมชุดเกาะอกสีแดงรัดรูปสั้นที่เต้นอยู่บนเวทีกับเนยเพื่อนสนิทอย่างสนุกสนานจนณิชาเริ่มไม่พอใจ

"พี่เตชินท์คะ อย่าเอาแต่ดื่มสิคะ เราไปหาที่เงียบๆคุยกันดีกว่ามั้ย"

เธอเริ่มลูบคอของเขาอย่างยั่วยวนเพราะปกติหลังงานเลี้ยงแล้วเธอกับเขามักจะเปิดห้องเพื่อดื่มกันต่อและจบที่เรื่องบนเตียง แต่วันนี้เขาแทบไม่สนใจเธอเลย ตั้งแต่เดินเข้างานมา ตาของเขาก็มองไปทั่วๆงานและมักจะเหม่อลอยและมองไปทุกที่ไม่รู้ว่ามองไปที่ไหน ณิชาเริ่มจะไม่พอใจกับท่าทีของเขา

"พี่เตชินท์คะ ถ้าพี่ไม่สนใจณิชาอีก ณิชาจะงอนแล้วนะ"

"เธอเป็นใคร"

"อะไรนะคะ"

"ฉันถามว่าเธอเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมางอนฉัน"

"พี่เตชินท์ ก็เราเป็น...."

เธอพูดไม่ได้ แม้ว่าเธอจะร่วมหลับนอนกับเขาหลายครั้งแต่เขาไม่เคยจูบหรือแม้กระทั่งเล้าโลมเธอก็ไม่เคย และเขาก็ไม่เคยมอบสถานะใดๆให้กับเธอมากกว่าผู้ร่วมงานกันและลูกจ้าง

เมื่อเสร็จงานเขาก็จะจ่ายเธอด้วยเงินก้อนโต ทุกครั้งที่นอนกับเขาก็เช่นกัน

"พี่เตชินท์ ที่นี่ไม่มีอะไรน่าสนุกแล้ว ณิชาเริ่มง่วงแล้วด้วย เราขึ้นห้องกันดีมั้ยคะ"

"ง่วงแล้วเหรอ"

"ค่ะ ไปกันเถอะค่ะ"

"ชานนท์ พาคุณณิชาไปนอนทีสิ"

"ครับบอส"

"พี่เตชินท์ไม่ไปด้วยกันเหรอคะ"

"ไม่ล่ะ งานยังไม่เลิก ผมเป็นบอสจะไปก่อนได้ยังไง คุณไปก่อนเถอะ"

"รีบตามมานะคะ"

เธอก้มลงหอมแก้มเขา แป้งทันเห็นภาพนั้นพอดี เขาไม่สนที่ณิชาทำ สายตาเขามองมาที่แป้งที่กำลังเต้นอยู่บนเวทีกับเนย ณิชาถูกชานนท์พาไปแล้ว เขาเปิดห้องให้เธออีกห้องหนึ่งซึ่งเธอเองก็ไม่รู้ว่าคืนนี้เขาจะไม่นอนกับเธอเหมือนเคยอีกแล้ว

"เนย เหนื่อยแล้วอ่ะ ไปนอนกันเถอะ"

"ได้สิ แต่ห้องแกอยู่คนละห้องกับฉันนะ"

"แกไปส่งฉันหน่อยสิ ฉันกลัวเข้าห้องผิดอีก"

"ได้ ไปสิ"

ทั้งคู่เดินกลับห้อง เตชินท์เมื่อเห็นพวกเธอเดินออกมาจากงานเลี้ยงจึงได้ลุกตามออกมาและเดินตามไปเงียบๆโดยที่พวกเธอไม่รู้ตัวเพราะคิดว่าเขาไปกับณิชาไปแล้ว

"ถึงแล้วๆ เข้าไปดีๆ เจอกันพรุ่งนี้นะ"

"โอเค ขอบใจนะเนย"

เนยเดินออกไปแล้วเขาจึงเดินออกไปจากห้องของเขาและเดินไปที่ห้องหนึ่งห้าศูนย์สี่ของแป้งและเคาะประตู

"อืมม มาแล้ว เนยเหรอ แกลืมอะไรอ่ะ"

แป้งคออ่อนมากเพียงไวน์ไม่กี่แก้วเธอก็เมาแล้วตอนนี้จึงแทบจะไม่มีแรง เธอเดินออกมาเปิดประตูพร้อมกับชุดคลุมอาบน้ำสีขาว เมื่อเปิดประตูได้ แรงผลักก็มากจนเธอเซเกือบจะล้ม

"ไอ้เนย ทำไมผลักแรงจังล่ะ ตกใจหมดเลย"

"คุณเมาอีกแล้วเหรอ"

"อืม แกลืมอะไรล่ะ ฉันกำลังจะอาบน้ำ ยังไงออกไปก็ปิดประตูด้วยนะ"

"ผมลืมกินคุณไงล่ะ"

"หืมม ว่าไงนะ อ๊ะ นี่อะไรน่ะ อ๊าา อย่านะ อื้มม"

มือใหญ่ของเขาเริ่มล้วงเข้าไปยังใจกลางตัวของแป้งปากของเขากำลังจูบเธออย่างกระหายเพราะอยากทำแบบนี้ตั้งแต่เห็นชุดเซ็กซี่นั่นแล้ว