บทที่ 311 ท่านเซี่ยโมโหมาก จะให้เซิงเซิงอ่อนข้อก่อน

รอจี้ยู่ถิงหลับสนิทแล้ว

เซิงเกอค่อยๆ จัดแจงเขาให้นอนบนเตียงคนไข้อย่างระมัดระวัง ห่มผ้าอย่างดี แล้วออกจากห้องอย่างเบามือเบาเท้า ไปหา ยี่จื่อหมิง

“ด็อกเตอร์ ในเมื่อห้องทดลองได้รับยาสีน้ำเงินหลอดนี้แล้ว งั้นสามารถใช้ส่วนผสมของยานี้ เลียนแบบประเภทเดียวกัน หรือว่าพัฒนายาแก้ไวรัสออกมา!”

ยี่จื่อหมิงสีหน้าจริงจัง เงียบอยู่ครู่หนึ่ง ถึงส่ายหน้า “ในยานี้มีส่วนผสมหลายอย่าง ห้องทดลองไม่มีข้อมูลใดๆ ผมสืบค้นแล้ว ไม่เหมือนกับยาของประเทศฮั๋ว”

เขาหยุดชะงัก แล้วพูดต่อ: “S404 ยาชีวเคมีไม่ใช่ยาแก้พิษธรรมดาทั่วไปรักษาได้ ถ้าหากหนิงเฉิงซู่สามารถนำยาแก้พิษที่รักษาตรงจุดออกมาได้ ต้องไม่ใช่ของประเทศของพวกเราแน่นอน อีกอย่างในยามีเทคนิคสำคัญ”

แต่นี่คือการคาดเดาของเขา ในเมื่อไม่เห็นยา คำพูดนี้ก็ไม่แน่นอน

เซิงเกอครุ่นคิดอย่างละเอียด

เธอวางแผนที่จะสังเกตอาการของจี้ยู่ถิงหลังจากใช้ยาสีน้ำเงินก่อน อีกระยะหนึ่งค่อยพิจารณารับมือหนิงเฉิงซู่ต่อ

...

การนอนหลับครั้งนี้ของจี้ยู่ถิงหลับไปหนึ่งวันหนึ่งคืน

รอให้เขาตื่นมาอีกครั้ง ยี่จื่อหมิงทำการตรวจสอบร่างกายของเขาทันที

จี้ยู่ถิงให้ความร่วมมือมาก แต่สีหน้ากลับเย็นชามาก แม้กระทั่งไม่เงยหน้ามองเซิงเกอเลยด้วยซ้ำ

ร่างกายของเขาดูดซึมยาได้ดีมาก โรคเสื่อมหายไปหมดแล้ว อาการเจ็บหัวใจก็หายแล้ว กระทั่งการแพร่กระจายของไวรัสก็ลดต่ำลงกว่าเมื่อก่อนไม่น้อย

ทุกคนเซอร์ไพรส์มาก มีเพียงจี้ยู่ถิงเท่านั้นที่ใบหน้าไม่มีอารมณ์ใดๆ

ตอนที่กลับ รังรักยู่เซิง

เซิงเกอเตรียมประคองเขา เขากลับหลบออก สีหน้าเรียบเฉย

“ไม่ต้อง ผมร่างกายฟื้นคืนสภาพเดิม ไม่จำเป็นต้องประคองแล้ว”

มองดูแผ่นหลังสูงใหญ่ที่เข้าไปในวิลล่าเพียงลำพัง เซิงเกออึ้งอยู่กับที่

ซื่อเหนียนเข้าใกล้เธอเงียบๆ ปลอบเสียงเบา “คุณเซิงเกอวางใจได้ครับ ท่านเซี่ยเขาก็นิสัยแบบนี้ แต่ไหนแต่ไรไม่มีคนกล้าบีบบังคับให้เขาทำเรื่องอะไรได้ ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ในใจของเขามีหนาม เดาว่าไม่สบอารมณ์สองสามวันก็หายแล้วครับ”

“ฉันรู้”

เซิงเกอเงียบไม่พูดตามเข้าไปในวิลล่า จี้ยู่ถิงขึ้นไปชั้นบนโดยตรง แล้วปิดประตู

ไม่ได้พูดกับเธอสักประโยค

ในใจเซิงเกอรู้สึกไม่สบอารมณ์นิดหน่อย แต่กลับไม่พูดอะไร เธอเงียบเชียบกลับไปที่ห้องของตัวเอง

เช้าตรู่วันต่อมา

เธอถูกเสียงดังในสวนทำให้ตื่น

เมื่อเดินไปดูที่ระเบียงเล็ก

จี้ยู่ถิงสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำบางตัวเดียว ม้วนแขนเสื้อขึ้น เผยลำแขนที่กำยำล่ำสัน

เขาคล้อยตามน้ำค้างยามเช้าบนใบไม้ กำลังฝึกซ้อม ตีหมัดรวมชุดที่แคล่วคล่องหนึ่งชุด

ใบหน้าหล่อเหลานั้น เหมือนกับฟื้นคืนความเย็นชาในอดีต เต็มไปด้วยความแปลกแยก

เซิงเกอตั้งอกตั้งใจมองดูแผ่นหลังที่คล่องแคล่วของเขา จำเป็นต้องปรบมือชื่นชม

จี้ยู่ถิงได้ยินเสียง หยุดการเคลื่อนไหวบนมือ กลับไม่หันหน้ากลับไปมองเซิงเกอตรงระเบียง แต่เข้าไปในวิลล่า สวมชุดสูทที่แขวนอยู่ที่ทางเดินเข้าห้องรับแขก แล้วออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

เซิงเกอยังคงยืนอยู่ตรงระเบียง มองดูเขาออกจาก รังรักยู่เซิง

นี่เป็นครั้งแรกที่จี้ยู่ถิงทำสงครามเย็นใส่เธอนานขนาดนี้

เธอมือซุกในเสื้ออย่างสบายๆ ยิ้มอย่างขี้เกียจ

เธอจะรอดู จี้ยู่ถิงครั้งนี้จะอดทนได้นานแค่ไหน

…

เพิ่งถึงจี้ซื่อกรุ๊ป จี้ยู่ถิงที่นั่งลงบนเก้าอี้ ก็ได้ยินเสียงซื้อเหนียนเคาะประตูอย่างร้อนรนเหมือนถูกไฟจี้

“BOSS หนิงเฉิงซู่หายไปแล้วครับ!”

“เป็นเพราะอะไร?”

“ผู้คุมถูกทำให้สลบ พาหนิงเฉิงซู่ที่ถูกเครื่องทรมานทรมานจนเหลือเพียงลมหายใจสุดท้ายหนีไป รอให้ตอนเช้าชีเหนียนพาคนไปตรวจดู คราบเลือดในห้องแห้งแข็งหมดแล้ว เดาว่าหนีออกไปหนึ่งวันแล้ว”

จี้ยู่ถิงสีหน้าเคร่งขรึม

สามารถทำให้ผู้คุมห้องสอบสวนพิเศษสลบได้ ไม่ใช่คนธรรมดาสามารถทำได้ นอกจากคนคุ้นเคยในสำนักงาน