บทที่ 316 ถึงแม้จะลำเอียงรัก แต่ก็ไม่ส่งผลต่อเรื่องขุดคุ้ยบัญชีเก่า

ความทุกข์ใจ ความเข้าใจผิด และความปวดใจปะทุเข้ากลางใจเธอไม่ยั้ง

ช่างเถอะ แล้วแต่เขาแล้วกัน

เธอถอนหายใจยาวๆ หนึ่งเฮือก ตบมือของเขาที่กำลังโอบเอวเธออยู่เบาๆ

“ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น ฉันไม่ทิ้งคุณไปไหนหรอก ไม่ทำตลอดไป”

เธอหมุนกาย จี้ยู่ถิงก็รีบอ้าแขนกอดเธอ ใบหน้าแนบข้างเอวเธอ เปรยเสียงแผ่วเบา“งั้น...คืนนี้นอนกับผมได้ไหม? ไม่ต้องแยกห้องนอน...”

“ได้ ไม่แยกห้องนอน นับจากคืนนี้เป็นต้นไป ฉันจะนอนกับคุณทุกคืน แล้วจะกล่อมคุณนอนด้วย ดีไหม?” เธอลูบผมสั้นของเขา

จี้ยู่ถิงพยักหน้าเบาๆ

เซิงเกอหยิบชุดนอนที่เขาซ่อนใต้หมอนออกมา จากนั้นก็ใส่ให้เขา“ตอนนี้คือฤดูหนาวนะ แล้วคุณก็พึ่งจะหายดีนิดหน่อย อย่านอนตัวเปลือยสิ ไม่งั้นจะเป็นหวัดเอา”

จี้ยู่ถิงมุดเข้าไปในอ้อนแขนเธออย่างพึงพอใจ เมื่อได้กลิ่นหอมเฉพาะตัวที่ซอกคอของเธอ ความว้าวุ่นและความกังวลใจต่างๆก็เลือนหายไม่น้อย

เซิงเกอปิดไฟ กอดเขานอน ซึ่งไม่ได้มีแบบนี้มานานมาแล้ว

หัวพึ่งถึงหมอนไม่นาน เซิงเกอก็เริ่มรู้สึกง่วง

ในขณะที่เธอกำลังนอนสะลึมสะลืออยู่ ก็ต้องตื่นด้วยเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น

เวลานี้ สายตาพร่ามัวของเธอปรับตัวเข้ากับแสงมืดสลัวได้แล้ว เห็นใบหน้าจี้ยู่ถิงนอนทับแขนเธอเล็กน้อย

เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เมื่อจับแก้มของจี้ยู่ถิง ปลายนิ้วก็สัมผัสโดนหยาดน้ำที่ขนตาเรียวยาวของเขา

“พี่ยู่? ทำไมอยู่ดีๆก็เสียใจขึ้นมาล่ะ?”

จี้ยู่ถิงกอดเธอแนบแน่นกว่าเดิม เอ่ยเสียงสะอื้นไห้ว่า“เซิงเซิง ผมก็ไม่รู้ว่ารอยจูบบนตัวมาจากไหน ผมรู้เพียงว่าตัวเองสมควรตาย แต่คุณไม่ทิ้งผมไปนะ……”

ที่แท้ก็คิดเรื่องนี้อยู่นี่เอง

เมื่อรู้จุดเปราะบางของเขา เซิงเกอก็รู้สึกผิดในใจ

อยากบอกความจริงกับเขา ทว่าก็ไม่รู้ควรเริ่มพูดจากตรงไหนก่อน

ถ้าเขารู้ว่าตัวเองโดนกลั่นแกล้ง คงจะโมโหน่าดู？

หลังจากที่ครุ่นคิดสักพัก เธอก็ยื่นฝ่ามือตบหลังเขาเบาๆ ปลอบใจเขาเสียงต่ำว่า

“ไม่หรอก ฉันไม่ทอดทิ้งคุณอยู่แล้ว นอกจากคุณ ลู่เซิงเกออย่างฉันก็จะไม่เอาใครทั้งนั้น”

“คุณคือหนึ่งเดียวที่ฉันลำเอียงรัก”

เซิงเกอจูบเบาๆที่เปลือกตาเขา

เลียนแบบท่าทางของเขาเมื่อก่อน จูบให้คราบน้ำตาที่ขนตาหายไป

จี้ยู่ถิงค่อยๆรับรู้ถึงความรักจากเธอ ทว่าในใจยังคงรู้สึกกังวลเช่นเดิม

“ถ้าคุณติดใจเรื่องคืนนี้ คุณด่าผมทุบตีผมก็ได้ ผมยอมรับการลงโทษ แต่คุณอย่าทำเย็นชา ไม่พูดไม่จากับผมนะ มันทรมานมาก”

เซิงเกอหยุดการกระทำ พลางมุ่ยปาก น้ำเสียงเริ่มเคร่งขรึมขึ้น

“คุณยังมีหน้ามาพูดอีก? ครั้งก่อนใครเป็นคนบอกจะถอนหมั้นกับฉัน บอกว่าเบื่อแล้ว ใครเย็นชาใส่ฉันก่อน? แล้วครั้งนี้ใครฉีดยาบูลโพชันเสร็จก็ไม่แยแส ไม่พูดคุยกับฉันสองวัน?”

จี้ยู่ถิง“……”

ศึกนี้เขาแพ้อย่างราบคาบ

เขาพูดเสียงน้อยใจเบาๆ“ตกลงกันแล้วว่าจะไม่ขุดบัญชีเก่ามาพูดไม่ใช่หรือ？”

เซิงเกอหัวเราะคิกคัก ความอ่อนโยนถูกความหดหู่ใจของช่วงนี้มาเข้าแทนที่

ถึงเธอจะลำเอียงรักแต่เขา ทว่าก็ไม่ใช่อุปสรรคขวางกั้นการขุดบัญชีเก่า

“เมื่อกี้คุณพูดเรื่องเก่าได้ งอนใส่ฉันได้ แล้วทำไมฉันจะทำไม่ได้? วางเรื่องถอนหมั้นก่อนก็ได้ แต่สองวันก่อนคุณเย็นชาใส่ฉัน มันพึ่งจะเกิดขึ้นนะ?”

“……”

ใครบางคนมุดเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่ม ไม่อาจโต้แย้งใดๆ

เซิงเกอยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ช่วงก่อนเขาไม่สบาย เธอจึงไม่กล้าคิดเรื่องขุ่นเคืองใจ ทว่าตอนนี้สุขภาพเขาดีขึ้นเป็นกอง ถึงเวลาคิดบัญชีแล้วไหมล่ะ？

ไม่สั่งสอนเขา คาดว่าคืนนี้คงผ่านไปยาก

เธอดีดตัวลุกขึ้นนั่ง จากนั้นก็เปิดไฟ ช้อนตามองเขา“เมื่อกี้คุณบอกว่ายอมให้ทุบตีใช่ไหม？”

จี้ยู่ถิง“……”

ห้านาทีต่อมา