บทที่ 315 พี่ยู่เป็นฝ่ายอ้อนวอนขอโดนรังแก

“พูดมาหน่อย”

ซื่อเหนียนแนบข้างหูเขาทันที แล้วพูดเสียงเบาสองสามประโยค

เขาครุ่นคิด รู้สึกว่านี่เป็นความคิดที่ไม่เลว แล้วลุกขึ้นโดยไม่ลังเล “ไป กลับ รังรักยู่เซิง!”

“ครับ!”

ซื่อเหนียนตามไปเงียบๆ

เพิ่งเดินถึงทางเข้า จี้ยู่ถิงก็นึกอะไรขึ้นได้ ความโมโหตลบไปทั่ว “หย่าเกอคนนั้น น่าเกลียดจริงๆ! ล้มเลิกพรีเซนเตอร์ของเธอ ใช้เส้นสายของจี้ซื่อกรุ๊ป ตัดทรัพยากรกับประกาศทั้งหมดที่มีในมือเธอ ฉันต้องให้เธอชดใช้ค่าผิดสัญญาจนมืออ่อน กัดก้อนหมั่นโถวสักเดือนหนึ่ง!”

“BOSS...” ซื่อเหนียนรู้สึกหวาดผวา

คุณ หย่าเกอคนนี้ ครั้งนี้แบกรับความผิดแทนคนอื่นจริงๆ!

จี้ยู่ถิงหรี่ตาเย็นชาอย่างอันตราย “นายอยากสงสารคนสวย? งั้นค่าผิดสัญญาของเธอ หักจากเงินเดือนและโบนัสของนาย?”

พูดจบ เขาแสดงความไม่พอใจ ขายาวก้าวออกจากคัลเลอร์เวิลด์ บาร์อย่างรวดเร็ว

ซื่อเหนียนไม่เห็นใจทันที ตามรอยเท้าของเขาไป “อย่าสิครับBOSS! เธอไม่มีความสามารถในการแยกแยะจริงๆ ควรจะสั่งสอนสักยก! ผมคิดสมองเกือบแตก ช่วยคุณออกความคิดนะครับ ผมคือคนที่สร้างประโยชน์นะครับ คุณทำแบบนี้ต่อผมไม่ได้!”

ทั้งสองกลับ รังรักยู่เซิงเงียบๆ

ประตูห้องของเซิงเกอปิดอยู่ แถมล็อกแล้ว

จี้ยู่ถิงดวงตาหมดหวัง กลับไปที่ห้องก่อน แล้วล้างตัวเองให้สะอาด

รอให้มีเสียงน้ำซู่ซ่าดังมาจากห้องน้ำเล็กๆ ของห้องด้านข้างของเซิงเกอ เขาถึงได้ข้ามระเบียงห้องของเซิงเกอเข้าไปพร้อมซื่อเหนียน

เขาถอดชุดคลุมนอน แอบอยู่ด้านล่างหมอ จากนั้นเลิกผ้าห่มอย่างเบามือเบาเท้า เปลือยกายนอนเข้าไป

ซื่อเหนียนหยิบกุญแจมือออกมาอย่างชักช้า ถูกเขาจ้อง แล้วทำปากตำหนิไร้เสียง “การกระทำเร็วหน่อย!”

“ครับครับครับ!”

ซื่อเหนียนใส่กุญแจมือแต่ละข้างล็อกไปที่เสามุมหัวเตียงสองข้าง วางเป็นตัวอักษรรูปคนกางแขนขา จากนั้นก็ล็อกเท้า กุญแจถูกซ่อนอยู่ใต้โคมไฟหัว

ท่าทางบอบบางแบบนี้ ร่างกายที่ทำให้คนน้ำลายไหล และยังมีใบหน้าที่ไม่มีใครเทียบได้!

ภาพช่าง...

อย่าว่าแต่เซิงเกอเลย แมม้แต่ซื่อเหนียนยังกลืนน้ำลาย รู้สึกทนไม่ได้เล็กน้อย!

เสียงน้ำในห้องน้ำหยุดแล้ว

เมื่อเห็นว่าเซิงเกอใกล้จะออกมาแล้ว จี้ยู่ถิงพูดทำปากอย่างรีบร้อน“เข็มขัดเข็มขัด! อยู่บนราวแขวนเสื้อผ้า เร็ว!”

ซื่อเหนียนรีบพยักหน้า หยิบเข็มขัดบนราวแขวนเสื้อผ้าอย่างเบามือเบาเท้า วางขวางข้างปากของจี้ยู่ถิง ให้เขาใช้ฟันคาบไว้

ทำทุกอย่างเสร็จ จี้ยู่ถิงใช้สายตาบอกเขา “ไสหัวไป! เร็วๆ เลย!”

ซื่อเหนียนหยิบผ้าห่มปิดเขาไว้ทันที แม้แต่หัวก็ซ่อนอยู่ในผ้าห่ม จากนั้นก็ปิดไฟ

รอเซิงเกอออกมาจากในห้องน้ำ ซื่อเหนียนทำเสร็จพอดี แสร้งทำเป็นข้ามออกจากระเบียงเล็ก

ใบไม้ที่อยู่นอกหน้าต่างถูกลมพัดปลิว พัดจนปลิวเบาๆ

เซิงเกอไม่ได้รีบร้อนเปิดไฟ เช็ดผมเปียกด้วยผ้าขนหนูไปด้วย เดินไปข้างหน้าต่าง ล็อกหน้าต่าง ปิดผ้าม่านไปด้วย

ภายในห้องมืดสนิทในทันที กลับปะปนด้วยบรรยากาศที่ไม่เหมือนปกติ

เซิงเกอแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไร ไปเป่าผมในห้องน้ำจนแห้งก่อน ใบหน้าบำรุงผิวหน้าอย่างประณีต ปล่อยจี้ยู่ถิงกว่าครึ่งชั่วโมง

จี้ยู่ถิงที่ซ่อนอยู่ในผ้าห่ม เริ่มจากหัวใจที่เพิ่มความเร็ว แทบจะตึงเครียดจนระเบิด จนตอนหลังลมหายใจค่อยๆ สงบลง

เดิมทีคืนนี้เขาดื่มเหล้าอยู่แล้ว ผ้าห่มแสนสบายห่มอยู่บนตัว คลื่นความง่วงได้พัดผ่านประสาทของเขา

ในตอนที่เขาใกล้จะหลับ โคมไฟตรงโต๊ะหัวเตียงถูกคนเปิดขึ้น ผ้าห่มที่ห่มอยู่บนตัว ก็ถูกเลิกออก

ลมเย็นพัดเข้ามา หนาวจนกล้ามเนื้อของเขาสั่นเทา

เขาขนตาสั่น ในตอนที่ผ้าห่มถูกเลิกออก สบตาเข้ากับดวงตาที่ใสกระจ่าง

“นายอยู่บนเตียงฉันได้ยังไง?”

แม้ว่าเซิงเกอจะมีการเตรียมใจอยู่แล้ว ก็ยังถูกท่าทางแบบนี้ของจี้ยู่ถิง ทำให้ตกใจ

ในปากของเขาคาบเข็มขัด ดวงตาสีดำเข้มอย่างที่ผ่านมาสว่างเป็นประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความน่าเอ็นดู ในสายตาเหมือนกับยังเขียนว่า ‘รีบมาจัดการผม’ อย่างตื่นเต้น

ใบหน้าหล่อเหลานั้น การแสดงออกกลับซื่อบื้อจนน่ารักอย่างบอกไม่ถูก

อีกอย่าง เขาในฐานะหัวหน้าสำนักงานสอบสวนแห่งชาติ กลับถูกกุญแจคุมขังอยู่บนเตียงของเธอ แถมยังเปลือยกาย