ตอนที่ 84
บทที่ 314 เธอจะเป็นราชินีของจี้ยู่ถิง
October 31, 2026
ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยด้านนอก ซื่อเหนียนตื่นตระหนกก่อน “BOSS คุณเซิงเกอมาแล้ว!”
“ขวางประตูไว้ อย่าให้เซิงเซิงเข้ามา!”
จี้ยู่ถิงออกคำสั่งไปด้วย หยิบทิชชูเปียกบนโต๊ะ เช็ดรอยบนร่างกายอย่างร้อนรนไปด้วย
เขาถูผิวหนังอย่างแรงด้วยสายตาเหี้ยมโหด แทบอยากจะถลกหนังชั้นนี้ออก
นอกประตู เสียงของเซิงเกอดังขึ้นอีกครั้ง “พี่ยู่ เปิดประตู”
ซื่อเหนียนหลังดันประตู ใบหน้าเป็นทุกข์ “BOSS ผมใกล้ทนไม่ไหวแล้ว!
“ทนไม่ไหวก็ต้องทน!” จี้ยู่ถิงยิ่งอยู่ยิ่งลนลาน รู้สึกตัวเองไร้ค่า “แม่งมึงผิดปกจริงๆ ทำไมถึงเช็ดไม่เกลี้ยง!!”
เซิงเซิงเห็นแย้ง จะคิดกับเขายังไง!!
หลักฐานวางเปลือยอยู่บนร่างกาย เธอจะเชื่อความบริสุทธิ์ของเขาไหม?
แม่งมึง เขาไม่บริสุทธิ์ เขาสกปรกแล้ว เซิงเซิงจะไม่ต้องการเขาแน่!!
เขาหางตาแดง คนทั้งคนใกล้จะบ้าคลั่ง
ซื่อเหนียนมองดูท่าทางโมโหจนจะระเบิดของเขา ในใจไว้อาลัยแทนเขาเงียบๆ
“BOSS! ผมใกล้จะไม่ไหวแล้ว!”
ซื่อเหนียนก้าวไปข้างหน้า โซเซสองสามก้าวถึงยืนนิ่ง ท่าทางเหมือนด้านหลังมีคนถีบประตู
ในตอนที่ประตูเปิดออก
สมองของจี้ยู่ถิงว่างเปล่า สายตาพุ่งตรงไปที่ห้องน้ำเล็กๆ ที่พร้อมอยู่ในห้องส่วนตัวอย่างร้อนรนโดยไม่มีทางเลือก
...
ในตอนที่เซิงเกอเข้ามา
ชายหนุ่มที่เดิมทีอยู่บนโซฟา เหมือนกับลมวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว แล้วล็อกประตู
ด้วยความเร็ว เซิงเกอจึงเห็นเพียงเงา
เธอถูกทำให้ยิ้มแล้ว แกล้งทำไม่รู้ ถามซื่อเหนียน “พี่ยู่ล่ะ?”
ซื่อเหนียนเกาหัว แสร้งทำเป็นมึนงง แสดงเป็นสายลับในสายลับ
“เอ๋ นายท่านเมื่อครู่ยังอยู่ตรงนี้ ผมอาจจะดูผิด เขาอาจจะออกไปแล้ว”
เซิงเกอน้ำเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย “หือ? ทางที่ฉันผ่านมา ทำไมถึงไม่เห็นเขา?”
“หรือว่านายท่านไปห้องน้ำแล้ว ไปทางตรงข้ามกัน”
เซิงเกอประหลาดใจ “ห้องส่วนตัวมีห้องน้ำไม่ใช่เหรอ?”
ในตอนนี้ จี้ยู่ถิงที่อยู่ในห้องน้ำเล็กได้ยินคำพูดนี้ กลั้นหายใจทันที
เขาแผ่นหลังดันประตู ยังแอบต่อสู้กับรอยลิปบนใบหน้าและลำคอ
ถูจนผิวแดงแล้ว รอบลิปจางลงแค่นิดเดียว
สมควรตาย!
ลิปสติกขยะยี่ห้องไหน ถึงได้เช็ดไม่สะอาด!
พรุ่งนี้จะให้ผู้ผลิตไร้จรรยาบรรณรายนี้ล้มละลาย!
เขากำลังครุ่นคิดอย่างฉุนเฉียว ด้านนอกมีเสียงหมุนลูกบิดดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงเคาะประตู
“ประตูล็อก? พี่ยู่นายอยู่ข้างในไหม?”
จี้ยู่ถิงไม่ออกเสียง มือที่เช็ดรอยลิปก็ไม่กล้าขยับ กลัวถูกได้ยินการเคลื่อนไหว
แต่ว่าเซิงเกอแนบประตูกระจกบางๆ รู้สึกถึงการหายใจเร็วตรงหน้าอกของเขา แม้แต่แผ่นหลังยังขึ้นลง สะเทือนจนประตูสั่นเล็กน้อย
นี่ร้อนใจจนหวาดกลัวแล้ว?
เธอหัวเราะพรืดเงียบๆ ปรับอารมณ์ ถึงได้พูดด้วยน้ำเสียงเป็นจริงเป็นจัง “ซื่อเหนียน พี่ยู่คืนนี้ดื่มเหล้าเยอะมากใช่ไหม? เขาเมาล้มไปในห้องน้ำหรือเปล่า?”
“นี่...”
เซิงเกอเคร่งขรึม พูดจริงจัง “ก่อนหน้านี้ฉันเห็นคนที่เมาเหล้าบนอินเทอร์เน็ต จับหัวตัวเองกดลงดื่มน้ำในชักโครก! พี่ยู่หัวโต ไม่ใช่ว่าหัวยัดเข้าในชักโครกดึงออกมาไม่ได้ ถูกน้ำชักโครกสำลักสลบไปแล้วนะ!”
“พรืด..”
ซื่อเหนียนเกือบจะอดกลั้นไม่ไหว ปิดปากไว้ ถึงได้ไม่หัวเราะออกมา
คุณเซิงเกอปากร้ายจริงๆ!
BOSSตัวเองตีให้ตายก็ไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้ได้ แต่ภาพช่างสวยงาม เขายากที่จะไม่คิดภาพสักหน่อย
เขายกนิ้วโป้งให้กับเซิงเกอที่เสแสร้งแกล้งทำ!
เซิงเกอส่งสายตาไปทางเขาแสดงว่า ‘เรื่องเล็กน้อยมาก’ แล้วน้ำเสียงร้อนรนต่อ “นายรีบไปเรียกพนักงานของบาร์มาเปิดล็อก ช้านาทีเดียว ก็เป็นภัยร้ายแรงต่อชีวิตของ พี่ยู่!”
ไม่รอให้ซื่อเหนียนตอบรับ ภายในห้องน้ำมีเสียงไอเบาๆ ดังขึ้น
จี้ยู่ถิงข่มจิตใจที่ตื่นตระหนกไว้ กดกระเดือก พยายามพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาสองวันก่อน “ผมไม่เป็นไร เหล้านิดเดียวไม่ถึงขนาดนั้น กลับไปช้าหน่อย คุณไม่ต้องรอผม”
“ฉันตั้งใจมารับนายกลับ รังรักยู่เซิง นายไม่กล้าออกมาเจอฉัน? ไม่ซาบซึ้งขนาดนี้?”
คำตอบรับเซิงเกอคือความเงียบที่ยาวนาน เหมือนจะยอบรับโดยดี